Sebuah blog dengan satu peraturan, dan dari mana peraturan itu datang
Segala yang ditulis di laman ini mengikut satu peraturan, dan paroki berpendapat lebih jujur untuk menyatakan peraturan itu dalam satu rencana daripada membiarkan pembaca meneka sendiri. Peraturan itu bukan sekadar gaya rumah. Ia datang daripada sepucuk surat yang ditulis di sebuah pondok di California utara pada 27 November 1980, dan daripada sebuah rencana yang diterbitkan awal tahun yang sama dalam sebuah majalah Ortodoks kecil yang mempunyai beberapa ratus orang pelanggan.
Secara ringkas: Gereja Ortodoks membuat satu tuntutan yang besar tentang dirinya sendiri, dan halaman-halaman ini akan menyatakan tuntutan itu secara terus terang, kerana mengaburkannya akan menjadi satu kekasaran terhadap sesiapa yang datang ke sini untuk mengetahui apa yang sebenarnya dipegang oleh orang Kristian Ortodoks. Tetapi tuntutan itu tidak akan dijadikan senjata terhadap orang yang membacanya. Itu bukan satu kompromi moden antara pendirian dan kesopanan. Itu pendirian Bapa Seraphim Rose sendiri, dan beliau mempertahankannya dalam tulisan bercetak pada dua tahun terakhir hidupnya.
Empat perkara, dipegang serentak
Beliau mudah disalahgambarkan, dan beliau memang disalahgambarkan dari kedua-dua arah. Ada yang memetik ayat-ayatnya yang paling tajam dan menampilkannya sebagai seorang lelaki yang minat utamanya ialah memberitahu orang Kristian lain di mana kedudukan mereka. Ada pula yang memetik ayat-ayatnya yang paling lembut lalu menjadikannya sesuatu yang beliau sendiri enggan dipanggil. Beliau memegang empat perkara serentak, dan menggugurkan mana-mana satu daripadanya akan menghasilkan seorang lelaki yang lain.
- Gereja Ortodoks ialah Gereja yang diasaskan oleh Kristus, dan sakramen diberikan di dalamnya. Beliau menyatakan hal ini tanpa syarat dan mengulanginya.
- Bukanlah hak kita untuk menyatakan di mana kedudukan mana-mana jiwa tertentu di luar Gereja itu di hadapan Allah. Beliau menolak soalan ini setiap kali ia diajukan kepadanya, dan menyerahkannya kepada Allah.
- Kehidupan Kristian di luar Ortodoksi itu nyata. Beliau percaya bahawa orang Protestan benar-benar dilahirkan semula dalam Kristus, bahawa mereka mengasihi Kristus, dan bahawa dalam beberapa segi mereka mempermalukan orang Kristian Ortodoks.
- Polemik yang kasar daripada mereka yang baru memeluk Ortodoksi ialah satu penyakit rohani, dan ia lebih merosakkan Gereja daripada kesilapan-kesilapan yang diserangnya.
Ayat yang dicetaknya
Pada tahun 1980 Bapa Seraphim menerbitkan satu pembelaan terhadap Bapa Dimitry Dudko, seorang imam Moscow yang ketika itu ditekan oleh pihak berkuasa Soviet, dalam The Orthodox Word, majalah yang disunting dan dicetaknya sendiri. Sebahagian daripada rencana itu berpaling untuk menegur pembacanya sendiri. Dalam kalangan orang Barat yang memeluk Ortodoksi, tulisnya, ada godaan untuk bercakap terlalu bebas tentang bidaah dan ahli bidaah, dan untuk menggunakan kesilapan mereka yang bukan Ortodoks sebagai alasan bagi apa yang disebutnya “kepuasan diri yang berjiwa Farisi” terhadap keortodoksan kita sendiri. Kemudian datanglah keputusannya.
Bacalah itu perlahan-lahan, kerana ia mudah dilangkau. Beliau bukan mengatakan bahawa orang yang kasar itu salah faktanya. Beliau mengakui bahawa teologinya mungkin betul, perkataan demi perkataan, dan tetap mengecam sikapnya. Ayat itu bersambung dengan menyebut akibatnya: sikap ini, tulisnya, membantu menghalau jauh daripada Gereja Ortodoks ramai orang yang sebaliknya mungkin tertarik kepadanya.
Asal-usul petikan itu penting. Ini bukan satu kenyataan peribadi yang terpelihara dalam memoir seseorang, dan bukan pula baris daripada surat yang dikeluarkan selepas kematiannya. Beliau menerbitkannya, atas namanya sendiri, dalam jurnal yang diasaskan dan dikendalikannya. Itulah kenyataan terkuat yang pernah dibuatnya tentang perkara ini dan yang paling mudah disahkan.
Walaupun apabila ia dirumuskan dengan cara yang tepat dari segi teologi, sikap ini salah secara rohani
Bapa Seraphim Rose, “In Defense of Fr. Dimitri Dudko”, The Orthodox Word, no. 2 (1980), hlm. 131; dipetik dalam Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works (Bapa Seraphim Rose: Hidup dan Karyanya), bab 84 (St. Herman Press, 2003)
Surat bertarikh 27 November 1980
Teks utama yang satu lagi ialah sepucuk surat, dan latar kejadiannya wajar diketahui. Seorang katekumen telah menulis kepadanya dalam kesedihan. Dia telah membaca penulis-penulis Ortodoks dan menemui perkataan seperti “Papis” dan “ahli bidaah”, dan dia memberitahu beliau bahawa sebagai ahli sebuah kaum yang telah menerima banyak panggilan buruk, dia membenci tabiat itu dan tidak mahu mengamalkannya sendiri. Dia ingin tahu sama ada dia dibenarkan memanggil saudara-maranya yang Protestan dan Katolik Roma itu orang Kristian. Dia menyebut Santo Innocent dari Alaska, yang terkenal baik hati terhadap para imam Fransiskan yang ditemuinya di California.
Jawapan beliau bermula dengan kegembiraan, bukan teguran. Beliau gembira menerima surat itu, katanya kepada gadis itu, kerana sikapnya menunjukkan bahawa di dalam kebenaran Ortodoksi yang menarik hatinya, dia mahu mencari ruang bagi sikap yang penuh kasih dan belas kasihan terhadap mereka yang berada di luarnya — dan itulah, katanya, yang diajarkan oleh Ortodoksi. Beliau kemudian menyusun pendiriannya dalam beberapa perenggan bernombor. Perenggan-perenggan itu tidak lembut.
Apa yang dituntutnya, dan apa yang enggan dituntutnya
Beliau bermula di tempat Gereja Ortodoks bermula. Ortodoksi ialah Gereja yang diasaskan oleh Kristus untuk keselamatan umat manusia; hanya di dalam Gereja Ortodoks rahmat diberikan melalui sakramen; dan jika keselamatan sudah cukup sukar di dalam Gereja, tentu lebih sukar di luarnya. Itulah ajaran Ortodoks tradisional, dinyatakan tanpa bantal. Laman ini tidak akan berpura-pura bahawa beliau mengatakan sesuatu yang lebih lembut, kerana pembaca yang menyusuri rujukannya akan menemui petikan itu dalam masa sepuluh minit dan akan membuat kesimpulan, dengan betul, bahawa kami sedang mengurus imej beliau.
Kemudian datanglah peralihannya. Segala yang ditulisnya tentang orang Kristian lain sepanjang dua tahun berikutnya bergantung padanya, dan ia dinyatakan dalam satu klausa sahaja, tanpa hujah atau permohonan maaf, seolah-olah ia hanyalah akibat yang jelas daripada mempercayai bahawa Allah ialah hakim segala jiwa dan kita bukan.
Jika Allah berkenan mengurniakan keselamatan kepada seseorang yang menjadi Kristian dengan cara terbaik yang diketahuinya, sambung Bapa Seraphim, itu terpulang kepada Allah dan bukan kepada kita. Perhatikan jenis pembezaan yang dibuatnya. Gereja mengajar di mana sakramen diberikan; Gereja tidak diberi tugas mengeluarkan penemuan tentang jiwa-jiwa tertentu, dan beliau tidak akan mengeluarkan apa-apa penemuan sebegitu. Beliau memegang doktrin itu dan menolak untuk memberikan keputusan, dan beliau tidak menganggapnya sebagai satu percanggahan.
bukanlah hak kita untuk menentukan keadaan mereka yang berada di luar Gereja Ortodoks
Bapa Seraphim Rose, surat bertarikh 27 November 1980, dipetik dalam Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works (Bapa Seraphim Rose: Hidup dan Karyanya), bab 84 (St. Herman Press, 2003)
Apa yang dikatakannya tentang orang Kristian Protestan
Dalam surat yang sama beliau menulis bahawa beliau sendiri boleh menerima pengalaman orang Protestan yang dilahirkan semula dalam Kristus. Beliau pernah bertemu orang, katanya, yang telah mengubah hidup mereka sepenuhnya melalui perjumpaan dengan Kristus, dan beliau tidak akan menafikan pengalaman mereka semata-mata kerana mereka bukan Ortodoks. Beliau menyebut mereka orang Kristian yang baru bermula, dan berpendapat bahawa mereka tidak dapat memperoleh kepenuhan agama Kristian sehingga mereka disatukan dengan Gereja Ortodoks. Beliau tidak menarik balik bahagian pertama untuk mengucapkan bahagian kedua.
Di tempat lain beliau pergi lebih jauh. Beberapa orang anak rohaninya sendiri datang daripada sebuah jemaah evangelikal di Eureka, California, dan dalam satu syarahan pada tahun itu beliau menggambarkan mereka kepada hadirin Ortodoks dengan kekaguman yang terang-terangan: orang yang mesra dan penuh kasih yang jelas mengasihi Kristus, yang percaya kepada perjuangan rohani, yang memaksa diri mereka mengampuni satu sama lain dan bukannya menyimpan dendam, dan yang menyambut orang gelandangan dari jalanan masuk ke rumah mereka. Dalam hal ini, katanya, mereka menjadi teladan tentang apa yang sepatutnya kita jadi, malah lebih daripada itu.
Ketika bercakap tentang kesederhanaan pada tahun sebelumnya, beliau membuat teguran yang sama kepada pihaknya sendiri. Dunia Protestan, katanya, mempunyai banyak contoh orang yang berhati lembut yang berbuat baik kepada orang lain kerana kasih kepada Kristus; itulah asas agama Kristian, dan tiada orang Kristian Ortodoks patut membayangkan bahawa dia boleh menjadi dingin dan keras dan tepat dan masih lagi seorang Kristian. Amaran itu dihalakan ke dalam, bukan ke luar.
Ada satu kritikan terhadap ajaran Protestan dalam surat itu, dan beliau membuatnya tanpa nada panas. Beliau berpendapat bahawa idea bahawa seseorang yang sudah diselamatkan tidak perlu berbuat apa-apa lagi, kerana Kristus telah melakukan segalanya, menghalang orang daripada melihat penekanan Ortodoks tentang berjuang demi keselamatan sesudah ia dikurniakan, dan beliau memetik Santo Paulus: “kerjakanlah keselamatanmu sendiri dengan takut dan gentar” (Flp 2:12, RSV). Itu satu perbezaan yang nyata, dan rencana-rencana lain di sini akan membincangkannya dengan panjang lebar.
Namun setelah menyebutnya, beliau terus bergerak. Hampir semua lagu Krismas keagamaan, katanya dalam nafas berikutnya, adalah sangat baik, dan ia dinyanyikan oleh orang Kristian Ortodoks di Amerika — sebahagiannya, tambahnya dengan jelas geli hati, di biara-biara yang paling ketat. Perbezaan itu dinyatakan sekali, dengan tepat, dan kemudian beliau berhenti mendesaknya.
Berpotensi menjadi Ortodoks
Surat itu berakhir dengan satu rumusan yang tidak didakwa oleh Bapa Seraphim sebagai miliknya sendiri. Beliau mengkreditkannya kepada Bapa Dimitry Dudko, imam Moscow yang dibelanya dalam cetakan pada tahun yang sama, dan beliau menawarkannya sebagai kesimpulan seluruh hujah itu. Itulah ayat yang menetapkan nada bagi seluruh laman ini, dan ia wajar dihadapkan kepada anda dalam perkataannya sendiri.
Perhatikan bahawa ayat itu tidak berhenti di situ. Ia bersambung ke dalam satu kurungan, dan kurungan itulah bahagian yang menuntut sesuatu daripada penulisnya: “(andai kata kita sendiri sudi memberikan mereka teladan yang lebih baik!)”. Tanda seru itu miliknya. Beliau bukan mengucapkan tahniah kepada orang Kristian Ortodoks atas kedudukan mereka; beliau mencadangkan bahawa sebab orang lain belum melihat apa itu Gereja mungkin jauh lebih berkaitan dengan kita berbanding dengan mereka.
Beliau sudah pun mengatakan hal yang sama, dengan lebih tenang, beberapa perenggan sebelumnya. Tentang orang Kristian di luar Gereja Ortodoks beliau menulis bahawa mereka belum lagi memiliki kebenaran yang penuh — mungkin kerana ia belum dinyatakan kepada mereka, atau mungkin kerana ia salah kita, kerana tidak menghayati dan mengajarkan iman Ortodoks dengan cara yang dapat mereka fahami. Menurut kiraannya, titik kegagalan yang paling mungkin dalam seluruh pertemuan itu ialah pihak Ortodoks.
Dalam satu syarahan pada tahun yang sama beliau menyatakan versi positif bagi perkara itu. Jika Gereja Ortodoks benar-benar memiliki kepenuhan agama Kristian, hujahnya, maka sepatutnya ada sesuatu yang kelihatan dalam kehidupan bersama umatnya yang akan dikenali dan diingini oleh seseorang yang mengasihi kebenaran dengan ikhlas. Itu satu piawaian yang jauh lebih menuntut daripada memenangi sesuatu perdebatan.
Kita harus memandang mereka yang bukan Ortodoks sebagai orang yang kepadanya Ortodoksi belum lagi dinyatakan, sebagai orang yang berpotensi menjadi Ortodoks
Bapa Seraphim Rose, surat bertarikh 27 November 1980, dipetik dalam Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works (Bapa Seraphim Rose: Hidup dan Karyanya), bab 84 (St. Herman Press, 2003)
Penyakit ketepatan
Beliau mempunyai nama bagi perkara yang ditentangnya. Beliau menyebutnya “ketepatan melampau”, dan kadang-kadang “penyakit ketepatan”: satu kesempitan fikiran yang dilihatnya merebak dalam kalangan penganut baharu dan orang Ortodoks kelahiran Barat sepanjang tahun 1970-an, yang menawarkan jawapan mudah kepada soalan yang rumit dan satu pendirian rasmi tentang setiap perkara yang mungkin. Ramai penganut baharu, tulisnya, mencengkam ketepatan seperti bayi mencengkam botol susunya, dan beliau berpendapat mereka boleh menyelamatkan jiwa mereka dengan lebih baik dengan menjadi sedikit kurang tepat tetapi lebih rendah hati.
Apa yang menjadikan diagnosis itu luar biasa ialah di mana beliau meletakkan bahayanya. Orang lain segenerasinya memberi amaran bahawa Gereja sedang menjadi longgar; beliau berpendapat masalah yang lebih dalam berjalan ke arah yang bertentangan, bahawa kehilangan yang sebenar ialah rasa dan bau Ortodoksi, dan bahawa keketatan tidak akan menyelamatkan sesiapa yang sudah tidak lagi memiliki rasa dan perasaan iman itu. Setelah membaca sepucuk surat daripada seorang imam yang berhujah bahawa orang Kristian Ortodoks yang papa di Uganda tidak patut dibantu kerana mereka tergolong dalam bidang kuasa yang salah, beliau bertanya bagaimana mungkin elitisme berhati dingin sebegitu boleh dilawan.
Menjadi tepat, katanya kepada hadirin pada tahun 1979, ialah sisi luaran agama Kristian: penting, tetapi bukan yang terpenting. Tentang orang yang sanggup memenggal kepala anda kerana satu perselisihan, beliau membuat satu kenyataan yang sukar dilupakan — bahawa orang sebegitu sebenarnya menunjukkan kelemahan, kerana dia begitu tidak yakin pada dirinya sendiri sehingga dia terpaksa menukarkan anda untuk memastikan bahawa dia sendiri mempercayainya. Sesiapa yang pernah berdebat tentang agama di internet akan mengenali potret itu.
Terutamanya dengan keluarga kita sendiri
Satu fakta biografi menambat semua ini. Keluarga Bapa Seraphim sendiri orang Protestan. Ibunya kekal Protestan; bapanya dibesarkan sebagai Katolik Roma dan menjadi Protestan apabila berkahwin. Anak mereka memasuki sebuah gereja Rusia di San Francisco pada usia dua puluh tujuh tahun dan menghabiskan sisa hidupnya menulis tentang iman Ortodoks, dan mereka tidak mengikutinya. Beliau bukan sedang berteori tentang saudara-mara orang lain.
Maka apabila beliau memberitahu katekumen itu bahawa tiada sebab mengapa dia tidak boleh memanggil keluarganya orang Kristian dan berbaik-baik dengan mereka, sambil mengakui bahawa sekurang-kurangnya mereka berkongsi iman kepada Kristus, dan bahawa dia seharusnya “hidup dalam damai terutamanya dengan keluarga kita sendiri”, beliau sedang menggambarkan amalannya sendiri. Beliau juga melukis satu-satunya garis yang pada pendapatnya boleh dilintasi oleh polemik dengan wajar: nada yang keras hanya diperlukan, tulisnya, apabila seseorang sedang cuba merampas kawanan domba kita atau mengubah ajaran kita. Di luar dua keadaan itu, tidak.
Itulah nada yang akan cuba dikekalkan oleh halaman-halaman ini. Kami akan memberitahu anda apa yang dipegang oleh Gereja Ortodoks, termasuk pada titik-titik di mana ia berbeza daripada apa yang mungkin telah diajarkan kepada anda, dan kami tidak akan mengikis perbezaan itu sehingga tidak tinggal apa-apa; itu akan membazirkan masa anda dan menghina kecerdasan anda. Apa yang tidak akan kami lakukan ialah melayan anda sebagai lawan. Bapa Seraphim berpendapat bahawa hujah tidak pernah menjadi perkara yang meyakinkan sesiapa pun — bahawa yang meyakinkan ialah melihat sesuatu, dalam kehidupan Gereja, yang berbaloi diingini. Pintu itu tidak berkunci, dan ia terbuka ke luar.