ஆட்சேபனை, அதன் முழு வலிமையில்
“ஏனெனில் கடவுள் ஒருவரே; கடவுளுக்கும் மனிதருக்கும் இடையே இடைத்தரகர் ஒருவரே — மனிதராகிய கிறிஸ்து இயேசு” (1 திமொத்தேயு 2:5, KJV). மிக வலுவாக வைக்கப்பட்டால், அந்த ஆட்சேபனை இப்படிச் செல்கிறது. தந்தையிடம் செல்லும் வழி ஒரே ஒரு நபரால், ஒரே ஒரு விலையில் திறக்கப்பட்டது என்பதும், வாசலில் வேறு யாரும் தேவையில்லை என்பதுமே நற்செய்தியின் இதயம். நான்காம் நூற்றாண்டில் இறந்த ஒரு கிறிஸ்தவரிடம் ஒரு கோரிக்கையை வைப்பது, சிலுவை அகற்றிய இடைத்தரகர்களின் சங்கிலியைத் திரும்ப நிறுவுவது போல் தோன்றுகிறது.
இது பலவீனமான வாதம் அல்ல; அதை முன்வைக்கும் பெரும்பாலானோரின் வாயில் அது விரோதமான வாதமும் அல்ல. இந்த ஆர்த்தடாக்ஸ் வழக்கத்துக்கு எதிராக முன்வைக்கப்படும் மிக வலுவான ஆட்சேபனை இதுவே; கிறிஸ்துவை நேசிப்பதனாலேயே அவரது போதுமைத் தன்மையைக் காக்கும் கிறிஸ்தவர்களால் இது பொதுவாக எழுப்பப்படுகிறது. இதைக் கையசைத்து ஒதுக்கும் ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் பதில், உண்மையில் எதற்கும் பதிலளிக்கவில்லை.
எனவே நேர்மையான முறை இதுதான்: அந்த வசனத்தை அது இருக்கும் இடத்திலேயே விட்டுவிட்டு, அதைச் சுற்றியுள்ள வாக்கியங்களை வாசிப்பது; பின்னர், கிறிஸ்தவர்கள் ஒருவருக்காக ஒருவர் வேண்டுவது பற்றி புதிய ஏற்பாட்டின் மற்ற பகுதிகள் சொல்வதைப் பார்ப்பது; பின்னர், தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்று ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் கருதுகிறார்கள் என்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்வது.
புராட்டஸ்டன்ட் உலகில், மென்மையான இதயம் கொண்ட மனிதர்களுக்கான பல உதாரணங்கள் நம்மிடம் உள்ளன; கிறிஸ்துவின் அன்பினிமித்தம் அவர்கள் பிறரிடம் கருணையோடு நடந்துகொள்கிறார்கள்.
அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், எளிமை குறித்த உரை (1979), ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 87 (St. Herman of Alaska Brotherhood)
அந்தப் பத்தியில் பவுல் செய்வது என்ன
அந்த வசனம் அடங்கிய பத்தி, பரிந்து வேண்டும்படியான ஒரு கட்டளையோடே தொடங்குகிறது. “எல்லா மனிதருக்காகவும் விண்ணப்பங்களும், செபங்களும், பரிந்துரைகளும், நன்றிச் செலுத்துதல்களும் செய்யப்பட வேண்டும் என்று முதலாவதாக நான் புத்திசொல்கிறேன்” (1 திமொத்தேயு 2:1, KJV). இடைத்தரகர் ஒருவரே உண்டு என்று எழுதுவதற்கு நான்கு வசனங்களுக்கு முன், பிற மனிதருக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே செபத்தில் நிற்கும்படி கிறிஸ்தவர்களுக்குப் பவுல் பணிக்கிறார். ஒரு படைப்பு பரிந்து வேண்டுவது கிறிஸ்துவுக்குப் போட்டியாக இருந்திருந்தால், அது முதலில் விலக்கப்பட வேண்டிய இடம் இதுவே.
கிறிஸ்துவின் இடைத்தரகப் பணியை என்ன தனித்துவமாக்குகிறது என்பது அடுத்த வரியிலேயே சொல்லப்படுகிறது: அவர் “எல்லாருக்காகவும் தம்மையே மீட்புப் பொருளாகக் கொடுத்தார்” (1 திமொத்தேயு 2:6, KJV). அது கேட்பதைவிட முற்றிலும் வேறு வகையான செயல். எந்தப் புனிதரும் யாருடைய பாவங்களுக்காகவும் இறக்கவில்லை; அப்படி ஒருவர் இறந்தார் என்று எந்த ஆர்த்தடாக்ஸ் செபமும் குறிப்பிடவில்லை; ஒவ்வொரு வழிபாட்டிலும் பல முறை திருச்சபையின் பாடல்கள் அதற்கு நேர் எதிரானதையே சொல்கின்றன.
பவுலும் தொடர்ந்து செபத்தைக் கேட்கிறார்; அதுவும் சம்பிரதாயமாக அல்ல. தங்கள் செபங்களில் தன்னோடு சேர்ந்து போராடும்படி உரோமையருக்கு அவர் கெஞ்சுகிறார்; தெசலோனிக்கேயரிடம் இரு முறை தனக்காக வேண்டும்படி சொல்கிறார்; பேசுவதற்கான சொற்கள் தனக்குத் தரப்பட வேண்டும் என்று வேண்டும்படி எபேசியரிடம் கேட்கிறார். யாக்கோபு அந்தக் கோட்பாட்டைச் சொல்லிவிடுகிறார்: “நீதிமானுடைய ஊக்கமான வேண்டுதல் மிகுந்த பலனைச் செய்யும்” (யாக்கோபு 5:16, KJV). பிற கிறிஸ்தவர்களின் செபங்களை உண்மையிலேயே பலன் தருவனவாகவே திருவிவிலியம் கருதுகிறது; நீதிமான்களைத் தனித்துக் குறிப்பிடவும் செய்கிறது.
வேண்டும்படி கேட்பதும், கடவுளாக நோக்கிச் செபிப்பதும் ஒரே செயல் அல்ல
இங்கே முக்கியமான ஒரு வேறுபாட்டை ஆங்கிலம் மங்கலாக்குகிறது. பழைய ஆங்கிலத்தில் pray என்றால் வெறுமனே கேட்பது என்றே பொருள்; அதனால்தான் ஷேக்ஸ்பியரின் பாத்திரங்கள், தெய்வீகமானவர்கள் அல்ல என்பது தெளிவாகத் தெரிந்த மனிதர்களிடம் I pray thee என்று சொல்கிறார்கள். புனிதர்களை நோக்கிச் சொல்லப்படும் ஆர்த்தடாக்ஸ் செபங்கள் அந்தப் பழைய பொருளில் கோரிக்கைகளே; அவற்றின் இலக்கணமே அதைக் காட்டுகிறது: எங்களுக்காக வேண்டும், எங்களுக்காகப் பரிந்து பேசும், எங்கள் சார்பில் நம் கடவுளாகிய கிறிஸ்துவை மன்றாடும்.
கடவுளால் மட்டுமே தர முடிந்ததை ஒருபோதும் ஒரு புனிதரிடம் கேட்பதில்லை. பாவ மன்னிப்பையோ, பரிசுத்த ஆவியின் கொடையையோ, கிறிஸ்துவின் திருவுடலையும் திரு இரத்தத்தையோ எந்த ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவரும் ஒரு புனிதரிடம் கேட்பதில்லை. ஒவ்வொரு வழிபாடும் எல்லாவற்றையும் மூவொரு கடவுளுக்கே ஒப்படைத்து முடிகிறது; ஒவ்வொரு ஆசீர்வாதமும் தந்தை, மகன், பரிசுத்த ஆவி என்னும் பெயரிலேயே வழங்கப்படுகிறது.
நடைமுறையில் அந்த வேறுபாட்டைக் காண்பது எளிது. கோவனில் ஒரு பங்கு உறுப்பினர், வழிபாட்டுக்குப் பின்னான காப்பி நேரத்தில், தன் அருகில் நிற்கும் பெண்ணிடம் செவ்வாய்க்கிழமை உள்ள மருத்துவமனைச் சந்திப்புக்காக வேண்டும்படி கேட்கிறார்; அன்று மாலை அதே விஷயத்துக்காகப் புனித பாண்டெலெய்மோனையும் கேட்கிறார். இவை இரண்டையும் ஒரே செயலின் இரு நிகழ்வுகளாகவே அவர் கருதுகிறார்; வேறுபாடு இதுதான் — அந்த இரு தோழியருள் ஒருவர் அவரைவிடத் தொலைவு சென்றுவிட்டவர்.
மறைந்தவர்களால் எதையேனும் கேட்க முடியுமா?
இறையியல் ஆட்சேபனைக்கு அடியில் ஒரு நடைமுறை ஆட்சேபனை உள்ளது; பெரும்பாலும் உண்மையான கேள்வி அதுவே: இறந்தவர்களால் உங்களைக் கேட்க முடியாது, எனவே நீங்கள் யாரிடம்தான் பேசுகிறீர்கள்? புனிதர்கள் எல்லாம் அறிந்தவர்கள் என்று ஆர்த்தடாக்ஸி பதிலளிப்பதில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் அப்படி அல்ல. பதில் இதுதான்: அவர்கள் கிறிஸ்துவில் உயிரோடு இருக்கிறார்கள்; நம்மைப் பற்றி அவர்கள் எதை அறிந்தாலும், அவரைச் சாராமல் அல்ல, அவரிலேயே அறிகிறார்கள்.
இதைப் பற்றித் திருவிவிலியம் மௌனமாக இல்லை. முற்பிதாக்களைப் பற்றிக் கிறிஸ்து சொல்கிறார்: கடவுள் “இறந்தவர்களின் கடவுள் அல்ல, உயிருள்ளவர்களின் கடவுளே; ஏனெனில் அனைவரும் அவருக்கு உயிரோடிருக்கிறார்கள்” (லூக்கா 20:38, KJV). “மனந்திரும்புகிற ஒரே ஒரு பாவியைக் குறித்துக் கடவுளின் வானதூதர்களுக்கு முன்பாக மகிழ்ச்சி உண்டாகும்” என்றும் அவர் சொல்கிறார் (லூக்கா 15:10, KJV); அதாவது, மண்ணுலகில் குறிப்பிட்ட வாழ்வுகளில் நிகழும் குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகள் விண்ணகத்தில் அறியப்படுகின்றன.
வெளிப்படுத்தல் நூல் இன்னும் முன்செல்கிறது. கடவுளின் வார்த்தைக்காகக் கொல்லப்பட்டவர்களின் ஆன்மாக்கள் பலிபீடத்தின் கீழே இருக்கின்றன; அவர்கள் உரத்த குரலில் கூக்குரலிட்டு, நீர் செயல்படுவதற்கு இன்னும் எவ்வளவு காலம் என்று கடவுளிடம் கேட்கிறார்கள் (வெளிப்படுத்தல் 6:9-10). அவர்கள் உணர்வோடு இருக்கிறார்கள், மண்ணுலகில் முடியாமல் இருப்பதை அறிந்திருக்கிறார்கள், அதைப் பற்றி ஏதோ செய்யும்படி கடவுளிடம் கேட்கிறார்கள். அந்தப் பகுதி வேறு எதுவாக இருந்தாலும், அது இறந்தவர்களால் செலுத்தப்படும் வேண்டுதலே.
விண்ணகத்தில் நடப்பதாக வெளிப்படுத்தல் காட்டுவது
இந்தப் பொருள் குறித்த கிட்டத்தட்ட ஒவ்வோர் ஆர்த்தடாக்ஸ் விவாதத்திலும் வெளிப்படுத்தல் நூலின் இரு காட்சிகள் மேற்கோளிடப்படுகின்றன; அவற்றை நிதானமாக வாசிப்பது பயனுள்ளது. ஆட்டுக்குட்டி சுருளை எடுக்கும்போது, நான்கு உயிரினங்களும் இருபத்து நான்கு மூப்பர்களும் அவர் முன் விழுகிறார்கள்; “அவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் யாழும், புனிதர்களின் செபங்களாகிய நறுமணத்தால் நிறைந்த பொற்கலசங்களும் இருந்தன” (வெளிப்படுத்தல் 5:8, KJV). மண்ணுலகக் கிறிஸ்தவர்களின் செபங்கள், விண்ணகத்தில், மற்றவர்களின் கைகளில் இருக்கின்றன; அவை காணிக்கையாக்கப்படுகின்றன.
இரண்டாவது காட்சி இன்னும் தெளிவானது. ஒரு வானதூதர் பொன் தூபக்கலசத்தோடு பலிபீடத்தருகே நிற்கிறார்; “சிங்காசனத்துக்கு முன்பிருந்த பொற்பலிபீடத்தின் மீது எல்லாப் புனிதர்களின் செபங்களோடு அதைச் செலுத்தும்படி” அவருக்கு மிகுதியான சாம்பிராணி தரப்படுகிறது; அந்தச் சாம்பிராணியின் புகை, புனிதர்களின் செபங்களோடு, “வானதூதரின் கையிலிருந்து கடவுளுக்கு முன்பாக எழும்பிற்று” (வெளிப்படுத்தல் 8:3-4, KJV).
அந்த வசனங்களிலிருந்து யார் எதை முடிவு செய்தாலும், விண்ணகத்தை ஓர் அடைக்கப்பட்ட அறையாக அவை விவரிக்கவில்லை. கடவுளின் பிரசன்னத்தில் இருக்கும் படைப்புகள் திருச்சபையின் செபங்களைக் கையாளுவதையே அவை விவரிக்கின்றன. ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் வழிபாடு சாம்பிராணியால் நிரம்பியிருப்பதற்கும், மாலை வழிபாடு “என் செபம் உமக்கு முன்பாகத் தூபமாக எழும்புவதாக” (திருப்பாடல் 141:2, KJV) என்ற வசனத்தோடு தொடங்குவதற்கும் இதுவே காரணம். செபம் எப்படிப் பயணிக்கிறது என்பதைப் பற்றி அந்தத் தூபக்கலசம் ஒரு கூற்றை முன்வைக்கிறது.
யாரும் இதைப் பற்றி வாதிடத் தொடங்கும் முன் கிறிஸ்தவர்கள் செய்தது
இந்த வழக்கம், அதற்கான வாதங்களை விடப் பழையது; அது கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை, வளர்ந்தது என்பதற்கு இது பொதுவாக ஓர் அடையாளம். உரோமையில் சான் செபாஸ்தியானோ ஆலயத்துக்குக் கீழே உள்ள புனிதத் தலத்தில், பெயர் குறிப்பிடப்பட்ட நபர்களுக்காக வேண்டும்படி பேதுருவையும் பவுலையும் கேட்கும் கோரிக்கைகளைப் பார்வையாளர்கள் சுண்ணாம்புப் பூச்சில் கீறிவைத்தார்கள்; அந்தக் கீறல் எழுத்துகள் பொதுவாக மூன்றாம் நூற்றாண்டின் நடுவைச் சேர்ந்தவை என்று காலம் கணிக்கப்படுகின்றன. இவை ஆய்வுக் கட்டுரைகள் அல்ல. சாதாரணக் கிறிஸ்தவர்களின் கையெழுத்து.
தேவமாதாவை நோக்கிச் சொல்லப்பட்ட அறியப்பட்ட மிகப் பழைய செபமான Sub tuum praesidium ஒரு கிரேக்கப் பனையோலைச் சுவடியில் மான்செஸ்டரில் உள்ளது. அதன் காலம் விவாதத்துக்குரியது; மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் நான்காம் நூற்றாண்டு வரை எங்கு வேண்டுமானாலும் அறிஞர்கள் அதை வைக்கிறார்கள் — மிகவும் முந்தைய எண்ணையே உரிமை கொண்டாடாமல், நேர்மையான ஒரு விவரிப்பு இதைச் சொல்ல வேண்டும். அது அவளுடைய பாதுகாப்பையும் வேண்டுதல்களையும் கேட்கிறது; இன்றும் அது ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆலயங்களில் பாடப்படுகிறது.
கி.பி. 787 ஆகும்போது இந்த வழக்கம் போதுமான அளவு பழையதாகிவிட்டிருந்தது; அதை ஏற்கப்பட்ட மரபு என்றே இரண்டாம் நிசேயா சங்கம் விவரித்தது — தேவமாதா, வானதூதர்கள், அப்போஸ்தலர்கள், இறைவாக்கினர்கள், மறைசாட்சிகள் ஆகியோரைக் கனப்படுத்துவது பற்றியும், அவர்களுடைய வேண்டுதல்களை நாடுவது பற்றியும் அது பேசியது. ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் வாசகருக்கு, அந்தக் காலத்து ஒரு சங்கம் இந்தக் கேள்வியைத் தீர்த்துவிடுவதில்லை; அப்படித் தீர்ப்பது போல் இங்கே அது முன்வைக்கப்படவும் இல்லை. ஆனால் வரலாற்றுச் சான்றாக, கிறிஸ்தவர்கள் ஏற்கெனவே என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்கள், நெடுங்காலமாக என்ன செய்து வந்தார்கள் என்பதை அது காட்டுகிறது.
நேர்மையான கவலை: அந்த எல்லை உண்மையிலேயே மங்கலாகலாம்
ஆர்த்தடாக்ஸ் எழுத்தாளர்கள் அவசரமாகக் கடந்துபோகக் கூடாத பகுதி இதுவே. ஒவ்வொரு நூற்றாண்டிலும் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் மக்கள் பக்தி வழிவிலகவே செய்கிறது. ஒரு புனிதரை, ஒரு வகைத் தொல்லைக்காக மட்டும் அணுகப்படும் நிபுணராக நடத்த முடியும்; செபம் பேரம் பேசுவதாகச் சறுக்க முடியும்; தேவமாதாவை, தன் மகனை விட மென்மையானவள் என்பது போல அணுக முடியும் — அது நற்செய்தியை அதன் மையத்திலேயே சிதைக்கிறது. ஒரு பெரிய பங்கில் காலம் கழித்த யாரும் இவற்றில் சிலவற்றைப் பார்த்திருப்பார்கள்.
திருச்சபை இதை நெடுங்காலமாக அறிந்திருக்கிறது, செயலும் பட்டிருக்கிறது. நான்காம் நூற்றாண்டில் கூடிய லவோதிக்கேயா சங்கம், கடவுளின் திருச்சபையைக் கைவிட்டுத் தனிக் கூட்டங்களில் வானதூதர்களை அழைப்பதைக் கிறிஸ்தவர்களுக்குத் தடை செய்தது; அதை மறைமுக உருவ வழிபாடு என்று அழைத்தது. கொலோசையர் 2:18-இல் பவுல் எச்சரிக்கும் பிழையும் இதுவேயாகத் தோன்றுகிறது. அதே சங்கம் வேறு இடங்களில் மறைசாட்சிகளைக் கனப்படுத்துவதை இயல்பாகவே ஏற்றுக்கொள்கிறது என்று விளக்கவுரையாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்; எனவே அதன் இலக்கு வேண்டுதல் அல்ல, ஒரு போட்டி வழிபாட்டுக் கூட்டமே.
அந்த வரலாற்றிலிருந்து ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் குரு ஒரு முடிவை எடுக்கிறார்; அது தற்காப்பு முடிவு அல்ல. ஒரு பங்கு உறுப்பினரின் வழக்கம் மூடநம்பிக்கையாக மாறிவிட்டால், அதை விளக்கி நியாயப்படுத்துவது அல்ல, திருத்துவதே பதில். வணக்கத்துக்கும் ஆராதனைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு இருப்பதற்குக் காரணமே அந்த எல்லையைக் கடக்க முடியும் என்பதுதான்; யாரும் வழிதவற முடியாத இடத்தில் யாரும் ஓர் எல்லையை வரைவதில்லை.
உண்மையில் கேட்கப்படுவது என்ன
சிதைவுகளை உரித்து எடுத்துவிட்டால், எஞ்சுவது அடக்கமானது. திருச்சபை ஒரே உடல் என்றும், மரணம் அதைத் துண்டாக்கவில்லை என்றும், அந்த உடலின் ஓர் உறுப்பினரிடம் செபம் கேட்பது அதன் தலைக்கு அவமானம் அல்ல என்றும் ஒரு கிறிஸ்தவர் நம்புகிறார். ஒரு புனிதரிடம் வைக்கப்படும் ஒவ்வொரு கோரிக்கையும், அவர்கள் கிறிஸ்துவிடம் கேட்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையே; அதனால்தான் அத்தகைய ஒவ்வொரு செபத்துக்கும் பதில் அவரிடமிருந்தே வருகிறது.
வழிபாட்டுக்குப் பின் ஒரு நோயுற்ற குழந்தைக்காக வேண்டும்படி ஒரு தோழரிடம் கேட்பது, அந்தத் தோழரைக் கிறிஸ்துவுக்குப் போட்டியாக நிறுத்துகிறது என்று யாரும் கருதுவதில்லை. அதே சாதாரண மரியாதையை ஆர்த்தடாக்ஸி கல்லறைக்கு அப்பாலும் நீட்டிக்கிறது; காரணம், சென்ற ஆண்டு அடக்கம் செய்யப்பட்ட தோழர், அடுத்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் தோழரை விடக் குறைவாக உயிரோடு இல்லை என்பதே. அது உண்மையாகவோ இருக்கும், இல்லாமலோ இருக்கும்; இரண்டானாலும் அது உருவ வழிபாடு அல்ல.
அமைதியான இன்னொரு கருத்தும் உண்டு. தனக்காக வேண்டும்படி யாரிடமும் கேட்காத ஒரு கிறிஸ்தவர் அதனால் கிறிஸ்துவுக்கு நெருக்கமாகிவிடுவதில்லை; இன்னும் தனிமையானவராகவே ஆகிறார். அத்தகைய தனிமையை அப்போஸ்தலிக்க எழுத்துகள் பாராட்டுவதில்லை. பவுலின் கடிதங்கள் ஒருவரை ஒருவர் தாங்கிப்பிடிக்கும் மனிதர்களால் நிரம்பியுள்ளன. உங்களைத் தாங்கிப்பிடிக்கக் கிடைக்கும் மனிதர்களின் பட்டியல், பங்குப் பதிவேட்டை விட நீளமானது என்று மட்டுமே ஆர்த்தடாக்ஸி கொள்கிறது.
உடன்படாத வாசகர் எங்கே நிற்கிறார்
புனிதர்களை வேண்டும்படி கேட்கத் தொடங்குங்கள் என்று ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் பார்வையாளரிடம் இங்கே எதுவும் கேட்கவில்லை. தொலைவிலிருந்து அது எதைப் போலத் தோன்றுகிறது என்பதற்காக அல்ல, அது உண்மையில் எதுவோ அதற்காகவே அதை எடைபோடுங்கள் என்பதே இங்கே கேட்கப்படுவது: கிறிஸ்துவில் உயிரோடிருக்கும் கிறிஸ்தவர்களிடம் வைக்கப்படும் செபக் கோரிக்கை; அதற்குப் பதிலளிப்பவர் கிறிஸ்து ஒருவரே.
இந்தப் பொருளுக்குப் பல விசாரிப்பவர்களை அழைத்துவரும் நூல்களை எழுதிய அமெரிக்க ஹைரோமோங்க் — குருப்பட்டம் பெற்ற துறவி — அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் குடும்பத்தில் வளர்க்கப்பட்டவர்; தாங்கள் வந்த மக்களிடம் ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் எப்படிப் பேச வேண்டும் என்பது பற்றி விரிவாக எழுதினார். திருச்சபை ஒன்றே என்றும், திருவருட்சாதனங்கள் அவளிடமே தரப்பட்டுள்ளன என்றும் சொல்லும் பாரம்பரிய ஆர்த்தடாக்ஸ் போதனையை அவர் கொண்டிருந்தார்; அப்படியிருந்தும், எந்தத் தனி மனிதர் கடவுள் முன் எங்கே நிற்கிறார் என்று தீர்ப்புச் சொல்ல அவர் மறுத்தார்.
கோவனிலுள்ள பங்கு சனிக்கிழமை மாலை இரவு விழிப்பு வழிபாட்டையும், ஞாயிறு காலை திருவழிபாட்டையும் நடத்துகிறது; இரண்டிலும் உள்ள வேண்டுதல் மாலைகளில் உயிரோடிருப்பவர்களுக்கான செபங்களும், மறைந்தவர்களுக்கான செபங்களும், புனிதர்களின் வேண்டுதல்களுக்கான கோரிக்கைகளும் இடம்பெறுகின்றன. ஒரு பார்வையாளர் அவை அனைத்தின் ஊடேயும் நின்று, ஒரு பகுதியோடு மட்டும் உடன்படுவது வரவேற்கப்படுகிறது.
அவர்களைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று நாம் அழைக்கவும், அவர்களோடு நல்லுறவில் இருக்கவும் முடியாதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை
அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், 27 நவம்பர் 1980 கடிதம், ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 84 (St. Herman of Alaska Brotherhood)