கிறிஸ்தவப் போதனை வளர்கிறதா, அல்லது காக்கப்படுகிறதா?

கேள்விக்குப் பின்னால் இருக்கும் கேள்வி

கிறிஸ்தவப் போதனை வளர்கிறதா என்று ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் குருவிடம் கேளுங்கள்; பதிலுக்கு முன் ஒரு தயக்கம் வழக்கமாக வரும். அந்தத் தயக்கம் தப்பிக்கும் முயற்சி அல்ல. அந்தச் சொல் முற்றிலும் வேறுபட்ட இரு பொருள்களைச் சுமக்கிறது என்பதையும், மிக விரைவாக ஆம் அல்லது இல்லை என்று சொன்னால் கேட்டவரை வழிதவறச் செய்துவிடும் என்பதையும் உணர்ந்த தயக்கம் அது.

இந்த உரையாடலின் ஆர்த்தடாக்ஸ் பக்கத்தை ஒரே ஓர் உள்ளுணர்வு ஆளுகிறது; வேறு எதற்கும் முன்பாக அதைச் சொல்வது நல்லது. விசுவாசம் பெறப்படுகிறது, இயற்றப்படுவதில்லை. “புனிதர்களுக்கு ஒரேமுறை ஒப்படைக்கப்பட்ட விசுவாசம்” என்று புனித யூதா எழுதுகிறார் (யூதா 3, RSV); அந்தச் சொற்றொடரை ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபு மிகுந்த தீவிரத்துடன் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது: ஆயர்களும் பேராயங்களும் ஏற்கெனவே அளிக்கப்பட்ட ஒன்றின் பொறுப்பாளர்கள், அதை மேம்படுத்த அதிகாரம் பெற்ற நிரந்தரக் குழு அல்ல. வேறு எதுவாயினும், இரண்டாம் நூற்றாண்டில் போதிக்க இயலாததை இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் தான் போதிக்கலாம் என்று திருச்சபை கருதவில்லை.

ஆனால் கி.பி. 60-இல் யாரும் சொல்லாத சில விஷயங்களைத் திருச்சபை இப்போது வெளிப்படையாகச் சொல்கிறது. நிசேய விசுவாசப் பிரமாணம் திருவிவிலியத்தில் இல்லாத ஒரு கிரேக்கத் தத்துவச் சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது. கன்னி மரியாவுக்கு ஒரு பட்டத்தை ஒரு பேராயம் காப்பாற்றியது; அந்த வடிவத்தில் திருவிவிலியம் அதைப் பயன்படுத்துவதில்லை. அன்றைக்கும் இன்றைக்கும் இடையே ஏதோ நிகழ்ந்திருக்கிறது; இல்லை என்று நடிப்பது நேர்மையற்றது. கேள்வி — என்ன நிகழ்ந்தது என்பதுதான்.

அந்தச் சொல் குறிக்கக்கூடிய இரண்டு விஷயங்கள்

போதனை வளர்கிறது என்று ஒரு ரோமன் கத்தோலிக்க இறையியலாளர் சொல்லும்போது, ஒருமுறை அளிக்கப்பட்ட வெளிப்பாடு பற்றிய திருச்சபையின் புரிதல் காலப்போக்கில் உண்மையாகவே விரியக்கூடும் என்பதையே பொதுவாகக் குறிக்கிறார்; மறைமுகமாக இருந்தது வெளிப்படையாகி, கட்டாயமானதாக வரையறுக்கப்படலாம். போதனை வளர்வதில்லை என்று ஒரு ஆர்த்தடாக்ஸ் இறையியலாளர் மறுக்கும்போது, விசுவாசத்தின் உள்ளடக்கத்தில் எதையும் சேர்க்க முடியாது என்பதையும், ஒவ்வொரு நெருக்கடியும் கோரும் சொற்களில் அதே விசுவாசத்தைக் கூறுவதே திருச்சபையின் பணி என்பதையும் பொதுவாகக் குறிக்கிறார். இப்படிச் சொன்னால், இரு நிலைப்பாடுகளும் பெருமளவு ஒன்றுபடுகின்றன; குறுகலான ஆனால் முக்கியமான ஒன்றில் மாறுபடுகின்றன.

படைப்பு மற்றும் பரிணாமம் பற்றிய முற்றிலும் வேறொரு விவாதத்தின் நடுவே அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ் ஒரு முறையியல் கவனிப்பைச் செய்தார்; அது இங்கே அப்படியே பொருந்துகிறது. ஒரே சொல்லை இரு வேறு பொருள்களில் பயன்படுத்திக்கொண்டு இரு தரப்பும் ஆண்டுக்கணக்கில் தாக்குதல் பரிமாறிக்கொள்ள முடியும்; அதனால் எந்தத் தரப்பும் மற்றவர் என்ன கூறுகிறார் என்பதை ஒருபோதும் கேட்பதில்லை — இதுவே அவரது குறை. போதனை வளர்ச்சி பற்றிய விவாதத்தில் நுழைபவர், இரு கேள்விகளில் எது கேட்கப்படுகிறது என்பதை முதலில் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்; ஏனென்றால் பதில்கள் எதிர்த் திசைகளில் ஓடுகின்றன.

‘பரிணாமவாதிகளுக்கும்’ ‘பரிணாம எதிர்ப்பாளர்களுக்கும்’ இடையிலான வாதங்களில் பல பயனற்றவை; அடிப்படைக் காரணம் ஒன்றே: அவர்கள் வழக்கமாக ஒரே விஷயத்தைப் பற்றி வாதிடுவதில்லை.

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், டாக்டர் அலெக்சாண்டர் கலோமிரோஸுக்கு எழுதிய கடிதம், Genesis, Creation and Early Man (தொடக்க நூல், படைப்பு, ஆதி மனிதன்), இரண்டாம் பகுதி, “A Clear Definition” (St. Herman Press)

லெரின்ஸின் புனித வின்சென்ட்டும் அவரது விதிமுறையும்

இந்தக் கேள்வி குறித்த கிறிஸ்தவ மரபின் செவ்வியல் நூல், கி.பி. 434 வாக்கில், ப்ரொவான்ஸ் கடற்கரைக்கு அருகில் உள்ள லெரின்ஸ் தீவு மடாலயத்தின் ஒரு துறவியால், பெரெக்ரீனுஸ் என்ற புனைபெயரில் எழுதப்பட்டது. அவரது சிறு நூல் வழக்கமாக Commonitory (நினைவூட்டல் நூல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது; ஒரு நடைமுறைச் சிக்கலுக்குப் பதிலளிக்கவே அதை எழுதினார்: ஒரு புதிய போதனை தோன்றி, அதைக் காப்பவர்கள் அதற்காகத் திருவிவிலியத்தை மேற்கோள் காட்டினால், சாதாரணக் கிறிஸ்தவர் உண்மையை நவீனத்திலிருந்து எப்படிப் பிரித்தறிவது?

இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் உள்ள அவரது பதிலே அன்றிலிருந்து மேற்கோள் காட்டப்படும் வாக்கியம். கிறிஸ்தவர்கள் “எங்கும், எப்போதும், எல்லோராலும் விசுவசிக்கப்பட்ட விசுவாசத்தை” பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்; “பொதுமை, தொன்மை, ஒருமித்த கருத்து” ஆகியவற்றைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் அந்த விதி கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது (Commonitory அத். 2, C. A. Heurtley மொழிபெயர்ப்பில்). பொதுமை என்பது உலகெங்கும் திருச்சபை அறிக்கையிடுவது; தொன்மை என்பது நமக்கு முன் வந்த திருச்சபைத் தந்தையர் கொண்டிருந்தது; ஒருமித்த கருத்து என்பது அவர்களில் பெரும்பான்மையினர் ஒத்துப் போதித்தது.

இது சில நேரங்களில் ஒலிக்கப்படுவதைவிட நல்ல விதி; பயன்படுத்தக் கடினமான விதியும்கூட. அளவுகோலால் அளந்து பயன்படுத்தினால், ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவரும் ஏற்கும் பலவற்றை அது விலக்கிவிடும்; ஏனென்றால் தொடக்கத்திலிருந்து அனைவராலும் ஒரே சொற்களில் கற்பிக்கப்பட்டது என்று சொல்லக்கூடியது எதுவுமே இல்லை. வின்சென்ட்டுக்கு இது தெரியும். Commonitory நூலின் பெரும்பகுதி, இந்த விதி கடினமாகும் வழக்குகளுக்கே ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது; அது தெரிந்திருந்ததாலேயே அடுத்த அத்தியாயத்தையும் அவர் எழுதினார்.

வின்சென்ட்டின் சொந்தப் பதில்: வளர்ச்சி, மாற்றம் அல்ல

Commonitory நூலின் இருபத்து மூன்றாம் அத்தியாயத்தின் தலைப்பு, Heurtley மொழிபெயர்ப்பில், “On Development in Religious Knowledge” (சமய அறிவில் வளர்ச்சி குறித்து). மாற்றத்தை முற்றாக மறுக்கும் ஒன்றை எதிர்பார்க்கும் வாசகர் நினைப்பது இது அல்ல. கிறிஸ்துவின் திருச்சபையில் முன்னேற்றமே இல்லையா என்று வின்சென்ட் கேட்டு, முன்னேற்றம் உண்டு என்றும், அது மிகப் பெரிதாக இருக்க வேண்டும் என்றும் பதிலளிக்கிறார். அவர் மறுப்பது ஒன்றுக்குப் பதிலாக இன்னொன்றை வைப்பதையே. அவரது சொற்களில்: “முன்னேற்றம் என்பது அந்தப் பொருள் தன்னுள்ளேயே பெரிதாவதைக் கோருகிறது; மாற்றம் என்பது அது வேறொன்றாக உருமாறுவதைக் கோருகிறது.”

அவரது உவமை ஓர் உடல். ஒரு குழந்தை வளர்ந்து பெரியவராகி, அளவையும் வலிமையையும் விகிதத்தையும் பெறுகிறது; ஆனால் புதிய உறுப்புகள் எதுவும் முளைப்பதில்லை — வளர்ந்தவரின் மூட்டுகள் குழந்தையிலேயே வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன. அப்படியே திருச்சபையும் மேலும் புரிந்துகொள்ளலாம், சிறப்பாக விளக்கலாம், துல்லியமாகக் காக்கலாம் — “அதே போதனையில், அதே உணர்வில், அதே பொருளில்” அதுவே இருக்கும் வரை. அந்தக் கடைசிச் சொற்றொடர்தான் — in eodem sensu eademque sententia — சுமை தாங்கும் தூண்; ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபு இன்றும் பயன்படுத்தும் சோதனையும் அதுவே.

எனவே ஆர்த்தடாக்ஸ் உள்ளுணர்வு வளர்ச்சிக்கே எதிரானது அல்ல; தொன்மையின் மிக அதிகம் மேற்கோள் காட்டப்படும் பாதுகாவலரே அதைச் சொன்னார் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். வின்சென்ட் விலக்குவது, முதிர்ச்சி என்ற உடையணிந்த உருமாற்றத்தை. அவர் அனுமதிப்பது — தனது சொந்த அறிக்கையை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு, துல்லியமாகக் கூறி, திறமையாகக் காக்கும் ஒரு திருச்சபையை; ஏனென்றால் யாரோ ஒருவர் அதை மறுத்திருக்கிறார், அந்த மறுப்புக்குப் பதில் சொல்லியாக வேண்டும்.

பழைய விசுவாசத்தின் பணியில் புதிய சொற்கள்

கி.பி. 325 நிசேயாவின் மையத்தில் நின்ற ஹோமோஊசியோஸ் என்ற சொல்லை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அது விவிலியச் சொல் அல்ல. அதைவிட சிக்கலானது: சாமோசத்தாவின் பவுல் கண்டிக்கப்பட்டதோடு தொடர்புடைய வகையில், கி.பி. 260-களில் அந்தியோக்கியாவில் கூடிய ஒரு சங்கத்தில் அந்தச் சொல் நிராகரிக்கப்பட்டது என்று பிற்கால எழுத்தாளர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்; எனவே சங்கடமான வரலாறு கொண்ட ஒரு சொல்லையே நிசேயாவின் தந்தையர் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். விவிலியம் சாராத ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்துவதைக் காக்க புனித அத்தனாசியு ஒரு முழு நூலையே செலவழித்தார்: திருச்சபை கருதாத ஒன்றைத் தாங்கள் கருதிக்கொண்டே ஆரியுவும் அவரது ஆதரவாளர்களும் எந்த விவிலிய வாசகத்திலும் கையெழுத்திட முடியும் என்பதால்தான் அந்தச் சொல் தேவைப்பட்டது என்று அவர் வாதிட்டார்.

இதுவே வடிவம். அந்தச் சொல் விசுவாசத்தில் எதையும் சேர்க்கவில்லை; திறந்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கதவை அது மூடியது. அந்தச் சொல் இல்லாமலேயே கிறிஸ்தவர்கள் மூன்று நூற்றாண்டுகள் கிறிஸ்துவைக் கடவுளாக ஆராதித்து வந்தார்கள்; அவர்கள் செய்துவந்ததையே தொடர்ந்து செய்ய, அதற்கு வேறு பொருள் என்று யாரும் சொல்லிவிடாமல் இருக்கவே அந்தச் சொல் உருவாக்கப்பட்டது. புதிய சொற்கள் ஒரு தற்காப்பு நடவடிக்கை; திருச்சபை அவற்றைப் பொதுவாகத் தயக்கத்துடனேயே ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது.

தேவமாதா என்ற பட்டமும் அப்படியே. கி.பி. 431-இல் எபேசு அதை வரையறுப்பதற்கு நெடுங்காலம் முன்பே அந்தப் பட்டம் கிரேக்கக் கிறிஸ்தவச் செபத்தில் புழக்கத்தில் இருந்தது; ஆங்கிலத்தில் “Beneath thy compassion” என்று அறியப்படும் பழைய செபம், வழக்கமாக மூன்றாம் அல்லது நான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படும் ஒரு கிரேக்க ஏட்டில் எஞ்சியிருக்கிறது — காலக்கணிப்பு விவாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றாலும். அந்தப் பேராயம் அந்தச் சொல்லைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. அந்தச் சொல் பறிக்கப்படுவதை அது மறுத்தது; ஏனென்றால் அந்தச் சொல் காப்பது கிறிஸ்துவைப் பற்றிய ஒரு கூற்று: மரியாவிடமிருந்து பிறந்தவர் நித்திய மகனே, அவருடன் தொடர்புடைய ஒரு மனிதர் அல்ல.

நியூமனின் முன்மொழிவு, தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது

ஜான் ஹென்றி நியூமன், இங்கிலாந்துத் திருச்சபையை விட்டு ரோமை நோக்கிச் செல்லும்போது, 1845-இல் An Essay on the Development of Christian Doctrine (கிறிஸ்தவப் போதனையின் வளர்ச்சி குறித்த ஒரு கட்டுரை) நூலை வெளியிட்டார். அந்த நூல் பெரும்பாலும் பெறும் கேலிச் சித்திரத்தைவிட மேலான ஒன்றுக்குத் தகுதியானது; அதைப் படிக்காத ஆர்த்தடாக்ஸ் வாசகர் ஒரு வதந்தியுடனேயே வாதிடுகிறார். நியூமன் ஓர் உண்மையான சிக்கலை முழு நேர்மையுடன் எதிர்கொண்டார்: நான்காம் நூற்றாண்டுத் திருச்சபை, முதல் நூற்றாண்டுத் திருச்சபை அந்தச் சொற்களில் சொல்லாத சிலவற்றைச் சொன்னது; தொன்மையை மட்டும் முன்வைப்பது அதற்கு விளக்கமாக அவருக்குத் தோன்றவில்லை.

வாழும் ஒரு சமூகத்தில் வாழும் ஒரு கருத்து, உயிருள்ள ஒன்றைப்போலவே நடந்துகொள்கிறது என்பதே அவரது முன்மொழிவு. அது புரட்டிப் பார்க்கப்படுகிறது, சோதிக்கப்படுகிறது, புதிய சூழல்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; அதில் மறைமுகமாக இருந்தது வெளிப்படையாகிறது. இதை வைத்து எதையும் நியாயப்படுத்திவிட முடியும் என்பது அவருக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது; எனவே உண்மையான வளர்ச்சியைச் சிதைவிலிருந்து பிரித்தறிய ஏழு அடையாளங்களை அவர் முன்வைத்தார் — வகையின் பாதுகாப்பு, கொள்கைகளின் தொடர்ச்சி, உள்வாங்கும் ஆற்றல், தனது சொந்தக் கடந்த காலத்தின்மீது காப்புச் செயல்பாடு ஆகியவை அவற்றுள் உள்ளன. அந்தக் கவனம் உண்மையானது. நியூமன் ஓர் உரிமத்தைத் தேடவில்லை.

லெரின்ஸின் வின்சென்ட்டிடமிருந்தும் அவர் குறிப்பாக எடுத்துக்கொண்டார். இருவருமே உடல் வளர்ச்சி என்ற உவமையைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். இரு விளக்கங்களும் எவ்வளவு அருகில் நிற்க முடியும் என்பதற்கு இதுவே அளவுகோல்; எஞ்சியிருக்கும் இடைவெளியை நாடக பாணியில் அல்லாமல் துல்லியமாக அடையாளம் காண்பது அதனாலேயே மதிப்புடையது.

ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபு ஏன் தயங்குகிறது

முதல் தயக்கம், நிரூபிக்கும் சுமை எங்கே இருக்கிறது என்பது பற்றியது. வளர்ச்சி சார்ந்த விளக்கத்தில், திருச்சபை எப்போதும் கொண்டிருந்த கொள்கைகளிலிருந்து ஒரு போதனை பின்தொடர்கிறது என்று காட்டுவதன் மூலம் அதை நியாயப்படுத்திவிட முடியும் — பல நூற்றாண்டுகளாக அதை யாரும் போதிக்காவிட்டாலும்கூட. ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபு அதைவிடப் பிடிவாதமான ஒன்றைக் கோருகிறது: திருச்சபையின் உண்மையான செபம், பிரசங்கம், நடைமுறை ஆகியவற்றின் சாட்சி. கிறிஸ்தவர்கள் முழங்காலில் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்கள் என்பதில் காணப்படாத ஒரு போதனை, ஊகத் தொடர் எவ்வளவு நேர்த்தியாக இருந்தாலும், ஆர்த்தடாக்ஸ் அளவில் நிரூபிக்கப்படாதது.

இரண்டாவது தயக்கம் ஆதித் திருச்சபை பற்றியது. போதனை விரிகிறது என்றால், இரண்டாம் நூற்றாண்டு விசுவாசிகள் இன்றைய விசுவாசிகளைவிடக் குறைவான முழுமையான வடிவத்திலேயே விசுவாசத்தைக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று ஆகும்; அதைச் சொல்ல ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபு தயங்குகிறது. கி.பி. 177-இல் லியோனின் மறைசாட்சிகள் முழு விசுவாசத்தையும் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களிடம் இல்லாதது உண்மை அல்ல, சொல்வளம். அந்த உண்மை பிற்காலத்தில் தாக்கப்பட்டதால்தான் சொல்வளம் பிற்காலத்தில் தேவைப்பட்டது.

மூன்றாவது தயக்கம் வரலாற்றுச் சார்ந்தது; அதைச் சூடின்றிச் சொல்ல வேண்டும். ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபு ஏற்காத சில போதனைகளை விளக்கவும் நியூமனின் கோட்பாடு ஓரளவு வடிவமைக்கப்பட்டது — 1870-இல் வரையறுக்கப்பட்ட ரோம் ஆயரின் உலகளாவிய அதிகார வரம்பும் தனிப்பட்ட பிழையாமையும், 1854-இல் வரையறுக்கப்பட்ட அமலோற்பவமும் அவற்றுள் உண்டு. ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் அந்தப் போதனைகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை; நூற்றாண்டுகளாக அதைச் சொல்லியும் வந்திருக்கிறார்கள். அந்தக் கருத்து வேறுபாட்டுக்கு வளர்ச்சிக் கோட்பாடு காரணம் அல்ல; ஆனால் அந்த வேறுபாட்டை விவரிப்பதை எளிதாக்கிய கட்டமைப்பு அதுவே.

இங்கே ஆர்த்தடாக்ஸ் இறையியலாளர்கள் முழுமையாக ஒரே கருத்தில் இல்லை. கவனமாக வகுக்கப்பட்ட வளர்ச்சிக் கோட்பாட்டுக்கும், வெளிப்பாடு விரிவடைவது குறித்த ஆர்த்தடாக்ஸ் விளக்கத்துக்கும் இடையிலான இடைவெளி, சொற்கள் காட்டுவதைவிடக் குறுகலானது என்று சிலர் வாதிட்டிருக்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் அந்த முழுப் பிரிவையுமே அன்னியமானதாகக் கருதுகிறார்கள். இந்தக் குறிப்பிட்ட கேள்வியில் ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபு ஒரே குரலில் பேசுகிறது என்று உங்களிடம் யாராவது சொன்னால், அவர் விஷயத்தைச் சுத்தம் செய்கிறார்.

காப்பது என்பது திரும்பச் சொல்வது அல்ல

இவை அனைத்தையும் வடிவத்தில் விசுவாசமாகவும் சாரத்தில் செத்துப்போனதாகவும் பற்றிக்கொள்ள ஒரு வழி உண்டு: வாசகங்களை வைத்துக்கொண்டு, அந்த வாசகங்கள் காக்கவே உருவாக்கப்பட்டதை இழப்பது. ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. 1970-களில், புதிதாக வந்தவர்களிடமும் மேற்கில் பிறந்த ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்களிடமும் வளர்வதாகத் தாம் கண்ட ஒரு குறுகிய மனப்பான்மையைப் பற்றி எழுதிய அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், தளர்வை விட இதுவே உண்மையான ஆபத்து என்று கருதினார்.

முதன்மையான ஆபத்து இன்னும் ஆழமான ஒன்று — ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபின் சுவை இழக்கப்படுவது

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்; ஹீரோமாங்க் டமஸ்கீன் எழுதிய Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 63 “Super-Correctness” (St. Herman Press, 2003) நூலில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டது

இது ஒரு வினவுபவரை எங்கே விட்டுச்செல்கிறது

ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் வாசகருக்கு, இவற்றில் பெரும்பாலானவை எதிர்பாராத திசையிலிருந்து பரிச்சயமாகத் தோன்றும். தொன்மையை முன்வைத்த சீர்திருத்தவாதிகளின் நிலைப்பாடு, ஆதிச் சாட்சிகள் இல்லாமல் தாமதமாகத் தோன்றும் போதனைகள்மீதான ஐயம், தான் கண்டுபிடிக்காத ஒன்றுக்குத் திருச்சபை பொறுப்புடையவள் என்ற உள்ளுணர்வு — இவை ஆர்த்தடாக்ஸ் உள்ளுணர்வுகளும்கூட; இந்தப் பொருத்தம் தற்செயலானது அல்ல. ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபு வேறுபடுவது, காக்கப்படும் அந்தப் பொருளை நூலில் மட்டும் அல்லாமல், கண்ணுக்குத் தெரிகிற ஒரு திருச்சபையின் தொடர்ச்சியான வாழ்வில் இடங்காண்பதில்; அந்த வேறுபாடு உண்மையானது, அதை மழுப்பக் கூடாது.

சரியாகப் புரிந்துகொண்டால், காத்தல் என்பது ஒரு கோப்பு முறை அல்ல. ஒரு குடும்பம் ஒரு மொழியைக் கையாள்வதற்கே அது நெருக்கமானது: இலக்கணம் மாறுவதில்லை, சொல்வளம் தேவைக்கேற்ப வளர்கிறது, வீட்டில் யாரும் அதைப் பேசாத கணத்தில் முழுவதுமே செத்துப்போகிறது. விசுவாசம் பேசப்பட்டுக்கொண்டிருந்ததாலும், மிகவும் அக்கறை கொண்ட மனிதர்களால் மறுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்ததாலும்தான் பேராயங்கள் சொற்களை உருவாக்கின. அக்கறையை இழந்துவிட்ட ஒரு மரபுக்கு ஹோமோஊசியோஸ் தேவைப்பட்டிருக்கவே இருக்காது.

எனவே இங்கே கடைசிச் சொல் துல்லியத்தைப் பற்றியதாக அல்லாமல் வெப்பநிலையைப் பற்றியதாக இருக்க வேண்டும். அருட்தந்தை செராஃபிம் தமது இறுதி ஆண்டுகளை ஹிப்போவின் அருளாளர் அகுஸ்தீனைக் காப்பதில் செலவிட்டார் — அருளையும் முன்குறிப்பையும் பற்றிய அவரது தவறுகளை அவர் சிறிதும் காக்கவில்லை; அந்த மனிதரையே திருச்சபைத் தந்தையர் பட்டியலிலிருந்து நீக்க விரும்பிய தமது காலத்து ஆர்த்தடாக்ஸ் எழுத்தாளர்களிடமிருந்தே காத்தார். 1981 ஜூனில் ஒரு குருவுக்கு எழுதுகையில், தமது அச்சம் எங்கே இருக்கிறது என்று அவர் விளக்கினார்.

இதுவரை வாசித்துவிட்டு ஆர்த்தடாக்ஸ் பதில் மிகவும் பழமைவாதமானது என்று நீங்கள் நினைத்தால், அது நிற்கத்தக்க ஒரு நியாயமான இடம்; ஒரு கட்டுரையில் அதிலிருந்து உங்களை வாதத்தால் இழுத்துவிடப் போவதில்லை. தன்னை மாறாதது என்று நம்பும் ஒரு விசுவாசம், ஞாயிறு காலையில் ஓர் அறையில் உண்மையில் எப்படித் தெரிகிறது என்று வந்து பாருங்கள். அத்தகைய தீர்ப்புகளை ஒரு கட்டிடத்துக்கு வெளியே நின்று அல்ல, உள்ளே நின்றே சிறப்பாகச் செய்ய முடியும்.

அகுஸ்தீனிடம் நீங்கள் காணக்கூடிய எந்தத் தவறுகளைக் காட்டிலும், ‘அறிவுபூர்வமாகச் சரியானவர்களின்’ குளிர்ந்த இதயங்களையே நான் அதிகம் அஞ்சுகிறேன்.

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், 1981 ஜூன் 26 கடிதம்; ஹீரோமாங்க் டமஸ்கீன் எழுதிய Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 86 “Orthodoxy of the Heart” (St. Herman Press, 2003) நூலில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டது