கருத்தை உருவாக்குவதற்கு முன் மொழியைக் கற்றார்
1956-இல் யூஜின் ரோஸ், கீழைத்தேய மொழிகளில் பட்டம் பெற்று பொமோனா கல்லூரியிலிருந்து வெளியேறினார். பழைய மற்றும் நவீன சீன மொழியை அவர் கற்றுக்கொண்டிருந்தார்; ஏனெனில் ஞானியருக்கும் தனக்கும் இடையே ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் நிற்காமல் அவர்களை வாசிக்க விரும்பினார். அவர் ஓர் அறிவியலாளராவார் என்று பெற்றோர் எதிர்பார்த்தார்கள்; கணிதத்தில் சிறந்த வாழ்க்கையை ஆசிரியர்கள் எதிர்பார்த்தார்கள். கைவிட முடியாத ஒரு கேள்விக்காக அதை அவர் விட்டுவிட்டார்: தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவரும் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த வாழ்க்கைக்கு அடியில் உண்மையான ஏதேனும் இருக்கிறதா என்பது.
சான் பிரான்சிஸ்கோவில் Academy of Asian Studies-இல், அதன் தலைவர் ஆலன் வாட்ஸிடம் அவர் பயின்றார்; அப்போது ஆங்கிலம் பேசும் உலகில் ஜென் பற்றி மிகப் பிரபலமாக எழுதியவர் அவரே. ஆனால் அவரை ஆழமாகத் தொட்ட ஆசிரியர், அதே துறையிலிருந்த சீன மெய்யியலாளர் கி-மிங் ஷியென்; அருட்தந்தை செராஃபிமின் சொந்த நூல்களில் அச்சிடப்பட்ட வாழ்க்கைக் குறிப்பு அவரை, சீன மரபின் மேற்கத்திய விளக்கவுரையாளராக அல்ல, அதன் உண்மையான பிரதிநிதியாகவே விவரிக்கிறது. இருவரும் சேர்ந்து Tao Teh Ching (தாவோ தே ஜிங்) நூலைப் பழைய எழுத்துகளிலிருந்து மொழிபெயர்க்கும் பணியில் ஈடுபட்டார்கள்.
அடுத்து பெர்க்லி. 1961-இல் அங்கே கீழைத்தேய மொழிகளில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார்; அந்த ஆண்டுகளில் கிழக்கத்தியக் கோவில்களுக்குச் சென்றார் — பதிவுகளைச் சேகரிக்கும் சுற்றுலாப் பயணியாக அல்ல, நிற்க ஓர் இடம் தேடும் மனிதனாக. கி-மிங்கிடமிருந்தும், பிரெஞ்சு மெய்யியலாளர் ரெனே கெனோனிடமிருந்தும், நெடுங்காலம் அவர் காத்துவந்த ஒரு கொள்கையை உள்வாங்கியிருந்தார்: ஒரு சமயத்துக்குள் நுழைவதானால், அது எந்தச் சமயமாக இருந்தாலும், அதன் பாரம்பரிய, செவ்வியல் வடிவத்திலேயே நுழைய வேண்டும் என்பது.
அவர் மதித்தது என்ன — அதை முதலில் சொல்வது ஏன் முக்கியம்
இறுதியில் பௌத்தத்துடன் முரண்படும் ஒரு கிறிஸ்தவ எழுத்தாளர் அதை ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்று கருதுவது எளிது. இங்கே நடந்தது அதுவல்ல; வேறெதையும் சொல்வதற்கு முன் அதைச் சொல்வதே நேர்மை. இந்த மரபுகளை அவற்றின் நூல்களுக்குள்ளிருந்து, அவற்றின் சொந்த மொழிகளில், அவற்றைச் சேர்ந்த ஆசிரியர்களிடம் அவர் அறிந்திருந்தார். பின்னர் எதை எழுதினாலும், ஒரு காலத்தில் அவற்றால் பற்றிக்கொள்ளப்பட்ட மனிதனாகவே அவர் எழுதினார்; அதை அவர் ஒருபோதும் மறைக்கவும் இல்லை.
அவற்றின் தீவிரம் அவரை நிரந்தரமாகக் கவர்ந்தது. வலிமை நெகிழ்வாகத் தோன்றலாம் என்றும், விட்டுக்கொடுப்பது இறுக்கமானதை விட நீண்ட காலம் நிலைக்கும் என்றும் சீன ஞானியர் அவருக்குக் கற்பித்தார்கள்; அதை அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்பினார். 1950களின் கலிஃபோர்னியாவின் தட்டையான பொருள்முதல்வாதத்தை விட மிகவும் பெரிய இலட்சியம் கொண்ட யதார்த்த விளக்கத்தை இந்து சமய மெய்யியல் அவருக்கு வழங்கியது. உணர்ச்சிவயமின்றிய ஒழுக்கத்தை ஜென் வழங்கியது. அவற்றில் எதுவும் தவறல்ல; பின்னரும் அவற்றை அவர் தவறு என்று விவரிக்கவில்லை.
1981 மே மாதம், சாண்டா க்ரூஸிலுள்ள கலிஃபோர்னியாப் பல்கலைக்கழகத்தின் ஒப்பீட்டுச் சமய வகுப்பில் — குருமார்களையும், திபெத்திய மற்றும் ஜென் பௌத்தத்தையும், ஷாமனியத்தையும், மனமாற்று மருந்துகளையும் முயன்றிருந்த மாணவர்கள் நிறைந்த ஓர் அறையில் — அவர் பேசியபோது, அவர்களைத் திருத்துவதில் தொடங்காமல், அவர்களது தேடலின் அடிப்படையை ஏற்றுக்கொள்வதிலிருந்தே தொடங்கினார். சமயத்தைப் பயில ஒரே ஒரு தீவிரமான காரணம்தான் உண்டு என்று அவர்களிடம் சொன்னார்: மாறிக்கொண்டும், அழிந்துகொண்டும், ஒன்றையும் விட்டுச்செல்லாமலும் இருக்கும் சாதாரண யதார்த்தத்தை விட ஆழமான ஒரு யதார்த்தத்தோடு தொடர்பு கொள்வதற்கே.
நேர்மையான ஒவ்வொரு சமயமும் இந்த யதார்த்தத்தோடு தொடர்பைத் திறக்க முயல்கிறது.
அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், God's Revelation to the Human Heart (மனித இதயத்துக்கான கடவுளின் வெளிப்பாடு), §1 “The Search” (St. Herman of Alaska Brotherhood, இரண்டாம் பதிப்பு, 2014)
அவர் திட்டமிடாத வகையில் தேடல் முடிந்தது
1960களின் தொடக்கத்தில் ஒருநாள் சான் பிரான்சிஸ்கோவிலுள்ள ஒரு ரஷ்ய ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆலயத்துக்குள் அவர் நடந்து சென்றார். அவரது சொந்தப் பிற்கால விவரிப்பின்படி, பௌத்தக் கோவில்களுக்குள் சென்றதைப் போலவே அவர் உள்ளே சென்றார்: இன்னொரு மரபைப் பார்க்க — கிறிஸ்தவத்தின் மிக உண்மையான வடிவமாக எஞ்சியிருப்பது இதுவே என்று கெனோனின் வட்டம் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு மரபை. அங்கே அவரைச் சந்தித்தது வாதத்தால் அவர் எட்டிய முடிவு அல்ல. அது ஓர் அடையாளம் காணுதல் — வழிபாடு அவருக்கு அன்னியமாக, அவர் அறியாத ஒரு மொழியில் இருந்தாலும், தேடல் வெறுமனே முடிந்துவிட்டது என்று பின்னர் அவர் எழுதினார்.
அந்த மாற்றத்துக்குப் பெயரிடுவது அதை அனுபவிப்பதை விட அதிக காலம் எடுத்தது. உண்மை என்பது திறமையான மனத்தால் கைப்பற்றப்பட வேண்டிய ஒரு கருத்துருவம் அல்ல, இதயத்தால் தேடப்பட்டு நேசிக்கப்படும் ஒரு நபரே என்று அவர் கருதத் தொடங்கினார். 1962 பிப்ரவரி 25, ஊதாரி மகனின் ஞாயிறு அன்று அவர் ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார். பத்தொன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின், சாண்டா க்ரூஸ் மாணவர்கள் முன் நின்று, அதே விஷயத்தை ஒரு நினைவாக அல்ல, கடவுள் எப்படி அறியப்படுகிறார் என்பதற்கான ஒரு விதியாகவே வைத்தார்.
கடவுளின் வெளிப்பாடு, அன்பு கொண்ட இதயம் என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றுக்கே அளிக்கப்படுகிறது.
அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், God's Revelation to the Human Heart, §2 “Revelation” (St. Herman of Alaska Brotherhood, இரண்டாம் பதிப்பு, 2014)
அவர் எட்டிய முடிவு, நேரடியாகச் சொல்லப்படுகிறது
நேர்மையை இழக்காமல் மென்மையாக்க முடியாத பகுதி இதுவே. பல்வேறு பாதைகளில் மரபுகள் ஒரே மலையை ஏறுகின்றன என்று அருட்தந்தை செராஃபிம் முடிவு செய்யவில்லை. இயேசு கிறிஸ்து மனிதரான கடவுள் என்றும்; அவர் நிறுவிய திருச்சபை இன்றும் இருக்கிறது, அதுவே ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை என்றும்; கடவுளோடான ஐக்கியத்தின் நிறைவு அங்கேயே தரப்படுகிறது, வேறெங்கும் வழங்கப்படவில்லை என்றும் அவர் முடிவு செய்தார். அதுவே பாரம்பரிய ஆர்த்தடாக்ஸ் நிலைப்பாடு; அதை அவர் இறுதிவரை பிடித்திருந்தார்; இந்தப் பங்கும் அதையே பிடித்திருக்கிறது.
அத்தகைய உரிமைகோரல் கடினமானது; அதை மென்மையான ஒன்றாக நாங்கள் அலங்கரிக்கப் போவதில்லை. ஆனால் அது யாருடைய அறிவையோ, நேர்மையையோ, குடும்பத்தையோ, மதிப்பையோ பற்றிய உரிமைகோரல் அல்ல. குழந்தைப் பருவத்தில் தங்களுக்குக் காட்டப்பட்ட கிறிஸ்தவத்தை விடப் பிற மரபுகள் தீவிரமானவை என்று கண்டதாலேயே பல ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் ஆர்த்தடாக்ஸிக்கு வந்தார்கள்; அருட்தந்தை செராஃபிமும் அவர்களுள் ஒருவர். இந்த உரிமைகோரல் கிறிஸ்து யார் என்பதைப் பற்றியது. இன்னும் அவரைச் சந்திக்காதவர்களின் தரவரிசை அல்ல.
இரண்டாவதாக — இது குறைவாகவே மேற்கோளிடப்படுகிறது — அந்த உரிமைகோரலை எவ்வளவு தூரம் அழுத்தலாம் என்பதற்கு அவர் ஓர் உறுதியான எல்லையை வகுத்தார். குறிப்பிட்ட ஆன்மாக்கள் கடவுள் முன் எங்கே நிற்கின்றன என்று கேட்கப்பட்டபோது, அவர் பதிலளிக்க மறுத்தார் — தெளிவின்மையால் அல்ல, கொள்கையின் அடிப்படையில். 1980 நவம்பர் 27-இல், ஆர்த்தடாக்ஸ் நூல்களில் தான் சந்தித்த கடுமையான மொழியால் மனம் வருந்தி, தன் குடும்பத்தாரைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று இன்னும் அழைக்கலாமா என்று அறிய விரும்பிய ஒரு மறைக்கல்வி மாணவிக்கு எழுதிய கடிதத்தில், தான் கடைப்பிடித்த விதியை அவர் வகுத்தார்.
ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபைக்கு வெளியே இருப்பவர்களின் நிலையை வரையறுப்பது நமக்குரியது அல்ல
அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், 27 நவம்பர் 1980 கடிதம், ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 84 (St. Herman Press, 2003)
மக்கள் மேற்கோளிடும் நூலும், அதன் எந்தப் பகுதியை யார் எழுதினார் என்பதும்
அருட்தந்தை செராஃபிமையும் கிழக்கத்திய சமயங்களையும் பற்றிய கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு வாதமும் ஒரே நூலுக்கே திரும்பி வருகிறது: Orthodoxy and the Religion of the Future (ஆர்த்தடாக்ஸியும் எதிர்காலத்தின் சமயமும்), முதன்முதலில் 1975 ஏப்ரலில் வெளியானது, இப்போது ஐந்தாம் பதிப்பில் (St. Herman of Alaska Brotherhood, 2004). அதை மேற்கோளிடும் யாரும் அது எப்படித் தொகுக்கப்பட்டது என்பதை அறிய வேண்டும்; ஏனெனில் அவர் எழுதியதோடு தொகுத்த நூலும் அது, அட்டையிலுள்ள பெயர் உள்ளேயுள்ள ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் விவரிப்பதில்லை.
இந்த வேறுபாடு சிறுமைத்தனம் அல்ல. அவரது பெயரில் இணையத்தில் சுற்றும், இந்து சமயம் பற்றிய மிகக் கூர்மையான சில வாக்கியங்கள் இரண்டாம் அத்தியாயத்துக்கு உரியவை; அதை அவர் தேர்ந்தெடுத்து அச்சிட்டாரே தவிர எழுதவில்லை. பதிப்புகளுக்கிடையே உரை மாறியிருக்கிறது என்பதும், குறைந்தது ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் விமர்சகரால் அது பகிரங்கமாகக் கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதும் அறியத் தக்கவை; எனவே பொறுப்பான பழக்கம், நீங்கள் மேற்கோளிடும் பதிப்பை ஒவ்வொரு முறையும் பெயரிடுவதே. இந்தக் கட்டுரை 2004-இன் ஐந்தாம் பதிப்பை மேற்கோளிடுகிறது.
- அத்தியாயம் I — கிறிஸ்தவர்களுக்கும் கிறிஸ்தவர் அல்லாதோருக்கும் ஒரே கடவுளா என்பது பற்றியது — அருட்தந்தை பசில் சக்காஸ் எழுதியது; La Foi Transmise (1970)-இலிருந்து மறுபிரசுரம்.
- அத்தியாயம் II — இந்து சமயம் பற்றியது — “By a Convert to Orthodoxy” (ஆர்த்தடாக்ஸிக்கு வந்த ஒருவரால்) என்று கையொப்பமிடப்பட்டது; ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆவதற்கு முன் இந்து சமயத்தைக் கடைப்பிடித்திருந்த ஒரு பெண்.
- அத்தியாயம் III — ஒரு ஃபகீரின் அற்புதமும் இயேசு செபமும் பற்றியது — ஆர்க்கிமாண்ட்ரைட் நிக்கலஸ் ட்ரொப்யாஸ்கின் எழுதியது.
- முன்னுரை, அறிமுகம், IV முதல் VIII வரையிலான அத்தியாயங்கள், “Jonestown and the 1980s” பின்னிணைப்பு ஆகியவை அருட்தந்தை செராஃபிமின் சொந்தப் பணி.
- ஐந்தாம் பதிப்பின் முன்னுரையும் பின்னிணைப்பும் ஹைரோமோங்க் டமாசீன் எழுதியவை; 1982-இல் அருட்தந்தை செராஃபிம் மறைந்த நெடுங்காலம் கழித்து எழுதப்பட்டவை.
ஒரு ஜென் மடாலயத்தைப் பற்றி அவர் எழுதிய விதம்
தான் விட்டுவந்த ஒரு மரபை அவர் எப்படிக் கையாண்டார் என்பதற்கு அவருடைய சொந்த அத்தியாயங்களே மிகச் சிறந்த சோதனை. ஐந்தாம் அத்தியாயம் வட கலிஃபோர்னியாவிலுள்ள ஒரு மடாலயத்தில் நடந்த ஜென் பயிற்சியை நேரடிப் பார்வையில் பதிவு செய்கிறது; அந்தப் பதிவு ஒரு தாக்குதல் அல்ல. அந்தச் சமூகம் சோதிடத்தையும் மனோதத்துவச் சித்துகளையும் தடை செய்கிறது என்றும், ஆசிரியரிடமிருந்து ஆசிரியருக்கு அலைவதற்கு எதிராக மாணவர்களை எச்சரிக்கிறது என்றும், வெறும் கல்வி சார்ந்த சமயத்தில் அதற்குப் பொறுமை இல்லை என்றும், கடின உழைப்பையும் தன்னைப் பற்றிய முகஸ்துதியான மாயைகளை அகற்றுவதையும் அது கோருகிறது என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.
இதைவிட வியப்பானது: அங்குள்ள இளம் துறவிகள் ஆன்மிக வாழ்க்கையைப் பற்றி இவ்வளவு நிதானமாகவும் அறிவோடும் பேசுகிறார்கள், அது தீவிரமான இளம் ஆர்த்தடாக்ஸ் மாற்றத்தாரின் உரையாடல் போலவே ஒலிக்கிறது என்றும்; அவர்களை வாசிக்கும் ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர் தன்னையே அடையாளம் கண்டு, அருள் மட்டுமே தன்னை வேறோர் இடத்தில் நிறுத்தியது என்று சொல்லக்கூடும் என்றும் அவர் எழுதுகிறார். அப்போது அமெரிக்காவுக்கு வந்துகொண்டிருந்த கிழக்கத்திய இயக்கங்களில் ஜென்னையே மிக அறிவுபூர்வமாகச் செம்மைப்பட்டதாகவும், மிக ஆன்மிக ரீதியில் நிதானமானதாகவும் அவர் மதிப்பிட்டார்; அதன் கருணைப் போதனையைக் கேலிச்சித்திரமாக்காமல் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டார்.
இறுதியில் அவர் முரண்படுவது அந்த மனிதர்களின் தரத்தைப் பற்றியோ அந்த ஒழுக்கத்தின் கண்டிப்பைப் பற்றியோ அல்ல. மனித முயற்சியால் எட்டப்படும் ஓர் இலட்சியம், எவ்வளவு உயரே சென்றாலும், கீழிறங்கி வந்து நம்மைத் தேடிய கடவுளோடு ஒன்றல்ல என்பதும்; அனுபவத்தை மட்டுமே சார்ந்திருக்கும் ஒரு பாதைக்கு ஒரு வகை அனுபவத்தை இன்னொன்றிலிருந்து பிரித்தறியும் வழி இல்லை என்பதுமே அவரது ஆட்சேபனை. அது தவறு என்று நீங்கள் கருதலாம். ஆனால் அது குறைந்தபட்சம், அந்த அறைக்குள் இருந்த ஒருவரால் அந்தப் பொருளைப் பற்றியே முன்வைக்கப்பட்ட வாதம்.
தம் துறவிகளுக்கு லாவோ ட்சுவை அவர் தொடர்ந்து கற்பித்தார்
தன் பழைய படிப்புகளைத் துறந்த ஒருவர் அவற்றை வெறுமனே கைவிட்டிருப்பார். அவர் விடவில்லை. 1979-இல், தன் திருமுழுக்குக்குப் பதினேழு ஆண்டுகளுக்குப் பின், குருப்பட்டத்துக்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின், தன் மடாலயத்தில் கூடியிருந்த சகோதரர் சகோதரிகளுக்கு எளிமை குறித்து ஓர் அதிகாரபூர்வமற்ற உரை நிகழ்த்தினார்; லாவோ ட்சுவிலிருந்தே அவர்களுக்குக் கற்பித்தார் — கிறிஸ்தவர் அல்லாத ஒரு மெய்யியலாளர் என்று நேரடியாக அறிமுகம் செய்துவைத்து.
மடாலயத்துக்கு மேலுள்ள மேட்டிலுள்ள ஓக் மரங்கள் கடினமானவை, வளையாதவை; ஒவ்வொரு புயலிலும் அவற்றின் கிளைகள் விழுகின்றன; பைன் மரங்கள் வளைகின்றன, நின்றே இருக்கின்றன என்று அவர் சொன்னார். பின்னர் அந்த உருவகத்தைத் தன் சொந்த மனிதர்கள் மீதே திருப்பினார்: ஒரு கருத்து வேறுபாட்டுக்காக உங்கள் தலையை வெட்டும் அளவுக்குத் தன்னைப் பற்றி உறுதியாக இருக்கும் ஒருவர் வலிமையை அல்ல, பலவீனத்தையே காட்டுகிறார்; ஏனெனில் தன் சொந்த நம்பிக்கையில் உறுதிபெற அவர் உங்களை மாற்ற வேண்டியிருக்கிறது.
வேறெதுவாக இருந்தாலும், சீன ஞானியர் தன் கவனத்துக்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்று நினைத்த ஒருவரின் நடத்தை இது அல்ல. இருபது வயதில் அவர்களை வாசித்தார்; நாற்பத்தைந்து வயதிலும், ஒரு காட்டில், ஒரு குருவாக, துறவிகளுக்கு அவர்களிலிருந்தே கற்பித்துக்கொண்டிருந்தார்.
உங்கள் குடும்பம் பௌத்தமோ இந்து சமயமோ தாவோயிசமோ சார்ந்திருந்தால்
சிங்கப்பூரில் இதில் எதுவும் கருத்துருவமானது அல்ல. வீட்டில் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பற்றியது — யாருடைய பூசை மேடை, யாருடைய ஊதுபத்திகள், மரண ஆண்டு நினைவுக்குக் கோவிலில் யார் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது, தந்தையின் இறுதிச் சடங்கில் ஒரு மகன் என்ன செய்கிறான். இந்த நகரில் ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள், தாங்கள் நேசிக்கும் பெரும்பாலானவர்கள் பௌத்தர்களாகவோ, இந்துக்களாகவோ, தாவோயிசத்தைச் சார்ந்தவர்களாகவோ, குறிப்பிட்ட எந்தச் சமயமும் இல்லாதவர்களாகவோ இருக்கும் குடும்பங்களுக்குள்ளேயே வாழ்கிறார்கள்; ஏற்கெனவே கடினமாக இருப்பதை இன்னும் கடினமாக்கும் விருப்பம் இந்தப் பங்குக்கு இல்லை.
அருட்தந்தை செராஃபிமின் சொந்தக் குடும்பம் புராட்டஸ்டன்ட்; அவரது மதமாற்றம் அவர்களுக்கு எளிதாக இருக்கவில்லை. புதிதாக வந்தவர்களிடம் அவர் சொன்னது: அமைதியாக வாழுங்கள், குறிப்பாக உங்கள் சொந்தக் குடும்பத்தாரோடு; மக்களைப் பெயர் சொல்லித் திட்டுவதால் எதுவும் சாதிக்கப்படவில்லை; திருச்சபையின் உண்மையை ஆர்த்தடாக்ஸ் அல்லாதவர்கள் காணாததற்கு ஒரு காரணம், அவர்கள் அடையாளம் காணக்கூடிய எந்த வகையிலும் நாம் அதை வாழ்ந்து காட்டாததாகவே இருக்கக்கூடும். அந்தக் கடைசிக் குற்றச்சாட்டைத் தன்னை நோக்கியே அவர் வைத்திருந்தார், ஒருபோதும் அகற்றவில்லை.
எனவே அந்த உரிமைகோரல் மென்மையாக்கப்படாமல் நிற்கிறது; அது யாரிடமும் உடன்பாட்டைக் கடனாகக் கோரும் உரிமைகோரலும் அல்ல. ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் உண்மையில் எதைக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற ஆர்வத்தால் இவ்வளவு தூரம் வாசித்திருந்தால், தொடர்ந்து வாசிக்க நீங்கள் வரவேற்கப்படுகிறீர்கள்; கோவனில் ஒரு வழிபாட்டின் பின்னால் அமைதியாக நின்று பார்க்கவும் வரவேற்கப்படுகிறீர்கள். எதிலும் கையொப்பமிடும்படி யாரும் கேட்கமாட்டார்கள். வெறுமனே பார்க்க மட்டுமே வந்த ஒரு மனிதனாக யூஜின் ரோஸ் சான் பிரான்சிஸ்கோவில் நுழைந்த அதே கதவுதான் இது.