விண்ணகமும் நரகமும்: இடங்கள் அல்ல, உறவுநிலைகள்

கேள்விக்கு அடியில் இருக்கும் கேள்வி

விண்ணகம் எங்கே இருக்கிறது என்று கேட்பவர்கள் பொதுவாக வேறு ஒன்றையே கேட்கிறார்கள். கடவுள் எப்படிப்பட்டவர் என்றும், ஒரு மூச்சில் அன்பு என்று அழைக்கப்படும் கடவுள், அடுத்த மூச்சில் மக்களை முடிவற்ற நெருப்புக்கு அனுப்பும் கடவுளாக இருக்க முடியுமா என்றும் அவர்கள் அறிய விரும்புகிறார்கள். இது நியாயமான கேள்வி, மிகப் பழைய கேள்வியும் கூட; திருச்சபைத் தந்தையர் இதற்கு இரு பாதிகளில் எதையும் மென்மையாக்கிப் பதிலளிக்கவில்லை.

அதற்குப் பதிலாக அவர்கள் செய்தது, கேள்வியைப் புவியியலிலிருந்து உறவுநிலைக்கு நகர்த்தியதே. இவ்விளக்கத்தில், விண்ணகமும் நரகமும் ஒரு பெரிய கட்டடத்தில் உள்ள இரு அறைகள் அல்ல — வெளியிலிருந்து கதவுகள் பூட்டப்பட்டவை அல்ல. யாரைப் பற்றியும் தன் மனதை மாற்றிக்கொள்ளாத, தண்டனைக்கு உள்ளானவர்களிடமிருந்தும் தன் அன்பை விலக்கிக்கொள்ளாத ஒரே கடவுளின் முன்னிலையில் நிற்பதற்கான இரு வழிகள் அவை.

ஒரு புள்ளியியல் முகவரி அல்ல

இங்கே இட மொழியைப் பயன்படுத்துவதில் ஆர்த்தடாக்ஸ் எழுத்தாளர்கள் குறிப்பிடத்தக்க அளவு கவனமாக இருக்கிறார்கள். The Soul After Death நூலில் விண்ணகத்தின், நரகத்தின் இருப்பிடம் என்று தாம் அழைத்ததற்கு அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ் ஒரு பகுதியை ஒதுக்கினார்; அவை முழுமையாக உண்மையானவை, ஆனால் ஒரு வரைபடம் கையாளக்கூடிய எந்தக் கரடுமுரடான அர்த்தத்திலும் இடங்கள் அல்ல என்று வாதிட்டார். உடலை விட்டு நீங்கும் ஆன்மா அளக்கக்கூடிய ஒரு தூரத்தைக் கடந்து செல்வதில்லை.

இக்கவனம், அறிவியலுக்கு முந்தைய ஒரு சித்திரத்தைப் பற்றிய நவீன வெட்கம் அல்ல. இது தொலைநோக்கியை விடப் பழையது. உயரம், ஆழம், ஏற்றம், பாதாளம் ஆகியவற்றின் மொழியைத் திருச்சபை எப்போதும் பயன்படுத்தி வந்திருக்கிறது; அதே நேரம், சித்திரங்களுக்குள் அடங்காத ஒன்றுக்குச் சித்திரங்களைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதையும் எப்போதும் அறிந்திருந்தது. வழிபாட்டுக் கவிதை இத்தகைய சித்திரங்களைத் தாராளமாகப் பயன்படுத்துகிறது; ஏனெனில் யாரும் திசைகாட்டியை எடுக்கப்போவதில்லை என்பது தெரியும்.

இட வடிவத்தைக் கைவிடுவது இப்பொருளை மங்கலாக்குவதில்லை. அது கூர்மையாக்குகிறது. ஓர் இடத்தை ஒருவர் தற்செயலாகவோ, நிர்வாகப் பிழையாலோ அடைய முடியும்; ஓர் உறவை அப்படி அடைய முடியாது. கடவுளை நோக்கி நிற்கும் ஒரு விதமே விவரிக்கப்படுகிறதென்றால், எதுவும் தன்னிச்சையாக அதைத் தீர்மானிப்பதில்லை; வெளியிலுள்ள எதன்மீதும் பழி சுமத்த முடியாது. அப்போது இப்போதனை ஒருவர்மீது வழங்கப்பட்ட தண்டனைத் தீர்ப்பைப் போல அல்லாமல், அவர் தன்னை என்னவாக ஆக்கிக்கொண்டார் என்பதன் நோய்கண்டறிதலைப் போல ஆகிறது.

ஒரே அன்பு, இரு அனுபவங்கள்

வேறுபாட்டைக் கடவுளிடம் அல்ல, பெறுபவரிடமே வைப்பதே திருச்சபைத் தந்தையரின் நகர்வு. வேதாகமமே இவ்வாறு பேசுகிறது: "நம் கடவுள் சுட்டெரிக்கும் நெருப்பு" என்று எபிரேயருக்கான கடிதம் சொல்கிறது (எபிரேயர் 12:29), இணைச்சட்ட நூலை மேற்கோள் காட்டி; அதே நெருப்பு வேதாகமத்தில் அழிவாக இருப்பது எவ்வளவு முறையோ, அவ்வளவு முறை கதகதப்பாகவும் ஒளியாகவும் மகிமையாகவும் இருக்கிறது. வேறுபடுவது, அந்த நெருப்பு எதைச் சந்திக்கிறது என்பதே.

நினிவேயின் ஏழாம் நூற்றாண்டு ஆயரும், ஆர்த்தடாக்ஸ் உலகம் முழுவதும் வாசிக்கப்படும் Ascetical Homilies (துறவற மறையுரைகள்) நூலின் ஆசிரியருமான சீரியாவின் புனித இசாக், இதை எவரையும் விடக் கூர்மையாகச் சொல்கிறார். நரகத்தில் துன்பப்படுவோர் அன்பால் சாட்டையடி படுகிறார்கள் என்றும், அன்பின் வல்லமை ஒரே நேரத்தில் இரு வழிகளில் செயல்படுகிறது என்றும் அவர் கற்பிக்கிறார் — தனக்கு எதிராகத் தம்மை நிறுத்திக்கொண்டவர்களை வேதனைப்படுத்தி, தனக்கு இணங்க வாழ்ந்தவர்களை மகிழ்விக்கிறது. இந்த வாசிப்பின்படி, வேதனையின் கருவி ஒரு தெய்வீகக் கோபம் அல்ல; பாவி தாங்க இயலாத ஒரு தெய்வீகப் பாசமே.

இக்கருத்தில் தந்தையரைச் சுருக்கிச் சொல்லும் அருட்தந்தை லாரன்ஸ் ஃபார்லி, சூரிய ஒளிக்கும் குருட்டுத்தன்மைக்கும் இடையிலான ஒப்பீட்டைப் பயன்படுத்துகிறார்: ஒளி அனைவர்மீதும் சமமாக ஒளிர்கிறது; ஒருவர் அதிலிருந்து என்ன பெறுகிறார் என்பது கண்ணின் நிலையைச் சார்ந்தது. இந்த ஒப்பீடு அவருக்கே உரியது அல்ல. அது மரபு முழுவதும் ஓடுகிறது; நரகத்தின் நெருப்பும் விண்ணகத்தின் ஒளியும் ஒரே நெருப்பும் ஒரே ஒளியுமே என்று ஆர்த்தடாக்ஸ் எழுத்தாளர்கள் அத்தனை அடிக்கடி சொல்வதற்குக் காரணமும் இதுவே.

இச்சித்திரம் எங்கிருந்து வருகிறது

இச்சித்திரம் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளிலிருந்து வாதிக்கப்பட்டது அல்ல; தொடர்ச்சியான காட்சிகளிலிருந்து வரையப்பட்டது. மோசே எரிந்தும் எரிந்து முடியாத ஒரு புதரைக் காண்கிறார். பாபிலோனிய உலைக்கு வெளியே நின்றவர்களைத் தீ கொல்லும்போது, மூன்று இளைஞர்கள் உள்ளே காயமின்றி நடக்கிறார்கள். தாபோர் மலையில் கிறிஸ்துவின் சொந்த உடலிலிருந்து வெளிவரும் படைக்கப்படாத ஒளியைச் சீடர்கள் காண்கிறார்கள்; பின்னர்வரை அதைப் பற்றி எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் எனச் சொல்லப்படுகிறார்கள்.

வழிபாடும் இதே உள்ளுணர்வைச் சுமக்கிறது. நற்கருணைக்கு முன், அம்மறைபொருள்கள் தீர்ப்புக்கும் தண்டனைக்கும் அல்ல, குணமாக்குதலுக்கே ஆகட்டும் என்று திருச்சபை தன் மக்களைச் செபிக்கச் செய்கிறது; கொடை ஒன்றாகவும், பெறுபவர்மீதான அதன் விளைவு வேறொன்றாகவும் இருந்தால் மட்டுமே இதற்கு அர்த்தம் உண்டு. இரு வகை மனிதர்களுக்காக அப்பமும் இரசமும் இரு வேறு பொருள்களாக மாறுவதில்லை. அதே கொடை எப்படி வந்து சேர்கிறது என்பதை அந்நபரிடம் உள்ள ஏதோ ஒன்றே தீர்மானிக்கிறது.

இதன் பொருள் அல்லாதது: அனைவரும் மீட்படைவர் என்னும் கொள்கை

அன்பு ஒருபோதும் நிற்காதது என்பதால் இறுதியில் அனைவரும் மீட்படைகிறார்கள் என்னும் கூற்றுக்கு இங்கிருந்து நழுவிச் செல்வது எளிது — மேலும் நேர்மையற்றது. ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை அதைக் கற்பித்ததில்லை. கி.பி. 553இல் ஐந்தாம் பொதுச் சங்கம் ஆன்மாக்களின் முன்னிருப்பு பற்றிய ஓரிகனிய கோட்பாட்டைக் கண்டித்தது; அனைத்தின் இறுதி மீட்சி பற்றிய பரந்த ஓரிகனியத் திட்டமும் திருச்சபையின் போதனையாக ஒருபோதும் பெற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை.

நீதிமான்களின் வாழ்வுக்கும் மற்றவர்களின் தண்டனைக்கும் மத்தேயு 25 ஒரே அடைமொழியைப் பயன்படுத்துகிறது; திருச்சபையும் அதை விளக்கி ஒழித்துவிடாமல் அப்படியே வைத்திருக்கிறது. ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை பற்றிக்கொள்வது இதுதான்: மறுப்பு படைப்பினத்துடையது, கடவுளுடையது அல்ல; மேலும், தன் சொந்தக் கதையைத் தவிர வேறு எந்தக் கதையின் முடிவையும் அறியாததால், நம்பிக்கை வைக்க அடிப்படை இல்லாதவர்கள் உட்பட எவருக்காகவும் திருச்சபை வேண்டலாம். அத்தகைய நம்பிக்கை, அனைவரும் நிச்சயம் மீட்படைவார்கள் என்னும் கோட்பாட்டிலிருந்து வெகு தொலைவில் நிற்கிறது.

புனித இசாக்கைப் பற்றியே தொடர்புடைய ஓர் எச்சரிக்கையும் உண்டு. அவர் புனிதராக வணங்கப்படுகிறார்; அவரது Ascetical Homilies பொக்கிஷமாகக் கருதப்படுகிறது; அவருக்குக் காரணம் காட்டப்படும் இறுதிக்கால சிந்தனைப் பகுதிகள் சில நூற்றாண்டுகளாக விவாதிக்கப்பட்டும் மறுக்கப்பட்டும் வந்திருக்கின்றன. அன்புச் சாட்டைப் போதனை ஆர்த்தடாக்ஸ் உலகம் முழுவதும் ஒப்புதலுடன் மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது; அவரது பிற ஊகங்களை எவ்வளவு தூரம் அழுத்தலாம் என்பது தனிக் கேள்வி, இன்னும் முடிவாகாத கேள்வி.

இதன் பொருள் அல்லாதது: மேற்கின் ஒரு கேலிச்சித்திரம்

கடவுளின் நீதி நிவாரணத்தைக் கோருவதால் அவர் பாவிகளைத் தண்டிக்கிறார் என்னும் ஒரு மேற்கத்தியச் சித்திரத்திற்கு எதிராக ஆர்த்தடாக்ஸ் எழுத்தாளர்கள் சில சமயம் இப்போதனையை வைக்கிறார்கள்; அந்த வேறுபாடு வழக்கமாக மிகக் கூர்மையாக வரையப்படுகிறது. மீட்பின் சட்டரீதியான, நீதிமன்ற மொழி நற்செய்தியின்மீது திணிக்கப்பட்ட மேற்கத்தியக் கண்டுபிடிப்பு அல்ல. அது உரோமருக்கான கடிதத்தில் உள்ளது, திருப்பாடல்களில் உள்ளது; இலத்தீன் தந்தையரைப் போலவே கிரேக்கத் தந்தையரும் அதைத் தாராளமாகப் பயன்படுத்தினார்கள்.

பதினொன்றாம் நூற்றாண்டில் அன்செல்மும், அவருக்குப் பின் தண்டனைப் பதிலீட்டுக் கோட்பாட்டை வளர்த்த சீர்திருத்த இறையியலாளர்களும், பாவத்தின் விலையைப் பற்றியும், சிலுவை வெறுமனே உருக்கமானது மட்டுமல்ல அவசியமானதும் ஏன் என்பதைப் பற்றியும் தீவிரமான ஒன்றைச் சொல்ல முயன்றார்கள். அந்த விளக்கத்தைப் பற்றிக்கொள்ளும் கிறிஸ்தவர்கள் ஒரு சிறுமையான கடவுளை விவரிக்கவில்லை. அவர்கள் குற்றத்தைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்; அது ஒழுக்க யதார்த்தத்தின் அடையாளமே தவிர, கொடுமையின் அடையாளம் அல்ல.

ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை வேறுபடுவது, எந்த மொழியை முதன்மையாகக் கருதுகிறது என்பதில்தான். அதன் ஆளும் இலக்கணம் நீதிமன்றம் சார்ந்தது அல்ல, மருத்துவம் சார்ந்தது: பாவம் என்பது அதைக் கொண்டவரையே சிதைக்கும் ஒரு நோய்; மீட்பு என்பது குணமாக்குதல்; கடவுள் மருத்துவர்; நரகம் என்பது குணமாக்கப்பட மறுக்கும் ஒருவரின் நிலை. இரு தொகுதிச் சித்திரங்களும் வேதாகமத்தில் உள்ளன. எது மற்றதை ஆள்கிறது என்பது முழுச் சித்திரமும் எப்படித் தோன்றுகிறது என்பதை மாற்றுகிறது; எல்லோரும் ஒரே பொருளைத்தான் குறிப்பிடுகிறார்கள் என்னும் கூற்றில் கரைத்துவிடுவதை விட, அவ்வேறுபாட்டை வெளிப்படையாகச் சொல்வதே மதிப்புடையது.

நடைமுறையில் தொடர்வது

நரகம் என்பது விலக்கிக்கொள்ளப்பட்ட அன்பு அல்ல, மறுக்கப்பட்ட அன்பு என்றால், கிறிஸ்தவ வாழ்வு ஒரு தற்காப்பு வழக்கைத் தொகுப்பது போலல்லாமல், ஒளியைத் தாங்கக் கண்ணைப் பயிற்றுவிப்பது போலவே தோன்றுகிறது. ஆர்த்தடாக்ஸ் பழக்கம் இருப்பதே அதற்காகத்தான். நோன்பு, பாவ அறிக்கை, தர்மம், மன்னிப்புக் கேட்காதவர்களை மன்னிப்பது, நீண்ட வழிபாடுகளில் நின்றிருப்பது — இவற்றில் எதுவும் எதையும் சம்பாதிப்பதில்லை; ஆனால் இவை அனைத்தும், ஒருவரால் என்ன பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பதை மெதுவாக மாற்றுகின்றன.

மன்னிப்புக்கு இங்கே ஒரு தனி வரி உரியது; ஏனெனில் இவற்றுள் அது கடினமானது, இப்போதனையோடு மிகத் துல்லியமாகத் தொடர்புடையதும் கூட. மன்னிக்க மறுக்கும் ஒருவர், தந்தையர் விவரிக்கும் அதே மறுப்பைச் சிறிய அளவில் பயிற்சி செய்கிறார்: அன்பு வருகிறது, உள்ளே விடப்படுவதில்லை. ஆர்த்தடாக்ஸ் வழிபாடுகள் இதைத் தொடர்ந்து அழுத்துகின்றன; மிகத் தெளிவாக, பெரிய நோன்புக் காலம் தொடங்குவதற்கு முந்தைய மாலையில், ஆலயத்தில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் மற்ற ஒவ்வொருவரிடமும் நேரில், பெயர் சொல்லி மன்னிப்புக் கேட்கிறார்கள்.

இது சமயக் கடுமைக்கும் ஓர் எல்லையை வைக்கிறது; இங்கேதான் இப்போதனை தன் சொந்த நம்பிக்கையாளர்களையே கடிக்கிறது. இறைஅன்பின் இயல்பைப் பற்றிக் கோட்பாட்டளவில் துல்லியமாக இருந்து, தன் அருகில் நிற்கும் நபரிடம் குளிர்ச்சியாக இருப்பவர் அதைப் பற்றி எதையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. தம் கடைசி ஆண்டுகளில் புதிதாக ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆனவர்களுக்கு இதைப் பற்றியே எச்சரித்த அமெரிக்க மதமாற்றி அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், முன்னுரிமையை ஒரே வாக்கியத்தில் வைத்தார்.

சரியாக இருப்பது கிறிஸ்தவத்தின் வெளிப்புறப் பக்கம். அது முக்கியம், ஆனால் முதன்மையான முக்கியத்துவம் உடையது அல்ல.

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், எளிமை பற்றிய உரை, 1979; துறவுக்குரு தமஸ்கீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (St. Herman Press, 2003), ch. 87

திறந்து விடப்பட்ட ஒரு கதவு

பிற கிறிஸ்தவ மரபுகளைச் சேர்ந்த வாசகர்கள், இக்கட்டுரை வேறுபாடுகளை மழுப்பாமல் சொல்லியிருப்பதைக் கவனிப்பார்கள். அது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டது; அது ஒரு கண்டனமாகக் கருதப்படவில்லை. மற்ற அனைவருடையதோடும் ஒரேமாதிரி இருக்கும் ஒரு விண்ணக-நரக விளக்கம் யாருக்கும் பயன்படாது; ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் உண்மையில் எதைப் பற்றிக்கொள்கிறார்கள் என்று அறிய இங்கே வந்த ஒரு வாசகரை வேறுவிதமாக நடிப்பது அவமதிப்பதாகும்.

ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் குடும்பத்திலிருந்து ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்திற்கு வந்து, அவர்களைப் போன்றவர்களுக்காக எழுதுவதை ஒருபோதும் நிறுத்தாத அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸிடம், 1980இல் ஒரு மறைக்கல்வி மாணவி கேட்டாள்: தன் புராட்டஸ்டன்ட் மற்றும் உரோமைக் கத்தோலிக்க உறவினர்களைத் தொடர்ந்து கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைக்கலாமா என்று. அவர் விரிவாகவும் மழுப்பலின்றியும் பதிலளித்தார்; திருச்சபை பற்றிய ஆர்த்தடாக்ஸ் கூற்றைப் பற்றிக்கொண்டே, யாருடைய ஆன்மாவைப் பற்றியும் தீர்ப்புச் சொல்ல மறுத்தார்; அருட்தந்தை திமித்ரி துட்கோவிடமிருந்து தான் பெற்றதாகக் குறிப்பிட்ட ஒரு சொற்றொடரோடு முடித்தார்.

அதற்குப் பின்னால் உடனடியாக ஓர் அடைப்புக்குறிக் குறிப்பையும் அவர் சேர்த்தார்: ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்களே சிறந்த முன்மாதிரியைக் காட்டினால் இதற்கு அதிக எடை இருக்கும் என்று. முடிக்க இதுவே சரியான குறிப்பாகத் தோன்றுகிறது. இங்கே விவரிக்கப்பட்ட போதனை யார்மீதும் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மிரட்டல் அல்ல. அன்பு ஒரு மனிதரைச் சந்திக்கும்போது என்ன செய்கிறது என்பதன் விளக்கமும், அது உண்மையா என்று கண்டறியும் ஓர் அழைப்பும் ஆகும்.

ஆர்த்தடாக்ஸ் அல்லாதவர்களை, ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசம் இன்னும் வெளிப்படுத்தப்படாதவர்களாக, சாத்தியக்கூறில் ஆர்த்தடாக்ஸாக இருப்பவர்களாகவே நாம் பார்க்க வேண்டும்

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், 1980 நவம்பர் 27 கடிதம்; துறவுக்குரு தமஸ்கீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (St. Herman Press, 2003), ch. 84