நிஹிலிசமும் உண்மை பற்றிய கேள்வியும்

ஒரு நிலவறையில் எழுதப்பட்ட நூல்

1960களின் தொடக்கத்தில், சான் பிரான்சிஸ்கோ நகர மையத்துக்கு அருகிலிருந்த ஒரு நிலவறைக் குடியிருப்பில், நூல் அடுக்குகளும் குறிப்புக் கோப்புகளும் நிரம்பிய ஒரு மேசையின் முன் ஓர் இளைஞர் அமர்ந்திருந்தார். அந்த அறைக்குப் பகல் வெளிச்சம் அதிகம் வந்து சேரவில்லை. அவர் குடிவருவதற்குச் சில ஆண்டுகள் முன்பு அங்கே ஒரு கொலை நடந்திருந்தது; அந்த இடத்தில் இன்னும் ஏதோ அசௌகரியமான ஒன்று தங்கியிருப்பதாக அண்டைவீட்டார் சொன்னார்கள். அந்தக் குடியிருப்பாளர் ஒரு சுவரை முழுக்க ஐகான்களால் — திருவுருவப்படங்களால் — மூடி, அவற்றுக்கு முன் ஒரு சிவப்பு விளக்கை எரியவிட்டிருந்தார். அவர் பெயர் யூஜின் ரோஸ். சற்று முன்புதான் அவர் ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபையில் திருமுழுக்குப் பெற்றிருந்தார்; இன்னும் எட்டு ஆண்டுகளுக்குத் துறவறத் தீட்சை பெறப்போவதில்லை.

அவர் எழுதிக்கொண்டிருந்தது மிகப் பெரிதாக இருக்க வேண்டியிருந்தது: The Kingdom of Man and the Kingdom of God (மனிதனின் அரசும் கடவுளின் அரசும்) என்ற பதினான்கு அத்தியாயங்கள் கொண்ட ஒரு வரலாற்றுப் பதிவு. அச்சுப் பிரதியில் ஏழாவது அத்தியாயம் மட்டுமே முடிக்கப்பட்டது. அந்த அத்தியாயமே இன்று Nihilism: The Root of the Revolution of the Modern Age என்ற தலைப்பில் நம்மிடம் இருக்கும் நூல்; அவரது மரணத்துக்குப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின், 1994-இல், அவரது சகோதரத்துவத்தால் வெளியிடப்பட்டது; தலைப்புப் பக்கத்தில் “Eugene (Fr. Seraphim) Rose” என்று சரியாகவே சூட்டப்பட்டது — ஏனெனில் அதை எழுதிய மனிதர் அப்போது இன்னும் அருட்தந்தை செராஃபிம் ஆகியிருக்கவில்லை.

அந்தச் சொல் உண்மையில் குறிப்பது என்ன

பயன்பாட்டால் அந்தச் சொல் தேய்ந்து மழுங்கிவிட்டது. பெரும்பாலானோர் அதைக் கேட்டதும் சத்தமான ஒன்றையே கற்பனை செய்கிறார்கள்: ஒரு பயங்கரவாதி, சூறையாடப்பட்ட ஒரு கலைக்கூடம், எதுவும் முக்கியமில்லை என்று அறிவிக்கும் கருப்பு உடையிலுள்ள ஓர் இளைஞன். ரோஸ் அவற்றை முதலில் அகற்றுவதிலிருந்தே தொடங்குகிறார். அத்தகையவை பிரச்சினையின் கண்ணைக் கவரும் மேற்பரப்பே தவிர, பிரச்சினை அல்ல என்று அவர் சொல்கிறார். அவற்றை உற்பத்தி செய்யும், அதே சமயம் மிக அமைதியான மனிதர்களையும் உற்பத்தி செய்யும், அடியில் உள்ள மனநிலையையே அவர் தேடுகிறார்.

வரையறைக்காக, தத்துவ நிஹிலிசத்தின் ஊற்றுக்கண் என்று தான் கருதிய மனிதரிடமே அவர் செல்கிறார்; அவரை நேரடியாகவே மேற்கோளிடுகிறார். நீட்ஷேயின் வாக்கியம் இப்படிச் செல்கிறது: “உண்மை என்று ஒன்று இல்லை; தன்னிலையான எந்த நிலைமையும் இல்லை — ‘தன்னிலைப் பொருள்’ என்பதும் இல்லை. இதுவே நிஹிலிசம்; அதுவும் மிகத் தீவிரமான வகையைச் சேர்ந்தது.” நம்மில் பெரும்பாலோர் அதே கோட்பாட்டை அதன் வீட்டுப் பழக்கமான வடிவத்தில் — எல்லா உண்மையும் சார்புடையது என்ற வாக்கியத்தில் — கேட்டிருக்கிறோம் என்று ரோஸ் குறிப்பிடுகிறார். பின்னர் தன் நூலுக்கு வடிவம் தரும் அந்த முடிவை அவர் எடுக்கிறார்.

நிஹிலிசம் பற்றிய கேள்வி, மிக ஆழமாகப் பார்த்தால், உண்மை பற்றிய ஒரு கேள்வியே; உண்மையில், உண்மை பற்றிய அந்தக் கேள்வியே அது

யூஜின் (அருட்தந்தை செராஃபிம்) ரோஸ், Nihilism: The Root of the Revolution of the Modern Age, அத். I “Introduction: The Question of Truth” (St. Herman of Alaska Brotherhood, இரண்டாம் பதிப்பு, 2020)

சொல்ல முடியாத இரண்டு வாக்கியங்கள்

அந்த நூலின் மிகவும் உற்சாகமூட்டும் பகுதியே மிகச் சிறியதும்கூட; அது யார் வேண்டுமானாலும் சரிபார்க்கக்கூடிய சாதாரணத் தர்க்கம். பரவலாகப் புழங்கும் இரு கூற்றுகள் உள்ளன: எல்லா உண்மையும் பட்டறிவுசார்ந்தது; எல்லா உண்மையும் சார்புடையது. முதல் கூற்று தானே பட்டறிவுசார் கூற்று அல்ல — எந்தச் சோதனையும் அதை நிறுவுவதில்லை; இரண்டாவது கூற்றோ தானே ஒரு முழுமையான உரிமைகோரல் என்று ரோஸ் சுட்டிக்காட்டுகிறார். சொல்லப்படும் அதே செயலில் ஒவ்வொன்றும் தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்கிறது. வேறு எது பின்தொடர்ந்தாலும், இதுவாவது தொடர்கிறது: உண்மை என்று ஏதேனும் இருந்தால், அது வெறுமனே சார்புடையதாக இருக்க முடியாது.

இதிலிருந்து விரிந்த விளைவுகள் கொண்ட ஒரு துணைமுடிவை அவர் எடுக்கிறார். எந்த அறிவுத் தொகுப்பின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளையும் அந்தத் தொகுப்பாலேயே நிறுவ முடியாது; ஏனெனில் அந்தத் தொகுப்பு தொடங்குவதே அவற்றிலிருந்துதான்; அவை முன்கூட்டியே தரப்பட்டிருக்க வேண்டும். இயற்கையின் ஒத்திசைவும் ஒருமைப்பாடும், கவனிப்பிலிருந்து முடிவுகளை எடுக்கும் பகுத்தறிவின் நம்பகத்தன்மை, ஒருவர் அறிவதை இன்னொருவரும் அறிய முடியும் என்ற அனுமானம் — இவற்றுள் எதுவும் ஆய்வகத்தின் முடிவு அல்ல. அவை பற்றிக்கொள்ளப்படுகின்றன, நியாயமாகவே பற்றிக்கொள்ளப்படுகின்றன; ஆனால் அந்தச் சொல்லின் எளிய பொருளில், விசுவாசத்தால் பற்றிக்கொள்ளப்படுகின்றன.

இங்கே அவர் கவனமாக இருக்கிறார்; அவரோடு நாமும் கவனமாக இருப்பது நல்லது. அவர் அறிவியலைத் தாக்கவில்லை; அறிவியலாளர்களுக்கு எதிராக விவாதப் புள்ளிகள் சேர்க்கவும் இல்லை. ஒவ்வொரு யுகத்திலும் ஒவ்வொருவரும், தாங்கள் பின்னர் பயன்படுத்தும் முறைகளால் நிரூபிக்கப்படாத ஏதோ ஒன்றின் மீதே நிற்கிறார்கள் என்பதுதான் அவரது வாதம்; ஒருவருக்கு விசுவாசம் உண்டா என்பது ஒருபோதும் சுவாரசியமான கேள்வி அல்ல, அவருடைய விசுவாசம் எதன் மீது தங்கியிருக்கிறது என்பதே.

நான்கு நிலைகள்; முதலாவதே மிக அமைதியானது

நூலின் உடற்பகுதி, ரோஸ் நிஹிலிசக் காரண வரிசை என்று அழைக்கும் ஒரு தொடர்ச்சியை வரைகிறது: நான்கு நிலைகள்; ஒவ்வொன்றும் முதல் மறுப்பை எதிர்ப்பதன் மூலம் அல்ல, அதிலிருந்தே பின்தொடர்கின்றன. அவை ஒன்றோடொன்று மேற்பொருந்துகின்றன என்றும், அவை வெறுமனே காலவரிசைப்படி அமைந்தவை அல்ல என்றும், யாரும் அவற்றுள் எதற்கும் தூய எடுத்துக்காட்டு அல்ல என்றும் அவர் வெளிப்படையாகவே சொல்கிறார்; பெரும்பாலானோர் குறைந்தது இரண்டின் கலவையே.

இவற்றுள் முதலாவதையே அவர் மிக விரிவாகக் கையாள்கிறார்; ஒரு வாசகர் சுவாசிக்கும் காற்றை விவரிக்க வாய்ப்புள்ளதும் அதுவே. முறையான சந்தர்ப்பங்களில் நித்திய உண்மைகள், மனித கண்ணியம், கிறிஸ்தவ நாகரிகம் பற்றி இன்னும் பேசும், ஆனால் அந்த அறையில் யாரும் அந்தச் சொற்களை முழு தீவிரத்தோடு எடுத்துக்கொள்ளாத ஒரு நாகரிகத்தை அவர் விவரிக்கிறார். அவை மொழியின் அலங்காரங்களாக ஆகிவிட்டன; அந்தச் சொற்கள் திட்டவட்டமான ஏதோ ஒன்றைக் குறித்த ஒரு காலத்தின் நினைவை மட்டுமே எழுப்புகின்றன. எதுவும் மறுக்கப்படவில்லை. பொருள் வெளியேறிச் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டது, அவ்வளவே.

அவரது நான்கு நிலைத் திட்டம் நவீன அறிவுலக வரலாற்றின் சரியான வரைபடமா என்பது நியாயமான கேள்வி; அது மிகவும் நேர்த்தியானது என்று வாசகர் கருதுவதற்கு உரிமை உண்டு. அதற்கு அடியில் உள்ள கவனிப்பை ஒதுக்குவது கடினம்: வெளிப்படையான மறுப்பு அரிது; நம்பிக்கைகள் பொதுவாக அலங்காரமாகத் தக்கவைக்கப்படுவதன் மூலமே இறந்துபோகின்றன.

1. தாராளவாதம் — ஓர் அரசியல் கட்சி அல்ல, ஒரு மனப்போக்கு; அதில் உண்மை தாக்கப்படுவதும் இல்லை, தற்காக்கப்படுவதும் இல்லை, அமைதியாக மேசையின் மையத்திலிருந்து நகர்த்தப்படுகிறது. பழைய சொற்கள் வைத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன; பழைய பொருள்கள் அவற்றிலிருந்து வடிந்து செல்ல அனுமதிக்கப்படுகின்றன.
2. யதார்த்தவாதம் — அளவிட முடிவதற்கு மட்டுமே யதார்த்தத்தைச் சுருக்குவது; அதனால் மற்ற அனைத்தும் அலங்காரமாகவோ உணர்ச்சியாகவோ ஆகிவிடுகிறது.
3. உயிர்ப்புவாதம் (வைட்டலிசம்) — உண்மை கைவிடப்பட்ட பின், அதற்குப் பதிலாகத் தீவிரமான அனுபவத்தை வைப்பது: தீவிரமே அளவுகோல், உணர்வே சான்று.
4. அழிவின் நிஹிலிசம் — ஒழுங்குக்கு எதிரான வெளிப்படையான திருப்பம்; யாரும் கற்பனை செய்திராத அளவில் இருபதாம் நூற்றாண்டு அதைக் கண்டது.

தான் வாழ்ந்த ஒரு நாட்டையே அவர் விவரித்தார்

இந்த இடத்தில்தான் அந்த நூல் ஒரு கட்டுரையாக இருப்பதை நிறுத்துகிறது. தான் பகுப்பாய்வு செய்துகொண்டிருந்த அந்த நிலைக்கு யூஜின் ரோஸ் வெறும் பார்வையாளர் அல்ல. தன் சிறுவயதுப் புராட்டஸ்டன்ட் கிறிஸ்தவத்தை மெலிந்தது என்று நிராகரித்து, மேற்கத்தியத் தத்துவத்திலும் பின்னர் கீழைத்தேயச் சமயங்களிலும் யதார்த்தத்தைத் தேடிச் சென்று, ஒன்றுமில்லாமையையே அடைந்தார். வாக்கியங்களில் ஒருவித மின்னூட்டம் உணரும் அளவுக்கு நீட்ஷேயை வாசித்தார். பகுத்தறிவே தடை என்ற கோட்பாட்டின் அடிப்படையில், தர்க்கச் சிந்தனையை உடைக்கும் சோதனைகளில் வேண்டுமென்றே ஈடுபட்டார்.

அந்தக் கையெழுத்துப் பிரதியைப் பதிப்பித்த ஹைரோமோங்க் டமாசீன் இதைப் பதிவு செய்கிறார்: வெகு காலத்துக்குப் பின் அந்த ஆண்டுகளை விவரிக்கும்படி யூஜினிடம் கேட்டபோது, தான் நரகத்தில் இருந்தேன் என்று மட்டுமே அவர் சொல்வார். அவர் குடித்தார். தரையில் ஓங்கி அடித்து, தான் இறந்துவிட்டதாக அறிவித்திருந்த கடவுளை நோக்கிக் கத்தினார். ஒரு முறை, குடித்திருந்தபோது, கடவுளின் அன்பிலிருந்து விலகியிருக்கும் எல்லா மனிதரும் நோயுற்றிருப்பது போலவே தானும் நோயுற்றிருப்பதாக எழுதினார்.

அந்த வாக்கியமே முழு நூலின் தொனிக்கான திறவுகோல். நிஹிலிஸ்ட்டுக்கு மேலே நின்று அவரை அவர் விவரிக்கவில்லை; தான் இருந்த ஒன்றையே விவரிக்கிறார். நாத்திகர்களைப் பற்றி அவர் பிற்காலத்தில் எழுதியவற்றில் காணப்படும் விநோதமான ஒரு தாராளத்தையும் இது விளக்குகிறது.

கடவுளோடு போராடி, அவர் மீது அநீதியைச் சுமத்தும் வகையிலான — கடுங்கோபமும் வெறுப்பும் கொண்ட — நாத்திகம், ஓர் ஆன்மிக நிலையின்மை அல்ல, ஓர் ஆன்மிக நிலையே என்று அவர் கருதினார்; அது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை, அந்த நாத்திகர் உண்மையில் தேடிக்கொண்டிருந்தவரைக் காண்பதிலேயே முடிந்திருக்கிறது என்றும் கருதினார். அவரது வாசிப்பில், ஆபத்து ஒருபோதும் பெரிய மறுப்பாளர்கள் அல்ல. கிறிஸ்து அமைதியாக ஒரு சொல்லாகவே மாறிப்போன மனிதர்களே ஆபத்து.

தற்காப்பு உரையும் அல்ல, சாடலும் அல்ல

தவறாகச் செல்லும் இரு வழிகளைப் பெயரிட்டு, தொடக்கத்திலேயே ரோஸ் தன் முறையை வகுக்கிறார். முதலாவது சாடல்: நாசிசத்தை அதன் காட்டுமிராண்டித்தனத்துக்காகவோ, முன்னணிக் கலை இயக்கத்தை அதன் அவநம்பிக்கைக்காகவோ கண்டிப்பது. அது வேரைத் தொடாமலே விட்டுவிடுகிறது என்று அவர் கருதுகிறார்; ஏனெனில் பிழை உண்மையால் மட்டுமே தோற்கடிக்கப்படுகிறது, நிஹிலிசம் மீதான விமர்சனங்களில் பெரும்பாலானவை உண்மை பற்றிய கேள்வியை ஒருபோதும் எட்டுவதே இல்லை.

இரண்டாவது அதற்கு எதிரானது; அதை அவர் இன்னும் கவனமாகக் கையாளுகிறார், ஏனெனில் அதன் இழுப்பை அவரே உணர்கிறார். நிஹிலிஸ்ட்டை ஒரு நோயுற்ற நாகரிகத்தின் பலியாகப் பார்ப்பது எளிது — அதில் ஏதோ ஒன்று உண்மை உண்டு என்பதை அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார்; ஏனெனில் தன் மோசமான மனங்களை மட்டுமல்ல, சிறந்த மனங்களையும் நிஹிலிசத்தை நோக்கித் திருப்பும் ஒரு யுகம் வெளிப்படையாகவே நோயுற்றது. ஆனால் பரிவு ஒரு நோய்க்கணிப்பு அல்ல; ஒரு குறிப்பிட்ட சறுக்கலுக்கு எதிராக அவர் எச்சரிக்கிறார்.

பலியாக இருப்பதன் அடிப்படையில் யாரையும் — தன்னையும் சேர்த்து — அவர் விடுவிக்க மாட்டார்; முற்றிலும் குற்றமற்ற பலி என்று ஒன்று கிடையாது என்கிறார். எல்லாரும் தங்களால் ஆனதைச் செய்கிறார்கள் என்று சொல்லும் ஆறுதலான நூல் இது அல்ல. தான் ஏற்படுத்தும் அசௌகரியத்தில் மகிழ்ச்சியடையும் நூலும் இது அல்ல — அது இன்னும் அரிதானது.

துரதிர்ஷ்டவசமான ஒருவர் மீதான பரிவு, அவருடைய கருத்துகளை ஏற்கும் மனநிலையாக மாறிவிட அனுமதிப்பது

யூஜின் (அருட்தந்தை செராஃபிம்) ரோஸ், Nihilism: The Root of the Revolution of the Modern Age, அத். I (St. Herman of Alaska Brotherhood, இரண்டாம் பதிப்பு, 2020)

இது உண்மையா, அல்லது எனக்குப் பொருந்துகிறதா?

1962-இன் ஒரு நூல் 2026-இன் ஒரு வாசகருக்குக் கேள்வியாக மாறும் இடம் இதுவே; அந்தக் கேள்வி யாருக்கும் கண்டனம் அல்ல. அது வெறுமனே சாலையின் இரு பிரிவு. ஒரு சமயத்தைப் பற்றிக் கேட்க இரு வழிகள் உண்டு. ஒன்று: இது உண்மையா — எனக்கு இது இதமாக இருக்கிறதோ இல்லையோ, உலகம் உண்மையில் இப்படித்தான் இருக்கிறதா? மற்றது: இது எனக்குப் பொருந்துகிறதா — இது என்னை நிலைப்படுத்துகிறதா, என் மனப்பான்மைக்கு ஒத்துவருகிறதா, நான் வாழும் வாழ்க்கைக்குப் பொருந்துகிறதா?

இரண்டாவது கேள்வி தீயது அல்ல; எல்லாரும் அதைக் கேட்கிறார்கள். ரோஸ் அடையாளம் காணும் சிக்கல், முதல் கேள்வி எப்போதாவது கேட்கப்பட்டது என்பதையே ஒரு பண்பாடு மறக்கும்போது நிகழ்வதுதான். உண்மை மேசையின் மையத்திலிருந்து நகர்ந்தபின், சமயம் ஒரு விருப்பத்தேர்வாகவே எஞ்சுகிறது; விருப்பத்தேர்வுகள் பொருத்தத்தால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன. அப்படிப் பற்றிக்கொள்ளப்படும் ஒரு விசுவாசத்தால், நீங்கள் ஏற்கெனவே விரும்பாத எதையும் உங்களிடம் கேட்க முடியாது; ஏனெனில் அது கேட்கும் கணத்தில், இன்னும் பொருந்தும் ஒன்றுக்கு அதை நீங்கள் மாற்றிக்கொள்வீர்கள்.

முதல் கேள்வியைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளும்படியே ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவம் வாசகரிடம் கேட்கிறது; அது எதை உள்ளடக்குகிறது என்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்வதே நியாயம். ஒரு குறிப்பிட்ட ஆளுநரின் கீழ், ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில், கடவுள் மனிதராக ஆனார் என்பதும், அவர் உயிர்த்தெழுந்தார் என்பதும், அவர் நிறுவிய திருச்சபை அவருடைய போதனையைக் கண்டுபிடிக்காமல் கையளித்திருக்கிறது என்பதும் — இவை ஒன்று அப்படியே, அல்லது அப்படி அல்ல. இது ஓர் ஆன்மிக பாணியாகவோ, சிலருக்குப் பயனுள்ளதாகத் தோன்றும் வழக்கங்களின் தொகுப்பாகவோ முன்வைக்கப்படவில்லை.

பிற மரபுகளைச் சேர்ந்த பல கிறிஸ்தவர்களும் தங்கள் சொந்த உறுதிகளைப் பற்றி இதையே சொல்வார்கள்; அப்படிச் சொல்வதில், ரோஸ் கவலைப்பட்ட அதே கேள்வியையே அவர்கள் கேட்கிறார்கள். அது உண்மையான பொதுத் தளம்; வழக்கமாக அதற்குக் கிடைப்பதை விட அதிக மதிப்புக்கு உரியது.

நிஹிலிசத்துக்கு அப்பால்

கடைசி அத்தியாயம் நவீன மனிதனின் நம்பிக்கையான வடிவத்தை நோக்கித் திரும்புகிறது: இலட்சியவாதிகள், எல்லைகளை விரிக்கும் அறிவியலாளர்கள், அமைதிக்காகவும் சகோதரத்துவத்துக்காகவும் உழைக்கும், எதிர்காலத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட இளைஞர்கள். ரோஸ் அவர்களைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறார், ஏளனம் செய்ய மறுக்கிறார். அவரது விமர்சனம் குறுகியது, குறிப்பானது. அவர்களுடைய விசுவாசமும் நம்பிக்கையும் முழுக்க இந்த உலகை நோக்கியே திரும்பியுள்ளன; இந்த உலகின் நன்மைகள் கடந்துபோகின்றன. முடிவுறும் பொருள்கள் மீது முழுமையாகக் குத்தப்பட்ட ஒரு நம்பிக்கை, அந்தப் பொருள்கள் முடிவுறுவதைத் தாண்டி வாழாது.

அதற்கு எதிராக, ஒரு முரண்தொடர் போல ஒலிக்கும் என்று தனக்கே தெரிந்த ஒரு தலைகீழ் மாற்றத்தை அவர் வைக்கிறார்; தனக்குள்ளேயே ஒரு நிஹிலிசம் இருக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டுக்குத் தன்னைத் திறந்துவிடுகிறது என்பதை அறிந்து, கிட்டத்தட்ட மன்னிப்புக் கோரும் தொனியிலேயே அதை அறிமுகப்படுத்துகிறார். கிறிஸ்தவரும், இறுதிப் பொருளில், ஒரு நிஹிலிஸ்ட்டே — ஆனால் நேர் எதிர்த் திசையில் — என்று அவர் சொல்கிறார்.

அவர் வைப்பது போல், வேறுபாடு இதுதான்: ஒரு ஒன்றுமில்லாமை ஒரு பாதாளத்திலிருந்து புறப்படுகிறது, மற்றது நிறைவிலிருந்து; கிறிஸ்தவரின் வறுமையை நிஹிலிசம் என்று அழைப்பது உண்மையில் ஓர் இலக்கிய உத்தியே, ஏனெனில் நடைமுறையில் அது நிறைவேயாகும். பல வாசகர்களுக்குக் கடினமாகத் தோன்றும், ஆனாலும் அவரது முழு வாதத்தின் தர்க்கமாகவே இருக்கும் ஓர் எச்சரிக்கையையும் அவர் சேர்க்கிறார்: மனித மனம் வெறுமையாகத் தங்காது; கிறிஸ்துவை நம்ப முடியாத மனிதன் இறுதியில் எதிர்க்கிறிஸ்துவை நம்புவதிலேயே முடிவான். அந்த முடிவை மறுக்கலாம். ஆனால் அதன் முன்முடிவை — யாருமே எதையும் நம்பாமல் இருப்பதில் உண்மையில் வெற்றி பெறுவதில்லை என்பதை — மறுப்பது எளிதல்ல.

அவரைப் பொறுத்தவரை, இறுதியில், உலகம் ஒன்றுமில்லை; கடவுளே எல்லாம்

யூஜின் (அருட்தந்தை செராஃபிம்) ரோஸ், Nihilism: The Root of the Revolution of the Modern Age, அத். V “Beyond Nihilism” (St. Herman of Alaska Brotherhood, இரண்டாம் பதிப்பு, 2020)

அதை எப்படி வாசிப்பது, அல்லது வாசிப்பதா

Nihilism அவரது மிகக் கடினமான நூல்; தொடங்குவதற்கான இடம் அது அல்ல. அது ஆரம்பகாலத்தது, திருத்தப்படாதது, அவரது பிற்கால எழுத்தில் இல்லாத ஒரு வகையில் தத்துவம் சார்ந்தது; அது வந்த ஆண்டுகளின் அடையாளங்களையும் சுமக்கிறது. தன் ஆரம்பகாலப் படைப்புகள் சற்றுப் பட்டறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவை என்று அருட்தந்தை செராஃபிமே பின்னர் கருதினார். அவரது குரலை அதன் மிக அன்பான நிலையில் விரும்பும் வாசகர், 1981-இல் சாண்டா க்ரூஸில் மாணவர்களுக்கு அவர் ஆற்றிய உரையான God's Revelation to the Human Heart நூலிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும்; அது நாற்பதுக்கும் சில அதிகமான பக்கங்கள் நீளம், பெரும்பாலும் கதைகளே.

ஆனால் அந்தச் சிறிய நூலிடம் பிற்காலத்தவற்றிடம் இல்லாத ஒன்று உள்ளது. தான் அப்போதுதான் தப்பி வந்த நாட்டை, சாலைகள் இன்னும் நினைவில் புதியதாக இருக்கும்போதே வரைந்த ஒரு மனிதரின் பதிவு அது; இன்னும் அங்கேயே வாழ்பவர்களுக்காக எழுதப்பட்டது. நவீன மனிதர்கள், தாங்கள் கிறிஸ்துவிடமிருந்து எவ்வளவு தூரம் சென்றுவிட்டோம் என்பதை முதலில் காணாமல் — அவர் சொன்னது போல், தங்களுக்குள்ளேயே உள்ள நிஹிலிசத்தை எதிர்கொள்ளாமல் — அவரிடம் முழுமையாக வர முடியாது என்று அவர் கருதினார்.

அதுவே அந்த வழங்கல்; அது ஒரு குற்றச்சாட்டு அல்ல, ஒரு வழங்கலே. எதுவும் இறுதியில் உண்மையா என்ற கேள்வி உயிரோட்டமான கேள்வியாக இருப்பது நின்றுவிட்டிருந்தால், அது இன்னும் உயிரோட்டமானதே என்று கண்டு, அதனால் கிட்டத்தட்ட இறந்தே போய், மறுபக்கத்தில் சான் பிரான்சிஸ்கோவின் ஒரு சிறிய இருண்ட ஆலயத்துக்குள் வந்து சேர்ந்த — அங்கே வழிபாடு அவர் அப்போது புரிந்துகொள்ளாத ஒரு மொழியில் இருந்தது — ஒரு நிலவறைக் கலிஃபோர்னியர் எழுதிய ஒரு நூல் இருக்கிறது. அந்த ஆலயத்தின் கதவு பூட்டப்பட்டிருக்கவில்லை. பொதுவாக அது பூட்டப்பட்டிருப்பதும் இல்லை.