1917, 1918ஆம் ஆண்டுகளில் திருச்சபைக்கு என்ன நடந்தது?
1917 ஆகஸ்டில், ஜார் வீழ்ந்த சிறிது காலத்தில், ரஷ்யத் திருச்சபை மாஸ்கோவின் துயில்நீத்தல் பேராலயத்தில் ஒரு பெரிய உள்ளூர்ச் சங்கத்தைக் கூட்டியது. இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலான காலத்தில் இது முதல் அத்தகைய சங்கம்; பேரரசர் பீட்டர் ஒரு ஆயர் மன்றத்துக்காக ஒழித்திருந்த தலைமை ஆயர் பீடத்தை இது மீட்டெடுத்தது. 1917 நவம்பரில், மூன்று வேட்பாளர்களிலிருந்து சீட்டுக்குலுக்கல் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாஸ்கோ பெருநகர ஆயர் திகோனைச் சங்கம் தலைமை ஆயராகத் தேர்ந்தது. சில நாட்களுக்கு முன்புதான் போல்ஷெவிக்குகள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியிருந்தனர். இவ்வாறு திருச்சபை புதிய அமைப்புடனும், வட அமெரிக்காவில் பல ஆண்டுகள் ஆயராகப் பணியாற்றிய ஒரு தலைவருடனும் சோவியத் காலத்துக்குள் நுழைந்தது (புனித டிக்கோன், மாஸ்கோ தலைமை ஆயர் பாருங்கள்).
1918 தொடக்கத்தில் புதிய அரசு, திருச்சபையை அரசிலிருந்தும் பள்ளியிலிருந்தும் பிரிக்கும் ஆணையைப் பிறப்பித்தது. அது திருச்சபையின் சட்ட அந்தஸ்தையும் சொத்துரிமைகளையும் நீக்கியது; ஆகவே பங்குகள் தங்கள் கட்டடங்களுக்கு இனி உரிமையாளர்களாக இருக்க முடியாது, அரசிடமிருந்து இரவலாக மட்டுமே பயன்படுத்த முடியும். பள்ளிகளில் குழந்தைகளுக்கான சமயக் கல்வி தடை செய்யப்பட்டது; திருச்சபை தனது அறக்கொடை, கல்வி நிறுவனங்களை இழந்தது. தலைமை ஆயர் திகோன் பகிரங்கமாக எதிர்ப்புத் தெரிவித்தார்; புரட்சி மற்றும் உள்நாட்டுப் போரின் முதல் வன்முறையைத் திருச்சபை அனுபவிக்கத் தொடங்கியது.
புதிய ஒழுங்கு சமயத்தை அகற்றப்பட வேண்டிய ஒரு மூடநம்பிக்கையாகக் கண்டது. நீதிக்காகத் துன்புறுத்தப்படுவது பற்றிய கிறிஸ்துவின் சொந்த வார்த்தைகள் (மத்தேயு 5:10 ஒலி வேதாகமத்தில் கேட்க) இந்த ஆண்டுகளில் பல விசுவாசிகளுக்கு நேர்ப்பொருளைப் பெற்றன.
1920கள், 1930களில் துன்புறுத்தல் எவ்வளவு கடுமையாக இருந்தது?
அது கடுமையாக இருந்தது; அலை அலையாக வந்தது. 1922இல் அரசு திருச்சபையின் மதிப்புமிக்க பொருள்களைப் பறிமுதல் செய்யத் தொடங்கியது; அதிகாரபூர்வமாகப் பஞ்சத்தைப் போக்குவதற்காக என்று கூறப்பட்டது; எதிர்ப்பு வழக்குகளுக்கும் மரணதண்டனைகளுக்கும் வழிவகுத்தது. அதே ஆண்டு, இரகசியக் காவல்துறை புதுப்பிப்புவாதிகள் அல்லது உயிருள்ள திருச்சபை என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு குருக்கள் குழுவை ஆதரித்தது; அவர்கள் திகோனிடமிருந்து பிரிந்து அதிகாரபூர்வ தயவைப் பெற்றனர்; இப்பிளவு 1940களின் நடுப்பகுதி வரை நீடித்தது. திகோன் தாமே 1922 முதல் 1923 வரை தோன்ஸ்காய் மடத்தில் வீட்டுக்காவலில் வைக்கப்பட்டார்; 1925 ஏப்ரல் 7 அன்று இறந்தார். அதிகாரிகள் அதன்பின் வாரிசுத் தேர்தலைத் தடுத்தனர்.
எஞ்சியிருந்த தலைவரான பெருநகர ஆயர் செர்கியுஸ் (ஸ்ட்ராகொரோட்ஸ்கி) 1927இல் சோவியத் அரசின் அதிகாரத்தை ஏற்று திருச்சபையின் விசுவாசத்தை உறுதியளிக்கும் ஓர் அறிக்கையை வெளியிட்டார். பங்குகளைத் திறந்து வைக்க இது அவசியமான படி என்று பல விசுவாசிகள் கருதினர்; மற்றவர்கள் இதைத் துரோகமாகக் கண்டனர். இந்த முரண்பாடு திருச்சபையைப் பிளவுபடுத்தியது: அறிக்கையை ஏற்காதவர்கள் சுரங்கத் திருச்சபை (Catacomb Church) என்று அழைக்கப்படுவதை அமைத்தனர்; ரஷ்யாவுக்கு வெளியே உள்ள ரஷ்யத் திருச்சபையும் அதை ஏற்கவில்லை. அநீதியான அரசுடன் திருச்சபை எவ்வளவு தூரம் ஒத்துழைக்கலாம் என்பதே இவ்வாதத்தின் மையம்; மனிதர்களுக்குக் கீழ்ப்படிவதைவிடக் கடவுளுக்கே கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்ற திருத்தூதர்களின் வார்த்தைகள் (திருத்தூதர் பணி 5:29 ஒலி வேதாகமத்தில் கேட்க), அதிகாரத்தை மதிக்க வேண்டும் என்ற பவுலின் அழைப்புடன் (ரோமர் 13:1 ஒலி வேதாகமத்தில் கேட்க) வைத்துப் பார்க்கப்படுவதில் இதன் எதிரொலிகள் உள்ளன.
1937-38இன் பெரும் பயங்கரமே உச்சக்கட்டம். எண்ணிக்கைகளை நிறுவுவது கடினம், வரலாற்றாசிரியர்கள் அவற்றில் மாறுபடுகின்றனர்; ஆனால் பல பத்தாயிரக்கணக்கான குருக்கள், துறவிகள், துறவிப் பெண்கள், பொதுநிலை விசுவாசிகள் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர் அல்லது முகாம்களுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். 1939இல் திருச்சபை கிட்டத்தட்ட அழிக்கப்பட்டிருந்தது: ஒருசில ஆயர்கள் மட்டுமே சுதந்திரமாக இருந்தனர்; இயங்கிய ஆலயங்களின் எண்ணிக்கை அதிகபட்சம் சில நூறாகக் குறைந்தது. விசுவாசத்துக்காகக் கொல்லப்பட்டவர்களும் சிறைப்பட்டவர்களும் புதிய வேதசாட்சிகளாகவும் ஒப்புதல் அறிக்கையாளர்களாகவும் நினைவுகூரப்படுகின்றனர் (ரஷ்யாவின் புதிய வேதசாட்சிகளும் ஒப்புதல் அறிக்கையாளர்களும் பாருங்கள்). மரணம் வரை உண்மையாக இருக்கும்படி விசுவாசிகளுக்குச் சொல்லும் திருவெளிப்பாட்டின் வார்த்தைகள் (திருவெளிப்பாடு 2:10 ஒலி வேதாகமத்தில் கேட்க) அவர்களின் நினைவில் அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டப்படுகின்றன.
1943இல் ஸ்டாலின் ஏன் போக்கை மாற்றினார்?
1941 ஜூனில் ஜெர்மன் படையெடுப்புக்குப் பிறகு, அரசு தேசபக்தியின் ஒவ்வொரு ஊற்றையும் நாடியது; திருச்சபை அழைப்புக்குப் பதிலளித்தது; பெருநகர ஆயர் செர்கியுஸ் போர் முயற்சியைப் பகிரங்கமாக ஆதரித்தார். ஜெர்மன் ஆக்கிரமிப்புப் பகுதிகளில் பல ஆலயங்கள் மீண்டும் திறக்கப்பட்டன; களத்தை ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கே விட்டுவிடாததில் நன்மை இருப்பதாகச் சோவியத் அரசு கண்டது. 1943 செப்டம்பர் 4 அன்று ஸ்டாலின் பெருநகர ஆயர்கள் செர்கியுஸ், அலெக்சி, நிக்கோலாஸ் ஆகியோரைச் சந்தித்தார்; செப்டம்பர் 8 அன்று ஆயர் சங்கம் செர்கியுஸை மாஸ்கோ மற்றும் அனைத்து ரஷ்யாவின் தலைமை ஆயராகத் தேர்ந்தது.
இந்த ஏற்பாடு நிபந்தனைகளுடன் கூடிய சலுகை. திருச்சபையைக் கண்காணிக்க ரஷ்ய ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை விவகார மன்றத்தை அரசு அமைத்தது; பங்குகளையும் குருக்களையும் பதிவு செய்வதை உள்ளூர் ஆணையர்கள் நடைமுறைப்படுத்தினர். ஆலயங்கள் மீண்டும் திறக்க அனுமதிக்கப்பட்டன, குருத்துவக் கல்லூரிகளும் சில துறவு மடங்களும் அனுமதிக்கப்பட்டன, புதுப்பிப்புவாதப் பிளவு கலைக்கப்பட்டது. திருச்சபை பகிரங்கமாகச் செயல்படலாம், ஆனால் அரசு விதித்த வரம்புகளுக்குள்; இளைஞர் கல்வி, வெளியீடு, அறக்கொடை வழியாக அல்ல. சில அறிஞர்கள் இதை நடைமுறைச் சார்ந்த ஒப்பந்தம் என்றும், வேறு சிலர் திருச்சபையைக் கட்டுப்பாட்டுடன் பயன்படுத்துவது என்றும் அழைக்கின்றனர்; இரண்டுமே உண்மை.
1945க்கும் 1950களின் பிற்பகுதிக்கும் இடையில், இயங்கிய ஆலயங்களின் எண்ணிக்கை வெவ்வேறு மதிப்பீடுகளின்படி சுமார் 22,000-25,000 ஆக உயர்ந்தது; சுமார் 33,000 குருக்கள் இருந்தனர். இவை அனைத்திலும் திருச்சபை தனது வழிபாட்டு வாழ்வைத் தொடர்ந்தது (தெய்வீக வழிபாடு பாருங்கள்).
குருஷ்சேவின் பிரச்சாரம் என்ன?
1958-64இல் அரசு சமய எதிர்ப்பு அழுத்தத்துக்குத் திரும்பியது. ஆலயங்கள் பெருமளவில் மூடப்பட்டன: வெவ்வேறு ஆதாரங்களின்படி, எண்ணிக்கை சுமார் 22,000இலிருந்து 1960களின் நடுப்பகுதியில் 7,000-8,000 ஆகக் குறைந்தது; இயங்கிய துறவு மடங்கள் இருபதுக்கும் குறைவாயின. குருத்துவக் கல்லூரிகள் குறைக்கப்பட்டன; சமய எதிர்ப்புப் பிரச்சாரம் தீவிரப்படுத்தப்பட்டது; விசுவாசியின் வேலைவாய்ப்பும் கல்வியும் பாதிக்கப்படக்கூடும்.
ரஷ்ய ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை விவகார மன்றம் அதிகக் கட்டுப்படுத்தும் அமைப்பாக மாறியது; 1965இல் அது பிற சமயங்களுக்கான மன்றத்துடன் இணைக்கப்பட்டு மதவிவகார மன்றமாயிற்று; 1975இல் அது சட்டப்பூர்வ மேற்பார்வை அதிகாரங்களைப் பெற்றது. அதன் உள்ளூர் ஆணையர்களுக்குக் குருக்களின் பதிவு, ஆலயங்களைத் திறத்தல், பங்கு நிர்வாகிகளுக்கு ஒப்புதல் அளித்தல் ஆகியவற்றில் அதிகாரம் இருந்தது. ஆணையரைக் கோபப்படுத்திய குருவின் பதிவு நீக்கப்படலாம்; அதாவது அவர் இனி பணியாற்ற முடியாது. இவ்வமைப்பு திருச்சபையின் அன்றாட வாழ்வை ஓர் அதிகாரியுடனான பேரமாக மாற்றியது.
தொடர்ந்த ஆண்டுகளில் விசுவாசிகள் அழுத்தச் சூழலில் விசுவாசத்தைக் காத்தனர். பல பாட்டிகள் குழந்தைகளை ஞானஸ்நானத்துக்குக் கொண்டுவந்தனர், பெரும்பாலும் அமைதியாக; குடும்பங்கள் வீட்டில் ஐகான்களை வைத்திருந்தன. எண்ணிக்கைகளை நிறுவுவது கடினம்; ஆனால் திருச்சபை மறைந்துவிடவில்லை.
மக்கள் மறைவில் விசுவாசத்தை எவ்வாறு காத்தனர்?
அதிகாரிகளுக்குப் பெரும்பாலும் கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களும் வரலாற்றாசிரியர்களுக்கு அறியப்படாதவர்களுமான மக்களால் விசுவாசம் உயிரோடு வைக்கப்பட்டது. அரசால் தடுக்க முடியாத ஞானஸ்நானங்களும் இறுதிச் சடங்குகளும் அடிக்கடி தொடர்புப் புள்ளியாக இருந்தன. பலர் பெருவிழாக்களில், குறிப்பாக பாஸ்காவில், நெரிசலான ஆலயங்களில் கலந்துகொண்டனர். ஜெபப் புத்தகங்கள், ஐகான்கள், நற்செய்தி நூல்களின் பிரதிகள் குடும்பங்களுக்கிடையே கைமாறின. சுரங்கத் திருச்சபையின் சில குருக்கள் இரகசியமாகப் பணியாற்றினர்.
இன்னும் பகிரங்கமான சாட்சியமும் இருந்தது. சில குருக்களும் பொதுநிலையினரும் மூடல்களை எதிர்த்துத் திறந்த கடிதங்கள் எழுதிச் சிறையிடப்பட்டனர். மற்றவர்கள் பதிவு செய்யப்பட்ட திருச்சபையின் சமரசங்களை ஏற்று, வரம்புகளுக்குள் விசுவாசிகளுக்குப் பணியாற்ற முயன்றனர். எல்லாரையும் வேதசாட்சிகளின் அளவுகோலால் அளக்காமல் இருப்பது முக்கியம். திருச்சபை பல வகை உண்மைத்தன்மைகளை நினைவுகூர்கிறது; எந்தத் தனிநபரின் தீர்ப்பும் கடவுளுக்கே உரியது.
திருச்சபை திறந்திருந்த இடங்களில், ஆராதனையே அதன் உயிர்பிழைப்பின் மையமாக இருந்தது. வழிபாட்டின் பாடல்களும் வாசிப்புகளும் விசுவாசத்தைச் சுமந்தன; பலருக்கு ஆலயத்தில் கேட்ட நற்செய்தியே அவர்களிடம் இருந்த ஒரே வேதாகமம். இன்று அதே நற்செய்தி நூல்களை ஒலி வேதாகமத்தில் கேட்கலாம்; அவற்றில் யோவான் நற்செய்தியில், இன்னலையும் வெற்றியையும் கிறிஸ்து ஒன்றாக வாக்களிக்கிறார் (யோவான் 16:33 ஒலி வேதாகமத்தில் கேட்க); இந்த ஆண்டுகளில் பலருக்கு ஆறுதலளித்த வாக்கு அது.
1988 முதல் என்ன மாறியது, இன்று திருச்சபை எப்படி இருக்கிறது?
1988 என்பது இளவரசர் விளாதிமிர் காலத்தில் ருஸ் நாடு ஞானஸ்நானம் பெற்றதன் ஆயிரமாவது ஆண்டு; கோர்பச்சேவின் சீர்திருத்தக் காலத்தில் அரசு பகிரங்கக் கொண்டாட்டங்களை அனுமதித்தது. அந்நேரத்தில் சோவியத் ஒன்றியத்தில் சுமார் 6,900 ஆலயங்களும் இருபத்தைந்துக்கும் குறைவான துறவு மடங்களும் இயங்கின. ஆயிரமாண்டு விழா விரைவான மாற்றத்தைத் தொடங்கியது: 1988-90இல் ஆலயங்களும் துறவு மடங்களும் திருச்சபைக்குத் திருப்பி அளிக்கப்படத் தொடங்கின; சமயக் கல்வியும் அறக்கொடையும் மீண்டும் சட்டபூர்வமாயின. மனசாட்சி சுதந்திரம் குறித்த 1990 சட்டம் இதை உறுதிப்படுத்தியது. 1989இல் தலைமை ஆயர் திகோன் ஒப்புதல் அறிக்கையாளராக மகிமைப்படுத்தப்பட்டார்; 1992 பிப்ரவரியில் அவரது திருப்பொருள்கள் தோன்ஸ்காய் மடத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.
1991க்குப் பிந்தைய புத்துயிரின் அளவு நவீன வரலாற்றில் அரிதானது. ஒரு தரமான குறிப்பு நூலில் தரப்பட்ட எண்ணிக்கைகளின்படி, இரண்டாம் அலெக்சியின் தலைமை ஆயர் காலத்தில் (1990-2008) சுமார் 15,000 ஆலயங்கள் மீண்டும் திறக்கப்பட்டன அல்லது கட்டப்பட்டன. 2016க்கான மாஸ்கோ தலைமை ஆயர் பீடத்தின் அதிகாரபூர்வ புள்ளிவிவரங்கள் சுமார் 34,800 பங்குகளையும் 900க்கு மேற்பட்ட துறவு மடங்களையும் பட்டியலிடுகின்றன. இவை திருச்சபை தெரிவித்த எண்ணிக்கைகள்; பெயரளவு உறுப்பினர்களைவிடக் கலந்துகொள்வோர் மிகக் குறைவு; ஆயினும் 1939உடன் ஒப்பிடும் வேறுபாடு வியப்பூட்டுவது. மீட்கப்பட்ட பல துறவு மடங்கள் இப்போது பார்வையாளர்களை வரவேற்கின்றன (ஆர்த்தடாக்ஸ் புனிதப் பயணத்தில் எதிர்பார்க்க வேண்டியவை பாருங்கள்). 2000இல் ஆயர்கள் புதிய வேதசாட்சிகளைப் பெரிய அளவில் மகிமைப்படுத்தினர்.
புத்துயிர் தனக்கே உரிய சிரமங்களையும் கொண்டுவந்துள்ளது; அரசுடனான உறவு, பலரின் பெயரளவு விசுவாசம், சோவியத் கடந்த காலம் பற்றித் தீர்க்கப்படாத கேள்விகள் ஆகியவை அவற்றில் அடங்கும். திருச்சபை வரலாற்றின் முந்தைய அத்தியாயத்துக்கு திருச்சபையின் பொதுச் சங்கங்கள் என்றால் என்ன என்பதைப் பாருங்கள்; புதிய வேதசாட்சிகளின் நினைவு நாட்களை திருச்சபை நாட்காட்டி பட்டியலிடுகிறது. முக்கிய பாடம்: எந்த அரசாங்கத்தின் ஆதரவுமின்றித் திருச்சபை துன்புறுத்தலில் உயிர்பிழைத்தது, பல தனிநபர்கள் துணிவைக் காட்டினர், முழு வரலாறு இன்னும் ஆராயப்பட்டு வருகிறது.
