புனிதர்களின் ஒன்றிப்பு — ஒரு விளக்கம்

அந்த அறை தோற்றத்தை விட நிறைந்திருக்கிறது

வாரநாள் ஒன்றின் காலையில் ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆலயத்துக்குள் நுழையுங்கள்; எட்டுப் பேர், ஒரு வாசகர், ஒரு குரு — அவ்வளவுதான் இருக்கக்கூடும். சுவர்களைப் பாருங்கள், எண்ணிக்கை மாறும். அந்த ஐகான்கள் — திருவுருவப்படங்கள் — இல்லாதவர்களின் ஓவியங்கள் அல்ல; ஒரு சபை எப்படி அமர்ந்திருக்குமோ அப்படியே, உள்நோக்கித் திரும்பி அவை அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. வருபவர் தான் எண்ணிக்கையில் மிஞ்சப்பட்டிருப்பதாக உணர வேண்டும் என்றே கட்டிடம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

அதுவே கட்டிடக்கலை வடிவில் உள்ள கோட்பாடு. இறந்துபோன உறுப்பினர்களும் திருச்சபைக்கு உண்டு என்றும், அந்த உறுப்பினர்கள் விலகிச் செல்லவில்லை என்றும் ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் நம்புகிறார்கள். புதன்கிழமைத் திருப்பலியில் கூடியிருக்கும் சிறு சபை, அதைவிட மிகப் பெரிய ஒன்றின் கண்ணுக்குத் தெரியும் பகுதி மட்டுமே; மீதியுள்ளவர்கள் நினைவுகூரப்படுகிறார்கள் என்பதற்குப் பதிலாக அங்கேயே இருக்கிறார்கள் என்றே வழிபாடு கொள்கிறது.

அந்த நம்பிக்கை என்ன, அது எங்கிருந்து வருகிறது, ஒரு சமூகம் உண்மையிலேயே அதன்படி வாழும்போது என்ன மாறுகிறது — இந்தக் கட்டுரை இவற்றை விளக்குகிறது. புராட்டஸ்டன்ட் பார்வையாளர்களுக்கு விநோதமாகத் தோன்றும் வழக்கங்களில், கொள்கை அளவில் மிகக் குறைவாக மறுக்கப்படுவதும், விளைவில் மிக ஆழமாகச் செல்வதும் இதுவே.

அந்தச் சொற்றொடர் எங்கிருந்து வருகிறது

முதலில் நேர்மை: “புனிதர்களின் ஒன்றிப்பு” என்ற சொற்றொடர் தோற்றத்தில் ஆர்த்தடாக்ஸ் அல்ல. அது அப்போஸ்தலர் விசுவாசப் பிரமாணத்துக்குரியது — ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை தன் வழிபாடுகளில் பயன்படுத்தாத ஒரு மேற்கத்திய விசுவாசப் பிரமாணம். ஒவ்வொரு திருப்பலியிலும் ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் அறிக்கையிடுவது கி.பி. 381-இல் நிறைவுபெற்ற நிசேயா-கான்ஸ்டாண்டினோப்பிள் விசுவாசப் பிரமாணம்; அது “ஒரே, பரிசுத்த, உலகளாவிய, அப்போஸ்தலிக்கத் திருச்சபை” என்கிறது.

லத்தீன் சொற்றொடரான sanctorum communionem இரு பொருள் தரக்கூடியது என்பதும் புகழ்பெற்றது; அது புனிதர்களாகிய நபர்களின் ஒன்றிப்பையும் குறிக்கலாம், புனிதப் பொருள்களில் பங்குகொள்வதையும் குறிக்கலாம் என்று விளக்கவுரையாளர்கள் நெடுங்காலமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். இரு பொருள்களுமே முக்கியமாகின்றன; ஏனெனில் ஆர்த்தடாக்ஸ் நடைமுறையில் புனிதர்களின் உறவும் நற்கருணையில் பங்குகொள்வதும் இரண்டு தலைப்புகள் அல்ல, ஒன்றே.

அப்போஸ்தலர்களின் எழுத்துகள் “புனிதர்கள்” என்பதால் எதைக் குறிக்கின்றன என்பதை நினைவில் கொள்வது உதவும். சாதாரணமான, சண்டையிடும் சபையினரைப் பவுல் புனிதர்கள் என்றே விளிக்கிறார்: உரோமையிலுள்ளவர்கள் புனிதராக அழைக்கப்பட்டவர்கள், கொரிந்துவிலுள்ளவர்கள் புனிதர்கள், பிலிப்பியரும் அப்படியே. திருமுழுக்கில் தனித்து வைக்கப்பட்டவர்களையே அந்தச் சொல் குறிக்கிறது; ஒரு சிறப்புக் குழுவை அல்ல. அந்தப் பயன்பாட்டின்படி, புனிதர்களின் ஒன்றிப்பில் தூக்கம் கலையாமல் தாமதித்து வந்த வாசகரும், பின்னால் நிற்கும் விருந்தினரும் அடங்குவார்கள்.

எபிரேயர் 12, வினைச்சொற்களின் காலம்

ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் முதலில் கைநீட்டும் பகுதி எபிரேயர் நூல். அத்தியாயம் 11-இல் விசுவாசிகளின் நீண்ட பட்டியலுக்குப் பிறகு, ஆசிரியர் தன் வாசகர்களிடம் திரும்புகிறார்: “ஆகையால், இவ்வளவு பெரிய சாட்சிகளின் மேகத்தால் நாமும் சூழப்பட்டிருப்பதால், எல்லாச் சுமையையும் விலக்கிவிடுவோம்” (எபிரேயர் 12:1). “சாட்சிகள்” என்பதற்கான கிரேக்கச் சொல்லிலிருந்தே “மறைசாட்சி” வருகிறது; அது சாட்சியம் அளித்தவர்கள், பார்த்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் என்ற இரு பொருள்களையும் ஒரே சமயத்தில் சுமக்கிறது.

சில வசனங்களுக்குப் பின் அதே அத்தியாயம் திடுக்கிடச் செய்கிறது. “நீங்கள் சீயோன் மலைக்கும், உயிருள்ள கடவுளின் நகரமாகிய விண்ணக எருசலேமுக்கும், எண்ணற்ற வானதூதர் கூட்டத்துக்கும், தலைப்பேறானவர்களின் மாபெரும் அவையாகிய திருச்சபைக்கும்... நிறைவுபெற்ற நீதிமான்களின் ஆவிகளுக்கும் வந்துசேர்ந்திருக்கிறீர்கள்” (எபிரேயர் 12:22-24). இது எதிர்காலம் அல்ல. வாசகர்கள் ஏற்கெனவே வந்துசேர்ந்துவிட்டதாகவே சொல்லப்படுகிறார்கள்.

ஆர்த்தடாக்ஸ் வழிபாடு அந்த வாக்கியத்தை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு அதன்படியே கட்டமைக்கிறது. பூமியில் கூடும் கிறிஸ்தவர்கள் விண்ணக எருசலேமுக்கும், வானதூதர்களுக்கும், நீதிமான்களின் ஆவிகளுக்கும் வந்துசேர்ந்துவிட்டார்கள் என்றால், ஓர் ஆலய வழிபாடு என்பது ஒன்றாகவே இருக்கும் இரண்டு சபைகளின் சந்திப்பு.

மரணம் அந்த உடலைத் துண்டாக்குவதில்லை

அடிப்படை உரிமைகோரல் திருச்சபை எத்தகைய பொருள் என்பதைப் பற்றியது. பவுல் அதை ஓர் உடல் என்கிறார்; அந்த உடலைப் பற்றி, “ஓர் உறுப்பு துன்புற்றால் எல்லா உறுப்புகளும் அதனோடு துன்புறுகின்றன; ஓர் உறுப்பு மகிமைப்பட்டால் எல்லா உறுப்புகளும் அதனோடு மகிழ்கின்றன” (1 கொரிந்தியர் 12:26) என்கிறார். உடல்கள் இறுதிச் சடங்குகளில் கைகால்களை உதிர்ப்பதில்லை; கிறிஸ்துவின் ஓர் உறுப்பு இறந்ததால் உறுப்பாக இருப்பது எப்படி நின்றுபோகும் என்பது ஆர்த்தடாக்ஸிக்கு ஒருபோதும் புரிந்ததில்லை.

உயிர்த்தெழுதல் குறித்த கிறிஸ்துவின் சொந்த வாதமும் அதே திசையைச் சுட்டுகிறது. நெடுங்காலம் முன்பே அடக்கம் செய்யப்பட்ட ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு ஆகியோரைப் பற்றி, கடவுள் “இறந்தோரின் கடவுள் அல்ல, வாழ்வோரின் கடவுளே; ஏனெனில் அவருக்கு எல்லாரும் உயிரோடிருக்கிறார்கள்” (லூக்கா 20:38) என்கிறார். மரணமோ வாழ்வோ கிறிஸ்து இயேசுவிலுள்ள கடவுளின் அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்க முடியாது என்று பவுல் சேர்க்கிறார்; கிறிஸ்துவின் அன்பிலிருந்து பிரிவது ஒன்றே அந்தத் தொடர்பை அறுக்கக்கூடியது.

இந்த இரண்டு நம்பிக்கைகளிலிருந்தே இந்தக் கட்டுரையின் மீதி அனைத்தும் பிறக்கின்றன. இறந்தவர்கள் கிறிஸ்துவில் உயிரோடிருந்தால், உயிரோடிருப்பவர்கள் கிறிஸ்துவோடு இணைந்திருந்தால், உயிரோடிருப்பவர்களும் இறந்தவர்களும் ஒருவரோடு ஒருவர் இணைந்திருக்கிறார்கள். இது ஒரு மறைஞானக் கூடுதல் அல்ல. உடல் என்ற உருவகத்தை நேரடியாக எடுத்துக்கொள்வதன் சாதாரண விளைவு.

இது வழிபாட்டுக்குச் செய்வது

திருப்பலிக்கு முந்தைய ஆயத்த வழிபாட்டில்தான் இது மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. முதல் அப்பத்திலிருந்து குரு ஒரு சதுரத்தை வெட்டியெடுக்கிறார் — “ஆட்டுக்குட்டி” என்றழைக்கப்படும் அது கிறிஸ்துவின் திருவுடலாக மாறும். பிற அப்பங்களிலிருந்து சிறு துகள்களை வெட்டுகிறார்: ஒன்று தேவமாதாவுக்கு — தியோத்தோகோஸ், கடவுளைப் பெற்றெடுத்தவர்; வேறு சில புனிதர்களின் வரிசைகளுக்கு; பின்னர் பெயர்கள் தரப்பட்ட உயிருள்ளவர்களுக்குத் துகள்கள்; இறந்தவர்களுக்கும் துகள்கள். அனைத்தும் ஒரே தட்டில், ஆட்டுக்குட்டியைச் சுற்றி வைக்கப்படுகின்றன.

திருப்பலியின் முடிவில் அந்தத் துகள்கள் திருக்கலசத்துக்குள் இடப்படுகின்றன; நினைவுகூரப்பட்ட அனைவரின் பாவங்களும் கிறிஸ்துவின் விலையேறப்பெற்ற இரத்தத்தால் கழுவப்படுமாக என்ற செபத்தோடு. நடுக்கூடத்திலிருந்து பார்க்கும் ஒருவருக்கு அது நடப்பது தெரியாது. அந்தச் சிறிய தட்டில் நிகழ்த்தப்படுவது இந்தக் கோட்பாடு முழுவதும்: உயிருள்ளவர்களும் இறந்தவர்களும், ஒரே கூட்டத்தில், கிறிஸ்து என்னும் ஒரே மையத்தைச் சுற்றிக் கூடியிருப்பது.

திருநாள் நாட்காட்டி அதையே மெதுவாகச் சொல்கிறது. ஆண்டின் ஒவ்வொரு நாளும் குறிப்பிட்ட கிறிஸ்தவர்களின் நினைவைச் சுமக்கிறது; பெந்தெகோஸ்தேவுக்குப் பிந்தைய ஞாயிறு சகல புனிதர்களின் ஞாயிறாகக் கொண்டாடப்படுகிறது — பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்ற பின் திருச்சபையின் முதல் செயல், அந்த ஆவி உருவாக்கிய மனிதர்களைச் சுட்டிக்காட்டுவதாகவே இருக்கிறது. அந்த நாட்காட்டியைப் பின்பற்றும் ஒரு சபைக்கு, நாளுக்கொருவராக, அதன் சொந்த உறவினர்களே அறிமுகம் செய்யப்படுகிறார்கள்.

இது துக்கத்துக்குச் செய்வது

துக்கத்தை நிறுத்தும்படி துயருற்றவர்களிடம் ஆர்த்தடாக்ஸி கேட்பதில்லை; அப்படிச் சொல்லும் எந்த விளக்கமும் தவறானது. “நம்பிக்கையற்றவர்களைப் போல” கிறிஸ்தவர்கள் துயரப்படக் கூடாது (1 தெசலோனிக்கேயர் 4:13) என்று பவுல் எழுதுகிறார் — அது துயரத்தைத் தடை செய்யாமல் ஒழுங்குபடுத்துகிறது. நான்கு நாள் இறந்திருந்த நண்பனின் கல்லறையருகே, தான் என்ன செய்யப்போகிறோம் என்று அறிந்திருந்தும், இயேசு கண்ணீர் விட்டார்.

அதற்குப் பதிலாகத் திருச்சபை தருவது செய்வதற்கான வேலை. மரணத்துக்குப் பின் மூன்றாம், ஒன்பதாம், நாற்பதாம் நாட்களிலும் ஆண்டு நினைவு நாளிலும் செபங்கள் உண்டு. பானிஹிதா என்னும் ஒரு சிறு நினைவு வழிபாடு உண்டு — இறந்தோருக்காக வீட்டிலோ கல்லறையருகிலோ நடத்தக்கூடியது. ஆண்டு முழுவதும் நினைவு சனிக்கிழமைகள் உண்டு; அப்போது பங்குகள் முழுவதுமாகப் பெயர்ப் பட்டியல்களை உரக்க வாசிக்கின்றன. ரஷ்ய வழக்கத்தில் பாஸ்காவுக்குப் பிந்தைய வாரங்களில் ராதனீத்சா வருகிறது; அப்போது குடும்பங்கள் பாஸ்கா வாழ்த்தைக் கல்லறைத் தோட்டத்துக்குக் கொண்டுசெல்கின்றன.

சிறு விவரங்கள் இதில் நிறையவே சுமக்கின்றன. நினைவு வழிபாடுகளுக்கு வேகவைத்த கோதுமை கொண்டுவரப்படுகிறது — கனி தரும் முன் நிலத்தில் விழுந்து சாக வேண்டிய அந்த விதையை முன்னிட்டு. இறுதியில் சபை “நித்திய நினைவு” பாடுகிறது; அது இறந்தவர்கள் நம்மால் நினைவுகூரப்பட வேண்டும் என்ற விருப்பம் அல்ல — நம் நினைவுகள் குறுகியவை — மாறாக, அவர்கள் கடவுளின் நினைவில் காக்கப்பட வேண்டும் என்ற செபம்; அந்த நினைவு குறுகியது அல்ல.

இப்படிக் கையாளப்படும் துக்கம் சிறியதாகிவிடுவதில்லை; ஆனால் அது தனிப்பட்டதாக இருப்பது நின்றுபோகிறது. பங்கிலுள்ள ஒரு விதவைக்கு, சனிக்கிழமைக் காலையில் தன் கணவரின் பெயரைக் கொண்டுசெல்ல ஓர் இடம் இருக்கிறது; நூறு பேர் அதை அவரோடு சேர்ந்து உரக்கச் சொல்கிறார்கள்.

இங்கே கிறிஸ்தவர்கள் எங்கே வேறுபடுகிறார்கள், எங்கே வேறுபடவில்லை

இதில் பெரும்பகுதி பொதுவான தளம்; இல்லாத ஒரு கருத்து வேறுபாட்டை நாடகமாக்குவது நேர்மையின்மையாகும். பெரும்பாலான புராட்டஸ்டன்ட் கிறிஸ்தவர்கள் புனிதர்களின் ஒன்றிப்பை அறிக்கையிடுகிறார்கள், இறந்த விசுவாசிகள் கிறிஸ்துவோடு இருக்கிறார்கள் என்று கொள்கிறார்கள், அவர்களை மீண்டும் காண்போம் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். தாங்கள் நேசித்த ஆண்டவருக்காக உழைத்து, போராடி, வாழ்ந்து, இறந்த கடவுளின் புனிதர்களைப் பற்றிய அந்தப் பாடல் நவம்பர் ஒன்றாம் நாளில் எண்ணற்ற ஆலயங்களில் பாடப்படுகிறது.

வேறுபாடு என்னவென்றால், அந்த உறவு இப்போது செயலில் இருக்கிறதா, இரு திசைகளிலும் இருக்கிறதா என்பதுதான். பூமியிலுள்ள திருச்சபைக்காகப் புனிதர்கள் வேண்டுகிறார்கள் என்றும், பூமியிலுள்ள திருச்சபை தன் மறைந்தோருக்காக வேண்டுகிறது என்றும் ஆர்த்தடாக்ஸி கொள்கிறது; இரண்டையும் ஒவ்வொரு வாரமும் தன் வழிபாடுகளில் வைக்கிறது. பல புராட்டஸ்டன்ட் மரபுகள், மறைந்தவர்கள் கிறிஸ்துவோடு இருக்கிறார்கள் என்று கொண்டு அத்துடன் நிறுத்திக்கொள்கின்றன — அந்த எல்லையைக் கடந்த போக்குவரத்து கிறிஸ்துவை மையத்திலிருந்து நெரித்துவிடுமோ என்ற உண்மையான அக்கறையின் காரணமாகவும்.

அந்த அக்கறைக்கு விவாதப் புள்ளி அல்ல, நேரடியான பதிலே தேவை. ஆர்த்தடாக்ஸ் திருப்பலியில் உயிருள்ளோரும் மறைந்தோரும் அடங்கிய முழுக் கூட்டமும் ஒரே பொருளைச் சுற்றி அமைக்கப்படுகிறது; அது ஒரு புனிதர் அல்ல. அந்த அமைப்பு கிறிஸ்துவைச் சுட்டிக்காட்டுவதை எப்போதாவது நிறுத்தினால், அந்த அமைப்பு தோற்றுவிட்டது; அதற்கு எதிரான முதல் சாட்சிகள் திருச்சபையின் சொந்தப் பாடல்களே.

இவர்கள் அன்பான, இதயம் நிறைந்த மனிதர்கள்; கிறிஸ்துவை நேசிக்கிறார்கள் என்பது வெளிப்படை

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், “Orthodoxy in the USA” உரை, The Orthodox Word எண். 94 (1980); ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 86-இல் மேற்கோளிடப்பட்டது

இந்தப் பங்கு எந்தத் திருநாளின் பெயரைச் சுமக்கிறது

இது தேவமாதாவின் உறக்கப் பங்கு; ஆலய நாட்காட்டியில் ஆகஸ்ட் 15 அன்று கொண்டாடப்படும் அந்தத் திருநாள் ஒரு மரணம். “உறக்கம்” — டோர்மிஷன் — என்றால் உறங்கச் செல்வது. அதற்காகத் திருச்சபை இரண்டு வாரங்கள் ஆயத்தம் செய்கிறது, அதற்கு முன் நோன்பு இருக்கிறது, புனித வெள்ளியிலிருந்து கடன் பெற்ற பாடல்களோடு ஓர் ஐகான்-துகிலை அடக்கம் செய்கிறது; பின்னர் பல நாட்கள் தெளிவான மகிழ்ச்சியோடு அதைப் பற்றிப் பாடுகிறது.

அந்தத் திருநாளின் ஐகான் ஒரே பார்வையில் முழு வாதத்தையும் விளக்கிவிடுகிறது. அப்போஸ்தலர்கள் ஒரு பாடையைச் சுற்றி நிற்கிறார்கள்; அதற்குப் பின்னால் கிறிஸ்து நிற்கிறார், வெள்ளைத் துணியில் சுற்றப்பட்ட ஒரு சிறு குழந்தையைக் கையில் ஏந்தியபடி — அது அவரது தாயின் ஆன்மா. கிறிஸ்து பிறப்பின் பாத்திரங்கள் தலைகீழாகின்றன; ஒரு சொல்லும் இல்லாமல் கருத்து சொல்லப்படுகிறது: ஒரு காலத்தில் அவள் அவரைக் குழந்தையாக ஏந்தினாள், இப்போது அவர் அவளை ஏந்துகிறார். கிறிஸ்துவில் இறப்பது என்பது இப்படித்தான் இருக்கும் என்று திருச்சபை கருதுகிறது.

கலிஃபோர்னியாவின் ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் குடும்பத்திலிருந்து ஆர்த்தடாக்ஸிக்கு வந்த அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், தம் கடைசி ஆண்டுகளில் பெரும்பாலான நேரத்தை, ஆர்த்தடாக்ஸிக்கு வந்தவர்கள் தாம் விட்டுவந்தவர்களோடு எப்படிப் பேச வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொடுப்பதிலேயே செலவிட்டார். திருச்சபை குறித்த பாரம்பரிய ஆர்த்தடாக்ஸ் போதனையை அவர் மென்மையாக்காமல் பற்றிக்கொண்டார்; அதே சமயம், எந்தத் தனிநபர் கடவுள் முன் எங்கே நிற்கிறார் என்பது குறித்து முடிவு சொல்ல மறுத்தார் — அருட்தந்தை திமித்ரி துத்கோவிடமிருந்து அவர் பெற்ற ஒரு சொல்லாடலையே விரும்பினார்.

சனிக்கிழமை மாலை இரவு வழிபாட்டுக்கும், ஞாயிறு காலைத் திருப்பலிக்கும் கோவனில் அனைவரும் வரவேற்கப்படுகிறார்கள். விரும்பினால் உங்கள் சொந்த மறைந்தோரின் பெயர்களைக் கொண்டுவாருங்கள்; வழிபாட்டுக்கு முன் குருவிடம் அவற்றைத் தரலாம், அவை வாசிக்கப்படும். இந்தப் பக்கத்தில் உள்ள அனைத்தோடும் உடன்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை அல்ல இது. ஒரு குடும்பத்தின் ஒரு பகுதி இன்னொரு பகுதிக்குக் காட்டும் சாதாரணமான மரியாதை.

ஆர்த்தடாக்ஸ் அல்லாதவர்களை, ஆர்த்தடாக்ஸி இன்னும் வெளிப்படுத்தப்படாதவர்களாக — சாத்தியத்தில் ஆர்த்தடாக்ஸாக இருப்பவர்களாக — நாம் பார்க்க வேண்டும்

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், 27 நவம்பர் 1980 கடிதம், ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works, அத். 84 (St. Herman of Alaska Brotherhood)