ஏழு பொதுச் சங்கங்கள் என்றால் என்ன?

ஒரு கேள்வியைத் திறந்தே விட முடியாதபோது திருச்சபை செய்வதே சங்கம்

திருச்சபை கற்பிக்கும் வழக்கமான வழி சங்கங்கள் அல்ல. பெரும்பாலான நேரங்களில் விசுவாசம் ஒப்படைக்கப்படுவது திருமுழுக்கு அளிப்பதன் வழியாகவும், பிரசங்கிப்பதன் வழியாகவும், இறந்தோரை அடக்கம் செய்வதன் வழியாகவும், திருவழிபாட்டை நிறைவேற்றுவதன் வழியாகவுமே; யாரும் எதையும் எழுதி வைப்பதில்லை. ஏதோ தவறு நேர்ந்தபோதே ஒரு சங்கம் நிகழ்கிறது: ஓர் ஆயர் தன் சொந்தச் சபையே அடையாளம் காணாத ஒன்றைச் சொல்லத் தொடங்கும்போது, இரு நகரங்கள் இனி ஒரே விசுவாசத்தைச் செபிக்காதபோது, கேட்கப்படும் கேள்வி தானாக விலகிப் போகாதபோது.

இந்த வடிவம் ஏழு சங்கங்களையும்விடப் பழையது. அப்போஸ்தலர் நடபடிகளின் பதினைந்தாம் அத்தியாயத்தில், புறவினத்தாரான மனமாற்றம் பெற்றவர்கள் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட வேண்டுமா என்பது குறித்து அப்போஸ்தலர்களும் மூப்பர்களும் எருசலேமில் கூடி, விவாதித்து, ஒரு கடிதத்தை அனுப்புகிறார்கள்; RSV மொழிபெயர்ப்பில் அது இப்படித் தொடங்குகிறது: “தூய ஆவியாருக்கும் எங்களுக்கும் நலமெனத் தோன்றியது” (அப்போஸ்தலர் 15:28). பிற்காலச் சங்கங்கள் ஒவ்வொன்றும் அந்தக் கூட்டத்தின் பின்பற்றுதலே: ஓர் அறையில் மனிதர்கள், வெளிப்படையாகப் பேசுகிறார்கள், அந்தப் பேச்சில் ஆவியார் உடனிருக்கிறார் என்று நம்புகிறார்கள்.

இனி வருவது ஏழையும் வரிசையாக, ஒவ்வொன்றும் எதிர்கொண்ட கேள்வியோடும் அது தந்த பதிலோடும் முன்வைக்கிறது. தேதிகள் உறுதியானவை; அவற்றுக்குப் பின்னால் நடந்த விவாதங்கள் எப்போதும் கண்ணியமானவை அல்ல. ஆயர்கள் நாடுகடத்தப்பட்டார்கள், கும்பல்கள் கூடின, பேரரசர்கள் தலையிட்டார்கள். இன்று கிறிஸ்தவர்கள் அமைதியாகச் சொல்லும் வரையறைகள், கடினமான அறைகளில் களைத்துப்போன மனிதர்களால் அடித்துச் செதுக்கப்பட்டவை என்பதை அறிவது நல்லது.

நிசேயா (325), கான்ஸ்டாண்டினோபிள் (381): கடவுள் யார்

முதல் நிசேயா சங்கம் கி.பி. 325-இல் பித்தினியாவில், பேரரசர் கான்ஸ்டன்டைனால் கூட்டப்பட்டு நடந்தது. அலெக்சாந்திரியாவின் ஒரு மூப்பரான ஆரியு எழுப்பிய கேள்வியே அது: கடவுளின் படைப்புகளுள் முதன்மையானவரும் மேலானவருமே குமாரன் என்றும், குமாரன் இல்லாத ஒரு காலம் இருந்தது என்றும் அவர் கற்பித்தார். ஆரியு சரியென்றால், கிறிஸ்துவை ஆராதிக்கும் கிறிஸ்தவர் ஒரு படைப்பையே ஆராதிக்கிறார். குமாரன் உண்டாக்கப்பட்டவர் அல்ல, பிறப்பிக்கப்பட்டவர்; பிதாவோடு ஒரே சாரம் கொண்டவர் என்று கிரேக்கச் சொல்லான ஹோமோஊசியோஸைப் பயன்படுத்திச் சங்கம் பதிலளித்தது. பாஸ்காவின் கணக்கீட்டையும் அது தீர்த்தது; திருச்சபை ஒழுங்கு குறித்து இருபது நியதிகளையும் வெளியிட்டது.

முதல் கான்ஸ்டாண்டினோபிள் சங்கம் கி.பி. 381-இல் பேரரசர் முதலாம் தியோதோசியுவின் கீழ், சுமார் நூற்றைம்பது ஆயர்களோடு, மேற்கிலிருந்து எந்தப் பிரதிநிதித்துவமும் இன்றிக் கூடியது. இம்முறை கேள்வி தூய ஆவியாரைப் பற்றியது. சில வேளைகளில் நியூமத்தோமாக்கி — ஆவிக்கு எதிராகப் போரிடுவோர் — என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு தரப்பு, குமாரனின் தெய்வீகத்தை ஒப்புக்கொண்டு, ஆவியாரை ஒரு படைப்பாகக் கருதியது. ஆவியாரை ஆண்டவர் என்றும் உயிர் அளிப்பவர் என்றும், பிதாவிடமிருந்து புறப்படுபவர் என்றும், பிதாவோடும் குமாரனோடும் சேர்ந்து ஆராதிக்கப்படுபவர், மகிமைப்படுத்தப்படுபவர் என்றும் சங்கம் அறிக்கையிட்டது.

இங்கே ஒரு நேர்மைக் குறிப்பு. ஞாயிறுதோறும் பாடப்படும் விசுவாசப் பிரமாணம் நிசேய-கான்ஸ்டாண்டினோபிள் பிரமாணம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; இவ்விரு சங்கங்களோடும் இணைக்கப்படுகிறது. ஆனால் நம்மிடம் இருக்கும் வாசகத்தை 381-இன் சங்கம் எவ்வளவு நேரடியாக உருவாக்கியது என்பதை வரலாற்றாசிரியர்கள் இன்னும் விவாதிக்கிறார்கள்; எழுபது ஆண்டுகளுக்குப் பின், கல்சிதோன் சங்கத்தின் ஆவணங்களிலேயே அது முதன்முதலாக நூற்றைம்பது தந்தையருக்கு வெளிப்படையாகக் காரணப்படுத்தப்படுகிறது. அது கூறும் விசுவாசத்தில் எந்த ஐயமும் இல்லை. ஆவண வரலாறு மட்டும் அந்தப் பெயர் சொல்வதைவிடக் கலைந்தது.

எபேசு (431), கல்சிதோன் (451): ஒரே கிறிஸ்து

எபேசு சங்கம் கி.பி. 431-இல், இரண்டாம் தியோதோசியுவால் கூட்டப்பட்டது. கான்ஸ்டாண்டினோபிளின் பேராயர் நெஸ்தோரியு, கன்னி மரியாவைத் தேவமாதா — கடவுளைச் சுமந்தவர் — என்று அழைப்பதை ஆட்சேபித்து, கிறிஸ்தோத்தோக்கோஸ் — கிறிஸ்துவைச் சுமந்தவர் — என்பதையே விரும்பினார். அந்தச் சொல்லுக்குப் பின்னால் கிறிஸ்துவைப் பற்றிய ஒரு கேள்வி நின்றது: மரியாவிடமிருந்து பிறந்த குழந்தையும் நித்திய வார்த்தையும் ஒரே ஆளா, அல்லது ஏதோ ஒரு விதத்தில் இணைக்கப்பட்ட இரண்டு பேரா? சங்கம் நெஸ்தோரியுவைப் பதவி நீக்கம் செய்தது, தேவமாதா என்ற பெயரை உறுதிப்படுத்தியது, அலெக்சாந்திரியாவின் புனித சிரில் அவருக்கு எழுதிய இரண்டாம் கடிதத்தை அங்கீகரித்தது. அந்தப் பட்டம் ஓர் ஆணையில் இடம்பெறுவதற்கு நெடுங்காலம் முன்பே கிறிஸ்தவச் செபத்தில் இருந்தது.

அந்தச் சங்கம் ஒழுங்கற்றதாக இருந்தது. அந்தியோக்கியாவிலிருந்து ஆயர்கள் வந்து சேரும் முன்பே சிரில் அமர்வுகளைத் தொடங்கினார்; அவர்கள் வந்ததும் ஒரு போட்டிக் கூட்டத்தை நடத்தி, அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்தார்கள். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின், 433-இன் மீளிணைவு வாய்பாட்டால் அந்த விரிசல் சரிசெய்யப்பட்டது. நல்ல நடத்தையால் பொதுச் சங்க நிலை வழங்கப்படவில்லை.

கல்சிதோன் சங்கம் கி.பி. 451-இல் பேரரசர் மார்சியனின் கீழ் கூடியது. கான்ஸ்டாண்டினோபிளின் ஒரு அர்ச்சிமந்திரீத்தான யூத்திகேஸ், நெஸ்தோரியுவுக்கு எதிர்த்திசையில் உள்ள தவறுக்கு ஊசலாடி, ஐக்கியத்துக்குப் பின் கிறிஸ்துவில் ஒரே இயல்பே உண்டு என்று கற்பித்தார்; 449-இல் எபேசுவில் கூடிய ஒரு சங்கம் — பின்னர் கொள்ளைக்காரச் சங்கம் என்று அறியப்பட்டது — அவரை ஆதரித்தது. கல்சிதோனின் வரையறை, ஒரே கிறிஸ்துவே இரு இயல்புகளில் அறியப்படுகிறார் என்று அறிக்கையிடுகிறது: குழப்பமின்றி, மாற்றமின்றி, பிரிவினையின்றி, பிரிந்துபோதலின்றி; ஒவ்வோர் இயல்பும் தன் சொந்தப் பண்புகளைக் காத்து, ஒரே ஆளில் ஒன்றிணைகிறது.

கல்சிதோனிலும் ஏற்பு ஓரளவு தோல்வியுற்றது. ஆர்மீனிய, கொப்திக், சிரியாக், எத்தியோப்பியத் திருச்சபைகள் அதன் சொற்களை ஏற்கவில்லை; இருப்பினும் யூத்திகேஸை அவை யாரையும்போல உறுதியாகவே மறுக்கின்றன. கிழக்கு ஆர்த்தடாக்ஸ், ஓரியண்டல் ஆர்த்தடாக்ஸ் பிரதிநிதிகளின் கூட்டு இறையியல் ஆணையம் 1989-இலும் 1990-இலும் உடன்பட்ட அறிக்கைகளை வெளியிட்டது; கிறிஸ்துவில் ஒரே விசுவாசம் வெவ்வேறு சொற்களில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது என்று அவை தெரிவித்தன. ஒன்றிப்பு இன்னும் மீட்கப்படவில்லை; அந்த அறிக்கைகளின் ஏற்பும் இன்னும் விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது.

இரண்டாம் கான்ஸ்டாண்டினோபிள் (553), மூன்றாம் கான்ஸ்டாண்டினோபிள் (680-681): வாக்கியத்தை முடித்தல்

இரண்டாம் கான்ஸ்டாண்டினோபிள் சங்கம் கி.பி. 553-இல் முதலாம் ஜஸ்டினியனின் கீழ் கூடியது. கல்சிதோனை எப்படி வாசிப்பது என்பதே அதன் கேள்வி. எகிப்திலும் சிரியாவிலும் பல கிறிஸ்தவர்கள் அந்த வரையறையை நெஸ்தோரியுவுக்குத் தரப்பட்ட சலுகையாகக் கேட்டார்கள்; பேரரசு அந்த விரிசலில் பிளந்துகொண்டிருந்தது. மூன்று அத்தியாயங்களை — மொப்சுவேஸ்தியாவின் தியோதோரின் ஆளையும் எழுத்துகளையும், சிரிலுக்கு எதிரான தியோதோரேத்தின் எழுத்துகளையும், எதெசாவின் இபாஸ் மாரிசுக்கு எழுதிய கடிதத்தையும் — சங்கம் கண்டித்தது; மாமிசத்தில் துன்பப்பட்டவர் மூத்த திரித்துவத்தில் ஒருவரே என்று உறுதிப்படுத்தும் பதினான்கு சாபவிலக்குகளை வகுத்தது.

கண்டிக்கப்பட்டவர்களுள் ஓரிகனும் பெயரிடப்படுகிறார்; “ஓரிகன், எவாக்ரியு, திதிமு ஆகியோரின் கட்டுக்கதைகளுக்கு” ஐந்தாம் சங்கம் சாபவிலக்கு அளித்தது என்று பிற்காலத்தில் ஏழாம் சங்கம் நினைவுகூர்ந்தது. ஓரிகன் கோட்பாட்டுக்கு எதிராகக் குறிப்பாகத் திருப்பப்பட்ட பதினைந்து சாபவிலக்குகளைச் சங்கமே வெளியிட்டதா, அல்லது அதற்குச் சற்று முன் கூடிய ஒரு பேராயம் வெளியிட்டதா என்பதை அறிஞர்கள் இன்னும் விவாதிக்கிறார்கள். திருத்தந்தை விஜிலியு சங்கத்தை எதிர்த்தார்; பின்னர் அதற்கு உடன்பட்டார்.

மூன்றாம் கான்ஸ்டாண்டினோபிள் சங்கம் 680 நவம்பர் 7 முதல் 681 செப்டம்பர் 16 வரை, பேரரசர் நான்காம் கான்ஸ்டன்டைனால் கூட்டப்பட்டு அமர்ந்தது. கிறிஸ்துவுக்கு ஒரே சித்தமா, இரண்டு சித்தங்களா என்பதே கேள்வி. கல்சிதோனை ஏற்காதவர்களைத் திரும்பக் கொண்டுவரக்கூடிய ஒரு வாய்பாடாக ஒரே சித்தக் கோட்பாடு முன்மொழியப்பட்டிருந்தது; அது அரசியலுக்கு வசதியானதாகவும் இருந்தது. கிறிஸ்துவுக்கு இரண்டு இயல்பான சித்தங்களும் இரண்டு இயல்பான செயல்பாடுகளும் உண்டு என்றும், மனித சித்தம் தெய்வீக சித்தத்துக்கு எதிரானது அல்ல, அதற்கு விருப்பத்தோடு அடங்கியது என்றும் சங்கம் பதிலளித்தது.

இது சொல்லைப் பிளக்கும் விளையாட்டு அல்ல. கிறிஸ்துவுக்கு மனித சித்தம் இல்லையென்றால், கெத்சமனியில் “என் சித்தமல்ல, உம் சித்தமே ஆகட்டும்” என்ற மனிதப் பதில் இல்லை; எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதன் வழியாக எந்த மனிதத் தன்மையும் குணமாக்கப்படவில்லை. இதை வாதிட்டதற்காகத் தம் நாவையும் வலக்கையையும் இழந்த அறிக்கையாளர் புனித மாக்சிமு, கி.பி. 662-இல் நாடுகடத்தப்பட்டு இறந்தார். அவரது மரணத்துக்குப் பத்தொன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின் சங்கம் அவரை நியாயப்படுத்தியது; செர்ஜியு, சைரு, பைர்ரு, பவுல், பேதுரு, அந்தியோக்கியாவின் மக்காரியு, திருத்தந்தை ஹோனோரியு ஆகியோரைக் கண்டித்தது.

இரண்டாம் நிசேயா (787): ஐகான்களும் மனுவுருவாதலும்

ஏழாம் சங்கம் கி.பி. 787-இல் நிசேயாவில், பேரரசி ஐரீனின், பெருந்தந்தை தாராசியுவின் கீழ் கூடியது; அதற்கு முன் அரசு சார்ந்த ஐகான் எதிர்ப்பு சுமார் அறுபது ஆண்டுகள் நீடித்திருந்தது, கி.பி. 754-இல் ஹைரியாவில் ஓர் ஐகான் எதிர்ப்புச் சங்கமும் நடந்திருந்தது. கிறிஸ்துவின், அவரது தாயின், புனிதர்களின் உருவங்களை உருவாக்கவும் மரியாதை செய்யவும் கூடுமா என்பதே அதன் கேள்வி. கூடும், செய்யவும் வேண்டும் என்று சங்கம் பதிலளித்தது; தனக்கு இன்றியமையாதது என்று கருதிய ஒரு வேறுபாட்டையும் வரைந்தது: ஐகான்கள் பெறுவது வாழ்த்தும் மரியாதைக்குரிய வணக்கமும் — கிரேக்கத்தில் திமேத்திகே ப்ரோஸ்கினேசிஸ் —; விசுவாசத்தின் உண்மையான ஆராதனையை — லத்ரேயாவை — அல்ல; அது தெய்வீக இயல்புக்கு மட்டுமே உரியது.

அதன் பகுத்தறிவு கலையைப் பற்றியது அல்ல, மனுவுருவாதலைப் பற்றியது. யாரும் கண்டிராத கடவுள் மாமிசம் எடுத்து, பார்க்கப்பட்டார், தொடப்பட்டார், வரையப்பட்டார்; அவரை வரைய முடியாது என்று மறுப்பது, அவர் உண்மையிலேயே மனிதரானார் என்று சொல்லத் தயங்குவதே என்பது சங்கத்தின் வாசிப்பு. வரையறையின் சொற்களில், “உருவத்துக்குச் செலுத்தப்படும் மரியாதை, அந்த உருவம் குறிக்கும் ஒருவரையே சென்றடைகிறது”; எனவே வணங்கப்படுவது மரமும் வண்ணமும் ஒருபோதும் அல்ல.

787-இல் இந்த விவகாரம் முடிந்துவிடவில்லை. கி.பி. 815 முதல் பேரரசர்களின் கீழ் ஐகான் எதிர்ப்பு திரும்பியது; கி.பி. 843-இல்தான் அது முடிவுக்கு வந்தது — அந்நாளை ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை இன்றும் ஆர்த்தடாக்ஸியின் வெற்றியாகக் கடைப்பிடிக்கிறது. மேற்கில், அந்த ஆணை ஒரு மோசமான லத்தீன் மொழிபெயர்ப்பில் ஃபிராங்க் அரசவையை வந்தடைந்தது; அது கிட்டத்தட்ட எதிர்ப்பொருளையே சொல்வதாக இருந்தது, ஃபிராங்க் ஆயர்கள் 794-இல் ஃபிராங்பர்ட்டில் அதற்கு எதிராக வினையாற்றினார்கள். இரண்டாம் நிசேயா குறித்த அசௌகரியம் சீர்திருத்தத்தைவிட மிகப் பழையது.

ஒரு சங்கத்தை ‘பொதுச் சங்கம்’ ஆக்குவது எது

பெரும்பாலான வினவுபவர்களை வியக்கவைக்கும் பகுதி இதுவே. ஒரு சங்கம் கூட்டப்படும் விதத்தில் எதுவும் அதைப் பொதுச் சங்கமாக்குவதில்லை. திருச்சபை பின்னர் நிராகரித்த சங்கங்களையும் பேரரசர்கள் கூட்டினார்கள்: கி.பி. 359-இல் அரிமினம், 449-இல் எபேசுவின் கொள்ளைக்காரச் சங்கம், 754-இல் ஹைரியா. 1438-39-இன் ஃபெராரா-புளோரன்ஸ் சங்கம் பெரியது, கற்றறிந்தது, கிழக்குப் பெருந்தந்தையரின் பிரதிநிதிகள் கலந்துகொண்டது, கிரேக்கக் குழுவினரில் பெரும்பாலோர் கையொப்பமிட்டது — இருப்பினும் கிழக்கில் அது ஏற்கப்படவில்லை. எண்ணிக்கையும், அரச ஆதரவும், கையொப்பங்களும்கூடத் தாமாக எதையும் தீர்மானிப்பதில்லை.

ஆர்த்தடாக்ஸ் புரிதலில் ஒரு சங்கத்தைப் பொதுச் சங்கமாக்குவது ஏற்பே: ஆயர்களும், குருக்களும், துறவிகளும், சாதாரண விசுவாசிகளும் அடங்கிய திருச்சபையின் முழு உடலும், காலப்போக்கில், அந்தச் சங்கத்தின் சொற்களில் தாங்கள் ஏற்கெனவே வாழ்ந்துவந்த விசுவாசத்தை அடையாளம் காண்பது. 1848-இல் கிழக்குப் பெருந்தந்தையர் வெளியிட்ட சுற்றறிக்கை இதை வெளிப்படையாகச் சொல்கிறது: விசுவாசத்தின் காவலர் திருச்சபையின் முழு உடலே, மக்களே என்பதால், பெருந்தந்தையராலும் சங்கங்களாலும் புதுமையை நுழைக்க முடியாது. முதல் கான்ஸ்டாண்டினோபிளே தெளிவான எடுத்துக்காட்டு: மேற்கத்திய ஆயர்கள் யாரும் இல்லாத ஒரு பிராந்தியக் கிழக்குக் கூட்டம், பின்னர் உலகளாவிய திருச்சபையின் குரலாக ஏற்கப்பட்டது.

இரண்டு விஷயங்கள் இதிலிருந்து பின்தொடர்கின்றன. முதலாவது, முன்கூட்டியே தீர்மானிக்க எந்தக் கருவியும் இல்லை; ஏற்பு மெதுவானது, அதை ஏற்பாடு செய்ய முடியாது. இரண்டாவது, ஏழு என்ற எண்ணிக்கை மூடிய கதவு அல்ல, ஒரு மரபு வழக்கமே. கி.பி. 879-880-இல் புனித ஃபோத்தியுவின் கீழ் கூடிய கான்ஸ்டாண்டினோபிள் சங்கமும், புனித கிரகோரி பலாமா குறித்த பதினான்காம் நூற்றாண்டுக் கான்ஸ்டாண்டினோபிள் சங்கங்களும் அதே அதிகாரத்தைச் சுமக்கின்றன என்று சில ஆர்த்தடாக்ஸ் எழுத்தாளர்கள் வாதிட்டிருக்கிறார்கள். அந்த விவாதம் ஆர்த்தடாக்ஸ் இறையியலாளர்களிடையே உயிரோடு இருக்கிறது; இன்னும் தீர்க்கப்படவில்லை.

புராட்டஸ்டன்ட் கிறிஸ்தவர்கள் எங்கே நிற்கிறார்கள்; பிரிவினை ஏன் எளிமையானது அல்ல

பொதுவாக நினைக்கப்படுவதைவிட இதில் அதிகத்தைப் பெரும்பாலான புராட்டஸ்டன்ட் கிறிஸ்தவர்கள் ஏற்கிறார்கள். செவ்வியல் சீர்திருத்தவாதிகள் முதல் நான்கு சங்கங்களை வெளிப்படையாக ஏற்றார்கள்; லூத்தரன், ஆங்கிலிக்கன் விசுவாச ஆவணங்கள் நிசேய, கல்சிதோன் மொழியைக் காத்து வருகின்றன; ஏராளமான புராட்டஸ்டன்ட் சபைகளில் நிசேய விசுவாசப் பிரமாணம் வாரந்தோறும் சொல்லப்படுகிறது அல்லது பாடப்படுகிறது. கிறிஸ்துவியல் சங்கங்களின் சாரம் — ஒரே ஆள், இரு இயல்புகள், இரு சித்தங்கள் — மூன்றாம் கான்ஸ்டாண்டினோபிள் பெயரால் குறிப்பிடப்பட்டாலும் இல்லாவிட்டாலும், எவாஞ்சலிக்கல் இறையியலில் வழக்கமான போதனையே.

இரண்டாம் நிசேயாவே வழக்கமான சிரமப் புள்ளி; அதை ஒரு தவறாக அல்ல, உண்மையான ஒரு நம்பிக்கையாகவே நடத்த வேண்டும். இரண்டாம் கட்டளையால் வடிவமைக்கப்பட்ட, செதுக்கப்பட்ட, வரையப்பட்ட உருவங்களைக் கடவுள் தடைசெய்தது இதையே என்று கற்றுக்கொண்ட ஒரு கிறிஸ்தவருக்கு ஐகான் வணக்கம் இடறலாக இருப்பது மந்தத்தனம் அல்ல. எட்டாம் நூற்றாண்டின் ஃபிராங்க் ஆயர்களும் அதே சிரமத்தை உணர்ந்தார்கள். சங்கம் தந்த பதிலே ஆர்த்தடாக்ஸியின் பதில்: கடவுள் காணத்தக்கவரானார்; உருவத்துக்குத் தரப்படும் மரியாதை ஆராதனை அல்ல, அது உருவத்தோடு நின்றுவிடுவதும் இல்லை.

வெளிப்படையாகப் பெயரிடத் தகுந்த மேலும் ஒரு கொள்கை வேறுபாடும் உண்டு; அதை மழுப்புவது எந்தக் கருணையும் ஆகாது. வேதாகமமே இறுதி அதிகாரம் என்று கொள்ளும் ஒரு கிறிஸ்தவர், சங்கங்களின் போதனை வேதாகமத்துக்கு உகந்தது என்று தான் தீர்மானிப்பதால் அவற்றை ஏற்கலாம் — அதாவது சங்கம் வேதாகமத்தால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ஆர்த்தடாக்ஸி சங்கங்களை, வேதாகமம் வாசிக்கப்படும் திருச்சபையின் குரலாகவே பெற்றுக்கொள்கிறது; அவ்விரண்டையும் பிரிக்கக்கூடியவையாக அது கருதுவதில்லை. இருவர் ஒரே விசுவாசப் பிரமாணத்தைச் சொல்லலாம், ஒவ்வொரு சொல்லையும் மனதார நம்பலாம்; இருந்தும் அதன் அதிகாரம் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதில் ஒத்துப்போகாமல் இருக்கலாம்.

அந்த வேறுபாடு உண்மையானது; அப்படி இல்லை என்று ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் நடிக்கக் கூடாது. அனுமதிக்கப்படாதது இதுதான்: ஒரு வாதத்தில் வெல்வதற்கான ஆயுதமாகச் சங்கங்களை மாற்றுவது. புராட்டஸ்டன்ட்டாக வளர்ந்த அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், மதம் மாறி வந்தவர்களிடையே இருந்த சரியாக அதே பழக்கத்துக்கு எதிராக அச்சில் எழுதினார்.

இறையியல் ரீதியாகச் சரியான சொற்களில் சொல்லப்பட்டாலும்கூட, இந்த மனப்பான்மை ஆன்மிக ரீதியாகத் தவறானது

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், “In Defense of Fr. Dimitri Dudko”, The Orthodox Word எண். 2 (1980), ப. 131; ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 84 (St. Herman Press, 2003) நூலில் மேற்கோளிடப்பட்டது

சாதாரண ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் ஏழு சங்கங்கள் ஏன் முக்கியம்

கோவனில் உள்ள எங்கள் பங்கில், விசுவாசப் பிரமாணத்தை அனைவரும் சேர்ந்து, ஒரே நேரத்தில் பல மொழிகளில் பாடுகிறார்கள்; சபையில் பெரும்பாலோர் பித்தினியாவைப் பற்றிச் சிந்திப்பதே இல்லை. அதுவே நோக்கம். சங்கங்கள் ஒரு பாடத்திட்டத்தை உருவாக்கவில்லை; ஒரு மீனவரின் விதவையும் ஒரு பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளரும் சேர்ந்து சொல்லக்கூடிய, இருவரும் வெவ்வேறு பொருள் கொள்ளாத சொற்களையே அவை உருவாக்கின. ஹோமோஊசியோஸ் என்ற சொல்லின் நான்கு கிரேக்க அசைகள் ஒரு நூற்றாண்டு நாடுகடத்தல்களையும் புரட்டல்களையும் விலையாகக் கொடுத்தன; இன்று அந்தச் சொல் விளக்கப்படுவதையே ஒருபோதும் கேட்கப்போகாதவர்களால் இரண்டு வினாடிகளுக்குள் அவை பாடப்படுகின்றன.

ஒரு சங்கம் வரைபடம் அல்ல, வேலி. ஏழில் ஒவ்வொன்றும், “இந்தக் கோட்டைத் தாண்டினால் நாங்கள் அறிந்த கிறிஸ்துவை அல்ல, வேறொருவரைப் பற்றியே நீங்கள் பேசுகிறீர்கள்” என்று திருச்சபை சொன்ன இடத்தைக் குறிக்கிறது. வேலிக்குள் ஏராளமான இடம் உண்டு; ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பதில் கிடைத்துவிட்டது என்று ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபு ஒருபோதும் நடித்ததில்லை. எதையும் தீர்மானிப்பதற்கு முன் கொஞ்ச நாள் அதற்குள் வந்து நிற்க வினவுபவர்கள் வரவேற்கப்படுகிறார்கள்.

திருச்சபைக்குள் நுழைவதற்கு முன் பல ஆண்டுகளை அதற்கு வெளியே கழித்தவர் அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்; புராட்டஸ்டன்ட் வீட்டில் வளர்ந்தவர்; இவ்விரு உண்மைகளையும் அவர் ஒருபோதும் மறக்கவில்லை. சில ஆர்த்தடாக்ஸ் மதமாற்றர்கள் பிற கிறிஸ்தவர்களைப் பற்றிப் பேசிய விதத்தால் வருந்திய ஒரு மறைக்கல்வி மாணவருக்கு எழுதும்போது, மாஸ்கோவின் குருவான அருட்தந்தை டிமித்ரி டுட்கோவிடமிருந்து தாம் பெற்றதாகக் குறிப்பிடும் ஒரு சொல்லாட்சியை அவர் கடத்தினார். விசுவாசத்தைக் காக்கவே அழைக்கப்பட்ட, யாருக்கும் ஒரு தடியைத் தரவல்ல சங்கங்களை விட்டுச்செல்லச் சரியான தொனி அதுவே.

ஆர்த்தடாக்ஸ் அல்லாதவர்களை, ஆர்த்தடாக்ஸி இன்னும் வெளிப்படுத்தப்படாதவர்களாக — வாய்ப்பளவில் ஆர்த்தடாக்ஸாக இருப்பவர்களாக — நாம் கருத வேண்டும்

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், 27 நவம்பர் 1980 கடிதம்; ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 84 (St. Herman Press, 2003) நூலில் மேற்கோளிடப்பட்டது