திருச்சபை கவனத்துடன் பதிலளிக்கும் ஒரு கேள்வி
ஒருவர் இறக்கிறார்; இறுதிச் சடங்கு ஏற்பாடுகள் முடிவதற்கு நெடுநாள் முன்பே கேள்வி வந்துவிடுகிறது. அவர் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்? அவரால் ஏதேனும் கேட்க முடியுமா? அவருக்காக இன்னும் செய்ய ஏதேனும் இருக்கிறதா? ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவம் இக்கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கிறது; பல கிறிஸ்தவர்கள் எதிர்பார்ப்பதை விட விரிவாகவே பதிலளிக்கிறது. ஆனால் அந்த விரிவுடன் ஓர் எச்சரிக்கையும் இணைந்தே வருகிறது; அந்த எச்சரிக்கை போதனைக்கு மன்னிப்புக் கோருவது அல்ல, போதனையின் ஒரு பகுதியே. ஆன்மாவின் முதல் நாள்களைப் பற்றித் திருச்சபை கையளிப்பது ஒரு விவரிப்பு; வரைபடம் அல்ல.
அந்த விவரிப்பின் மிக முழுமையான ஆங்கில வடிவம், கலிஃபோர்னியாவைச் சேர்ந்த ஒரு மதமாற்றியான துறவுக்குரு (hieromonk) செராஃபிம் (ரோஸ்) 1980ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட The Soul After Death (மரணத்திற்குப் பின் ஆன்மா) என்னும் நூல். அவர் புதிதாக எதையும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. பழைய ஆதாரங்களைச் சாதாரண வாசகர்களின் கைக்கு மீண்டும் கொண்டுவருவதே தன் நோக்கம் என்று அவரே சொன்னார்; அந்நூலின் பெரும்பகுதி திருச்சபைத் தந்தையர், இறுதிச் சடங்குப் பாடல்கள், புனிதர்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகள் ஆகியவற்றிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மேற்கோள்களே; அவருடைய சொந்த வாதம் அல்ல.
இந்நூலின் ஒவ்வொரு அதிகாரமும், இப்போதனையைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கும் திருச்சபைத் தந்தையரின் மற்றும் புனிதர் வரலாற்று ஆதாரங்களைச் சுட்டிக்காட்ட முயல்கிறது.
அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், The Soul After Death (மரணத்திற்குப் பின் ஆன்மா), முன்னுரை (St Herman of Alaska Brotherhood, 2009 printing)
ஆன்மாவும் உடலும் பிரிதல்
ஆர்த்தடாக்ஸ் போதனையில் மரணம் என்பது ஒரு முடிவு அல்ல, ஒரு பிரிவு. உடல் கீழே வைக்கப்படுகிறது; ஆன்மா தொடர்கிறது. இந்த எளிய உண்மையை வேதாகமம் சுருக்கமாகச் சொல்கிறது: மனிதர் ஒருமுறை இறப்பதும், அதன்பின் தீர்ப்பு வருவதும் நியமிக்கப்பட்டுள்ளது (எபிரேயர் 9:27). உடலை ஒதுக்கித் தள்ள வேண்டிய ஓடு என்று ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை ஒருபோதும் கருதியதில்லை; அதனால்தான் இறுதிச் சடங்குகள் உடலை அத்தனை பரிவோடு கையாள்கின்றன, விசுவாசப் பிரமாணமும் உடலற்ற ஒரு தன்னிலை தப்பிப்பிழைப்பதை அல்ல, இறந்தோரின் உயிர்த்தெழுதலை எதிர்நோக்கியே முடிகிறது.
ஆன்மா உறங்கிவிடுவதும் இல்லை. முடிவுவரை இறந்தோர் உணர்விழந்து கிடக்கிறார்கள் என்னும் கருத்தைத் திருச்சபை தொடர்ந்து மறுத்து வந்திருக்கிறது; அந்நூல் இதற்கான பழைய சாட்சியங்களைத் திரட்டுகிறது — ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் இக்கருத்துக்கு எதிராகவே வாதிட்ட புனித யோவான் கஸ்ஸியன், உடலை விட்டு நீங்கிய பின் ஆன்மா குறைவாக அல்ல, இன்னும் தெளிவாகவே நினைவுகூர்கிறது என்று கற்பித்த புனித அப்பா தோரொத்தேயு உள்ளிட்டோர். செல்வந்தனையும் லாசருவையும் பற்றி ஆண்டவரே சொன்ன நிகழ்வு (லூக்கா 16:19-31) இருவருமே உணர்வுடன் இருப்பதையும், பேசுவதையும், நினைவுகூர்வதையும் காட்டுகிறது.
எனவே மரணத்திற்குப் பின் ஆன்மாவைப் பற்றி ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை முதலில் சொல்வது சிறிதும் அச்சுறுத்துவதல்ல. அந்த மனிதர் இன்னும் ஒரு மனிதரே. சாகக் கிடந்த ஒரு பெண்ணுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், தனிமைத் துறவி ஆயர் தியோஃபான், உன் உடல் இறக்கும், ஆனால் நீ உயிரோடு வேறொரு உலகிற்குக் கடந்து செல்வாய்; உன்னை நீ நினைவுகூர்வாய், சுற்றிலும் உள்ள அனைத்தையும் அடையாளம் கண்டுகொள்வாய் என்று வெளிப்படையாகவே சொன்னார்.
முதல் இரு நாள்கள்
அதன்பின் நிகழ்வதைப் பற்றிய மிகப் பிரபலமான ஆர்த்தடாக்ஸ் சுருக்கம், பேராயர் யோவான் மக்ஸிமோவிச் தம் உறக்கத்திற்கு ஓராண்டு முன்பு, 1966இல், எழுதிய "Life After Death" (மரணத்திற்குப் பின் வாழ்வு) என்னும் ஒரு குறுங்கட்டுரை. அருட்தந்தை செராஃபிம் அதைத் தம் நூலின் இறுதி அதிகாரமாக முழுமையாகச் சாய்வெழுத்தில் அச்சிட்டு, பத்திகளுக்கு இடையே திருச்சபைத் தந்தையரின் வாசகங்களைச் சேர்த்தார். அச்சுருக்கத்தின் சொற்கள் பேராயர் யோவானுடையவை; அவை அருட்தந்தை செராஃபிமுக்கு அல்ல, அவருக்கே உரியவை எனக் குறிப்பிடப்பட வேண்டும்.
இரண்டு நாள்கள் ஆன்மாவுக்கு ஒப்பீட்டளவில் ஒரு சுதந்திரம் உண்டு என்றும், பூமியில் தனக்கு அன்பான இடங்களுக்கு அது செல்ல முடியும் என்றும், மூன்றாம் நாளில் அது வேறு மண்டலங்களுக்கு நகர்கிறது என்றும் பேராயர் யோவான் எழுதுகிறார். இதற்குப் பின்னால் மிகப் பழைய ஒரு வாசகம் நிற்கிறது: நான்காம் நூற்றாண்டில் அலெக்சாந்திரியாவின் புனித மக்காரியுக்கு அளிக்கப்பட்ட அறிவுரை. மூன்றாம் நாளில் திருச்சபை இறந்தோரை ஏன் நினைவுகூர்கிறது என்பதை அது விளக்குகிறது; வானதூதர்களின் துணையோடு ஆன்மா இரு நாள்கள் தன் உடலருகிலும் தனக்குப் பழக்கமான இடங்களிலும் தங்குவதை அது விவரிக்கிறது.
இறுதிச் சடங்கு வழிபாடு இதே காட்சியை ஒரு புலம்பலின் வடிவில் சுமந்து செல்கிறது. உடலிலிருந்து பிரிந்த ஆன்மா தன்னைப் புரியவைக்க இயலாமல், வானதூதர்களை நோக்கிக் கண்களை உயர்த்தி, மனிதர்களை நோக்கிக் கைகளை நீட்டி, யாரையும் காணாமல் நிற்பதைப் புனித யோவான் தமாஸ்கீன் அங்கே எழுதுகிறார். அந்தப் பாடல் குடும்பத்தினர் முன்னிலையில், திறந்த சவப்பெட்டிக்கு மேல் பாடப்படுகிறது. அது அச்சத்தை அல்ல, வேண்டுதலைத் தூண்டவே உரியது.
மூன்றாம் நாள்
இவ்விவரிப்பின்படி, மூன்றாம் நாளில், ஆண்டவர் மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழுந்ததைப் பின்பற்றி, ஏறிச்சென்று கடவுளை வழிபடுமாறு ஆன்மாவுக்குக் கட்டளையிடப்படுகிறது. வழியில், மரபு வான்வெளிச் சுங்கச் சாவடிகள் (aerial toll-houses) என்று அழைப்பதை அது எதிர்கொள்கிறது: வீழ்ந்த ஆவிகள் தாம் ஆன்மாவைத் தூண்டிச் செய்யவைத்த பாவங்களை முன்வைக்க, வானதூதர்கள் அதற்காகப் பதிலளிக்கும் ஒரு சோதனை. மூன்றாம் நாள் மறைந்தவருக்கு அச்சம் தரக்கூடியது என்று பேராயர் யோவான் சொல்கிறார்; அப்போதுதான் வேண்டுதல் தேவைப்படுகிறது என்பதற்கு இதுவே காரணம் என்கிறார்.
இப்போதனையின் இப்பகுதிக்குத் தனியான நீண்ட வரலாறும் தனியான சர்ச்சையும் உண்டு; அதற்குத் தனி இடம் தேவை, எனவே ஒரு துணைக் கட்டுரையில் அதை விரித்துள்ளோம். இங்கே இரண்டு செய்திகள் சொல்லத்தக்கவை. முதலாவது: வீடுகள், கொட்டகைகள், தராசுகள், கட்டணங்கள் ஆகியவை உவமைச் சித்திரங்களே; அருட்தந்தை செராஃபிம் தம்மால் இயன்ற மிகத் தெளிவான சொற்களில் அதைச் சொல்லியிருக்கிறார். இரண்டாவது: எண்களும் நிலைகளும் ஒரு பொதுவிதியே தவிர, ஒரு சட்டம் அல்ல. பேராயர் யோவானின் வாசகத்தைச் சுற்றி அவர் எழுதிய விளக்கவுரையில், மண்ணுலக இடங்களில் பற்றற்றிருக்கும் புனிதர்கள் பெரும்பாலும் உடனேயே தம் ஏற்றத்தைத் தொடங்குகிறார்கள் என்றும், பதிவாகியுள்ள பல நிகழ்வுகள் இவ்வமைப்பைப் பின்பற்றவே இல்லை என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.
ஒன்பதாம் நாளும் நாற்பதாம் நாளும்
அதே நான்காம் நூற்றாண்டு ஆதாரத்தின்படி, சோதனைக்குப் பின் ஒன்பதாம் நாள்வரை ஆன்மாவுக்குப் பேறுபெற்றோரின் உறைவிடங்கள் காட்டப்படுகின்றன; பின்னர் நாற்பது நாள்களின் மீதிக் காலத்தில் துன்பத்தின் இடங்கள் காட்டப்படுகின்றன; நாற்பதாம் நாளில், இறந்தோரின் உயிர்த்தெழுதலையும் இறுதித் தீர்ப்பையும் எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்க அதற்கு ஓர் இடம் நியமிக்கப்படுகிறது. ஒன்பதாம் நாள் நினைவுகூரலை ஆர்த்தடாக்ஸ் எழுத்தாளர்கள் வானதூதர்களின் ஒன்பது படித்தரங்களோடும் இணைத்துப் பேசுகிறார்கள்.
இது எதைத் தீர்மானிக்கிறது, எதைத் திறந்தே விடுகிறது என்பதில் பேராயர் யோவான் கவனமாக இருக்கிறார். சில ஆன்மாக்கள் மகிழ்ச்சியின் முன்சுவையிலும், சில வரவிருக்கும் வேதனைகளின் அச்சத்திலும் இருக்கின்றன என்று அவர் எழுதுகிறார்; ஆனால் இரண்டின் முழு அளவும் இறுதித் தீர்ப்புவரை காத்திருக்கிறது, அதுவரை ஆன்மாக்களின் நிலை — குறிப்பாகத் திருவழிபாட்டின் (தெய்வீக வழிபாடு, Divine Liturgy) காணிக்கையாலும் வேண்டுதலாலும் — இன்னும் மாறக்கூடும் என்கிறார். இந்நூலில் இதைப் பற்றிய மிக நீளமான பகுதியும் அருட்தந்தை செராஃபிமுடையது அல்ல: பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் ஃபுளோரன்ஸ் சங்கத்தில் இலத்தீனருக்கு எதிராக இதை வாதிட்ட எபேசுவின் புனித மார்க்கின் போதனையைத் தரும் ஓர் இணைப்புப் பகுதியே அது.
திருச்சபை இந்நாள்களைக் கடைப்பிடிப்பது ஏன்
சிங்கப்பூரில் ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் குடும்பத்திடம், ஒருவரின் மரணத்திற்குப் பின் நாற்பதாம் நாளில் நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் என்று கேளுங்கள்; பதில் எளிமையாக இருக்கும்: நாங்கள் வேண்டுகிறோம், வழிபாடு நடத்தக் குருவிடம் கேட்டிருக்கிறோம். மூன்று நாள்கள், ஒன்பது நாள்கள், நாற்பது நாள்கள், பின்னர் ஆண்டுநிறைவு — இவை ஆர்வத்திற்காக வெளியிடப்பட்ட ஒரு கால அட்டவணை அல்ல, ஒரு பழக்கத்தின் எலும்புக்கூடு. துக்கத்திற்குச் செல்ல ஓர் இடமும், அன்புக்குச் செய்ய ஒரு செயலும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவை உள்ளன.
இந்த இடத்தில்தான் ஆர்த்தடாக்ஸ் விளக்கம் பிற பல கிறிஸ்தவர்களின் நம்பிக்கையிலிருந்து மிகத் தெளிவாக வேறுபடுகிறது; அதை மழுப்புவதை விட வெளிப்படையாகச் சொல்வதே நல்லது. உண்மையான பல கிறிஸ்தவர்கள், இறந்தவர்களுக்காக இப்போது எதுவும் செய்ய இயலாது என்றும், அவர்களுக்காக வேண்டுவது கடவுளின் மீது உரிமை கொண்டாடுவதாகவோ இரண்டாம் வாய்ப்பைக் குறிப்பதாகவோ இருக்கும் என்றும் நம்புகிறார்கள். ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை தொடக்கம் முதலே தன் மறைந்தோருக்காக வேண்டி வந்திருக்கிறது; மரணத்தால் பிரிக்கப்படாத ஒரே உடலுக்குள் நிகழும் அன்பின் செயலாகவே அவ்வேண்டுதல்களைப் புரிந்துகொள்கிறது; எந்தத் தனிநபர் விஷயத்திலும் அவற்றின் விளைவை அறிவதாக அது உரிமை கொண்டாடுவதில்லை.
திருச்சபை உண்மையில் என்ன வேண்டுகிறது
சுருக்கங்களை நம்புவதை விட உண்மையான வாசகங்களையே படிப்பது மதிப்புடையது; ஏனெனில் அந்த வேண்டுதல்கள் விவரிப்புகளை விடக் கணிசமாகப் பணிவானவை. அவை கேட்கின்றன; அவை தீர்ப்புச் சொல்வதில்லை. மறைந்தோருக்கான திருச்சபையின் வழிபாடுகள் பொதுவானவை, அச்சிடப்பட்டவை; ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் சவப்பெட்டிக்கு மேல் என்ன சொல்லப்படுகிறது என்று அறிய விரும்பும் எவரும் அவற்றைப் பார்க்கலாம்.
- ஆன்மாவின் பிரிவுக்கான கானான் (Canon on the Departure of the Soul) — சாகக் கிடப்பவரின் படுக்கையருகே குருவால் வாசிக்கப்படுவது; வான்வெளியின் அதிபதியால் தடையின்றிக் கடந்து செல்ல தேவமாதாவிடம் மன்றாடுவது.
- இறுதிச் சடங்கு வழிபாடு; வாழ்வின் நிலையாமையையும் கடவுளின் இரக்கத்தையும் பற்றிய புனித யோவான் தமாஸ்கீனின் பாடல்களே இதன் பெரும்பகுதி.
- பனிகிதா (panikhida) — மூன்றாம், ஒன்பதாம், நாற்பதாம் நாள்களிலும், ஆண்டுநிறைவிலும், ஆண்டின் நினைவு சனிக்கிழமைகளிலும் நடத்தப்படும் குறு நினைவு வழிபாடு.
- திருவழிபாட்டில் பெயர்களை நினைவுகூர்தல்; மறைந்தோருக்கான அனைத்து வேண்டுதல்களிலும் இதுவே மிகவும் வலிமையானது என்று ஆர்த்தடாக்ஸ் எழுத்தாளர்கள் கருதுகிறார்கள்.
- இவ்வழிபாடுகள் அனைத்திலும் திரும்பத் திரும்ப வரும் மன்றாட்டு: மறைந்தோருக்கு இளைப்பாறுதல், ஒவ்வொரு குற்றத்திற்கும் மன்னிப்பு, ஒளியின் இடம், பசும்புல் நிலம், அமைதியின் இடம்.
ஒரு மாதிரி; வரைபடம் அல்ல
இப்பொருளைக் குறித்த ஒவ்வொரு தீவிரமான ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆய்வும், ஏதோ ஓர் இடத்தில், நாம் விரும்புவதை விடக் குறைவாகவே நமக்குச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று ஒப்புக்கொள்கிறது. 1980இல் ரஷ்யாவுக்கு வெளியிலுள்ள ரஷ்ய திருச்சபையின் ஆயர் பேரவை இக்கேள்விகள் பற்றிய ஒரு தகராறை ஆய்வு செய்தபோது, அதன் தீர்மானம் இவ்வாறு தொடங்கியது: இதற்கு மேல் அதிகம் வெளிப்படுத்துவது கடவுளுக்கு உகந்ததாக இருக்கவில்லை — ஓர் ஆன்மாவின் பேறு அது எவ்வளவு உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்வு வாழ்ந்தது என்பதையும், அதன் துன்பம் பாவத்தின் அளவையும் சார்ந்தது. அதனுடன் ஊகத்தைச் சேர்ப்பது மீட்புக்குப் பயன்தராது என்று ஆயர்கள் சொன்னார்கள்.
தம் சொந்த வேலையைப் பற்றியும் அருட்தந்தை செராஃபிம் இதே மனநிலையில் எழுதினார். The Soul After Death நூலின் முன்னுரையில், சொல்லிவிட முடிகிற திருச்சபையின் போதனையையும், தற்காலிகமாகவே அவர் முன்வைத்த சில நவீன அறிக்கைகள் குறித்த தம் சொந்த விளக்கங்களையும் அவர் வேறுபடுத்திக் காட்டினார்.
இவ்விளக்கங்களைப் பொறுத்தவரை, ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்களிடையே நியாயமான கருத்து வேறுபாட்டுக்கு இடம் உண்டு என்பது சொல்லாமலே விளங்கும்.
அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், The Soul After Death (மரணத்திற்குப் பின் ஆன்மா), முன்னுரை (St Herman of Alaska Brotherhood, 2009 printing)
வேறொரு மரபிலிருந்து இங்கு வந்திருந்தால்
எவாஞ்சலிக்கல் மற்றும் சபைசாரா பின்னணிகளிலிருந்து வரும் வாசகர்களுக்கு இப்பொருள் ஒரே நேரத்தில் இரு திசைகளிலும் விநோதமாகத் தோன்றுகிறது. ஆன்மா எதை அனுபவிக்கிறது என்பதில் அவர்கள் எதிர்பார்த்ததை விட இது உறுதியானது; யார் எங்கே சென்று சேர்கிறார்கள் என்பதில் அவர்கள் எதிர்பார்த்ததை விட இது குறைவான உறுதியுடையது. இரு எண்ணங்களும் சரியே. ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை மரபாகப் பெற்ற ஒரு விரிவான விவரிப்பையும் வைத்திருக்கிறது; தனிநபர்கள் குறித்துத் தீர்ப்பு வெளியிட மறுக்கும் உறுதியான பழக்கத்தையும் வைத்திருக்கிறது; இவ்விரு பழக்கங்களுக்கிடையே முரண் இருப்பதாக அது உணர்வதில்லை.
அருட்தந்தை செராஃபிமின் தாயும் தந்தையும் புராட்டஸ்டன்ட்டுகள்; புதிதாக ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆனவர்களுக்கு அவர் அளித்த அறிவுரை, குடும்பத்தினரோடு வாதிட்டு வெற்றி பெறுவது அல்ல, அவர்களோடு அமைதியாக இருப்பதே. இதில் எதையேனும் நீங்கள் சோதிக்க விரும்பினால், நேர்மையான வழி நாற்பது நாள்களைப் பற்றி விவாதிப்பதல்ல; வந்து ஒரு பனிகிதா வழிபாட்டில் நின்று, உண்மையில் என்ன கேட்கப்படுகிறது என்று செவிமடுப்பதே. கோவானில் உள்ள ஆலயத்தின் கதவு திறந்தே இருக்கிறது; உள்ளே வருமுன் எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு யாரும் உங்களிடம் கேட்க மாட்டார்கள்.