ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் ஏன் புனித எச்சங்களை வணங்குகிறார்கள்

பலிபீடத்தில் எலும்புகள் இருக்கின்றன

வாதத்தோடு அல்ல, உண்மையோடு தொடங்குவோம். ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆலயத்தில், பலிபீட மேசைக்குள்ளோ அதன் அடியிலோ, ஒரு மறைசாட்சியின் — விசுவாசத்துக்காக உயிர் நீத்தவரின் — எலும்புத் துகள்கள் இருக்கின்றன. மேசையின் மீது அந்திமென்சியோன் என்னும் ஒரு துணி விரிக்கப்பட்டிருக்கும்; அதில் ஆயரின் கையொப்பம் இருக்கும், ஒரு புனித எச்சம் தைக்கப்பட்டிருக்கும். அந்தத் துணி இல்லாமல் ஒரு குரு தெய்வீகத் திருப்பலியை — லிட்டர்ஜியை — நிறைவேற்றவே முடியாது. ஒவ்வொரு ஞாயிறும், அப்பமும் திராட்சை இரசமும் இறந்த ஒரு கிறிஸ்தவரின் உடல் துண்டின் மேல் வைக்கப்படுகின்றன.

இவ்வளவு நேரடியாகச் சொல்லும்போது அது திகிலூட்டுவதாகத் தோன்றும்; தெளிவான ஜன்னல்களும் மரத்தாலான திருவிருந்து மேசையும் கொண்ட ஆலயத்தில் வளர்ந்த ஒருவரிடம் அதை மறைப்பதில் பயனில்லை. ஆர்த்தடாக்ஸ் உள்ளுணர்வையும் புராட்டஸ்டன்ட் உள்ளுணர்வையும் மிகக் கூர்மையாகப் பிரிக்கும் வழக்கங்களுள் இதுவும் ஒன்று; விளக்கத்தை மென்மையாக்குவதால் அது ருசிக்கத்தக்கதாகிவிடாது.

இனி வருவது அந்தப் பகுத்தறிவு, வாசகர் நிறுத்திப் பார்க்கும் வகையில் விரிக்கப்படுகிறது. அதற்கு மூன்று பகுதிகள் உண்டு: திருவிவிலியம் என்ன பதிவு செய்கிறது; பருப்பொருள் குறித்து மனுவுருவாதல் என்ன உணர்த்துகிறது என்று கொள்ளப்படுகிறது; இரண்டாம் நூற்றாண்டு முதல் திருச்சபை உண்மையில் என்ன செய்திருக்கிறது. துர்ப்பயன்களும் இதில் இடம்பெறும் — அவற்றை விட்டுவிடுவது நேர்மையின்மையாகும்.

இந்த ஆட்சேபனை பழையது; அன்றே எழுப்பப்பட்டது

இந்தக் கவலை சீர்திருத்தக் காலத்தின் கண்டுபிடிப்பு அல்ல. ஸ்மிர்னாவின் பொலிகார்ப்பின் மரணம் குறித்து அவருடைய சொந்தச் சபையினரே இரண்டாம் நூற்றாண்டின் நடுவில் எழுதிய பதிவில், அவரது உடலை ஒப்படைக்க வேண்டாம் என்று அதிகாரிகள் வற்புறுத்தப்படுகிறார்கள் — கிறிஸ்தவர்கள் சிலுவையில் அறையப்பட்டவரைக் கைவிட்டு இவரை ஆராதிக்கத் தொடங்கிவிடக் கூடும் என்பதால். இந்தச் சந்தேகம் வழக்கத்தோடு சேர்ந்தே, முதல் நாளிலேயே வந்துவிட்டது.

நவீன வடிவத்தில் இந்த ஆட்சேபனை இன்னும் வலுவானது, இன்னும் குறிபார்த்தது. அது தோராயமாக இப்படிச் செல்கிறது: எச்சங்களை வணங்கச் சொல்லி திருவிவிலியம் எங்கும் கட்டளையிடவில்லை; மோசேயின் சட்டம் பிணத்தைத் தொடுவதைத் தீட்டு என்றே கருதியது; இஸ்ரயேலுக்கு ஒரு புனித தலம் அமையாதிருக்க கடவுள் வேண்டுமென்றே மோசேயின் கல்லறையை மறைத்தார்; கிறிஸ்தவ உலகில் எச்சங்களின் வரலாறு என்பது மோசடி, பணம், நம்பிக்கை ஏமாற்றம் ஆகியவற்றின் வரலாறே. இவை அனைத்துக்கும் பின்னால் மிக எளிய ஒரு கருத்து நிற்கிறது: எலும்பு என்பது எலும்புதான்.

இவற்றில் எதுவும் அறிவுக்குப் பொருந்தாதது அல்ல; இந்த ஆட்சேபனையை வெறும் அருவருப்பு என்று கருதி பதிலளிக்கும் ஆர்த்தடாக்ஸ் பதில் உண்மையில் எதற்கும் பதிலளிக்கவில்லை. இங்கே தரப்படும் பதில் வரலாற்றுக் குற்றச்சாட்டுகளை ஏற்றுக்கொள்கிறது — அவை உண்மை, சில இடங்களில் பொதுவாக நினைக்கப்படுவதை விட மோசமானவை — அவற்றிலிருந்து வழக்கமாக எடுக்கப்படும் முடிவை மட்டுமே மறுக்கிறது. ஒரு பொருளைக் கையாளுவதில் நடந்த மோசடி என்பது கையாள்பவர்களைப் பற்றிய வாதம்.

கிறிஸ்தவர்கள் எப்போதும் கவனித்த இரண்டு பகுதிகள்

முதலாவது 2 இராஜாக்கள் நூலில் உள்ளது. ஒரு அடக்கம் கொள்ளையர்களால் இடைமறிக்கப்படுகிறது; துக்கம் கொண்டாடுவோர் உடலை அருகிலுள்ள கல்லறையில் எறிகிறார்கள் — அது தற்செயலாக இறைவாக்கினர் எலிசாவின் கல்லறை. “அந்த மனிதன் இறக்கிவிடப்பட்டு, எலிசாவின் எலும்புகளைத் தொட்டபோது, அவன் உயிர்பெற்று தன் கால்களில் எழுந்து நின்றான்” (2 இராஜாக்கள் 13:21). நூலாசிரியர் அதைப் பதிவு செய்துவிட்டு, எந்த விளக்கமும் எச்சரிக்கையும் இணைக்காமல் முன்னேறுகிறார்.

இரண்டாவதை அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் தருகிறது. “கடவுள் பவுலின் கைகளால் அசாதாரணமான அற்புதங்களைச் செய்தார்; அவருடைய உடலிலிருந்து கைக்குட்டைகளும் மேலாடைகளும் நோயாளிகளிடம் கொண்டுவரப்பட்டபோது நோய்கள் அவர்களை விட்டு நீங்கின” (அப்போஸ்தலர் 19:11-12). அதே நூலில் முன்பு, பேதுருவின் நிழல் தம்மேல் விழுமாறு நோயாளிகள் தெருவுக்குத் தூக்கிவரப்படுகிறார்கள் (அப்போஸ்தலர் 5:15); நற்செய்தி நூல்களில் ஒரு பெண் கிறிஸ்துவின் ஆடையின் ஓரத்தைத் தொட்டுக் குணமடைகிறார்.

இந்தப் பகுதிகள் எதையும் கட்டளையிடவில்லை; அவை கட்டளையிடுகின்றன என்று ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் உரிமை கொண்டாடக் கூடாது. அவை செய்வது இதுதான்: புனிதம் ஒருவரின் ஆன்மாவுக்குள் அடைக்கப்பட்டிருப்பதில்லை, அவர் தொடுவதையும் அவரிடம் எஞ்சுவதையும் எட்டுகிறது — அப்படிப்பட்ட ஓர் உலகை அவை விவரிக்கின்றன. அந்த விவரிப்பை வினோதங்களின் தொகுப்பாகக் கருதாமல், ஆர்த்தடாக்ஸி அதைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறது.

பருப்பொருளை உயிரற்றதாக ஆர்த்தடாக்ஸி ஏன் கருதுவதில்லை

ஆழமான காரணம் மனுவுருவாதல். பருப்பொருள் உலகிலிருந்து கடவுள் ஆன்மாக்களை மீட்டார் என்று கிறிஸ்தவம் போதிக்கவில்லை; கடவுள் மாமிசம் எடுத்தார், ஒரு கருவறையில் சுமக்கப்பட்டார், மீன் உண்டார், மரத்தில் ஆணியடிக்கப்பட்டார், உடலோடு உயிர்த்தெழுந்தார் என்றே போதிக்கிறது. அதற்குப் பிறகு, பருப்பொருள் ஆன்மிக ரீதியாக நடுநிலையானது என்ற எண்ணத்தைப் பிடித்துக்கொள்வது மிகக் கடினம்; ஆர்த்தடாக்ஸி அதை ஒருபோதும் பிடிக்க முயன்றதில்லை.

அதே நம்பிக்கைதான் ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் செய்யும் மற்ற எல்லாவற்றிலும் ஓடுகிறது. தண்ணீர் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறது, மக்கள் அதில் முழுக்காட்டப்படுகிறார்கள். எண்ணெய் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறது, நோயாளிகள் அதனால் அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறார்கள். அப்பமும் திராட்சை இரசமும் காணிக்கையாக்கப்பட்டு, கிறிஸ்துவின் திருவுடலாகவும் திரு இரத்தமாகவும் பெறப்படுகின்றன. கொரிந்தியருக்கு எழுதும் பவுல், அவர்களுடைய உடல்கள் “பரிசுத்த ஆவியின் ஆலயம்” (1 கொரிந்தியர் 6:19) என்கிறார் — இது மனத்தைப் பற்றி அல்ல, உடலைப் பற்றிச் சொல்லப்படுகிறது.

புனித எச்சங்கள் தனித்து நிற்கவில்லை; இதிலிருந்தே பிறக்கின்றன. ஒரு புனிதரின் வாழ்நாளில் அவருடைய உடல் பரிசுத்த ஆவியின் ஆலயமாக இருந்ததென்றால், அந்த உடல் உயிர்த்தெழுப்பப்படும் என்றால், ஆன்மா பிரிந்த பின் அது வெறும் குப்பையல்ல. அது உயிர்த்தெழுதலுக்குக் காத்திருக்கும் ஒரு கிறிஸ்தவர். அதற்கு மரியாதை செலுத்துவது, அந்த அறையில் நடக்கும் மற்ற எல்லாவற்றோடும் ஒத்துப்போகிறது.

ஸ்மிர்னா கிறிஸ்தவர்கள் செய்தது

மிகப் பழைய தெளிவான பதிவு ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுதான். இரண்டாம் நூற்றாண்டின் நடுவில் பொலிகார்ப் கொல்லப்பட்ட பின், அவருடைய சபையினர் அவரது எலும்புகளைச் சேகரித்து, அவற்றை விலையுயர்ந்த மணிகளை விட மேலானவை என்றும் பொன்னை விடப் புடமிடப்பட்டவை என்றும் வர்ணித்து, தகுந்த ஓரிடத்தில் வைத்தார்கள். பின்னர் ஆண்டுதோறும் அவரது மரண நினைவு நாளில் அங்கே மகிழ்ச்சியோடு கூடுவது என்று திட்டமிட்டார்கள்.

அதே ஆவணத்தில், இந்த வழக்கம் முழுவதும் தங்கியிருக்கும் வேறுபாட்டை அந்தச் சபையினர் — யாரும் கேட்காமலேயே — வரைந்து காட்டுகிறார்கள். கிறிஸ்துவை, கடவுளின் மகனாக, அவர்கள் ஆராதிக்கிறார்கள்; மறைசாட்சிகளை ஆண்டவரின் சீடர்களாகவும் பின்பற்றுபவர்களாகவும் நேசிக்கிறார்கள். இரண்டு வெவ்வேறு செயல்களுக்கு இரண்டு வெவ்வேறு சொற்கள் — சில வாரங்களுக்கு முன்புதான் தங்கள் ஆயர் இறப்பதைப் பார்த்தவர்களால் எழுதப்பட்டவை.

தற்போதைய வாதத்துக்கு அந்த நூல் முக்கியமானது; ஏனெனில் அது ஆரம்பகாலத்தது, அது தற்காப்பு இறையியல் அல்ல, வழக்கமும் அதன் பாதுகாப்பு வரம்பும் ஒன்றாகவே வந்ததை அது காட்டுகிறது. பிற்காலத்தில் எது வளர்ந்திருந்தாலும், தொடக்கத்தில் இது இப்படித்தான் இருந்தது.

பலிபீடமும், எச்சம் அதன் அடியில் இருப்பதன் காரணமும்

பலிபீடத்தில் எச்சங்களை வைப்பது அலங்காரம் அல்ல; அது தளவாடத்தில் வடிக்கப்பட்ட ஒரு வாதம். யோவான் எழுதுகிறார்: “கடவுளின் வார்த்தைக்காகக் கொல்லப்பட்டவர்களின் ஆன்மாக்களைப் பலிபீடத்தின் கீழே கண்டேன்” (வெளிப்படுத்தல் 6:9). ஆர்த்தடாக்ஸ் மற்றும் பிற பழம்பெரும் திருச்சபைகள் தங்கள் பலிபீடங்களை மறைசாட்சிகளின் கல்லறைகள் மீது கட்டின; கல்லறை இல்லாத இடத்தில் ஒரு புனித எச்சத்தை மேசைக்குக் கொண்டுவந்தன.

காலப்போக்கில் இந்த வழக்கம் ஒரு விதியாக்கப்பட்டது. கி.பி. 787-இல் கூடிய இரண்டாம் நிசேயா சங்கம், எச்சங்கள் இல்லாமல் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஆலயங்களில் வழக்கமான செபங்களோடு எச்சங்கள் வைக்கப்பட வேண்டும் என்று ஆணையிட்டது; எச்சங்கள் இல்லாமல் ஓர் ஆலயத்தை அர்ப்பணிக்கும் ஆயர் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட வேண்டும் என்றும் கட்டளையிட்டது. அந்தக் கட்டளையின் கூர்மைக்குப் பின்னால் எளிய ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது: கிறிஸ்துவுக்காக இறந்தவர்கள் மீதே திருச்சபை கட்டப்பட்டிருக்கிறது; கட்டிடமும் அதைச் சொல்ல வேண்டும்.

அந்திமென்சியோன் அதே தர்க்கத்தைப் பங்கு வரை கொண்டுவருகிறது. அது கிறிஸ்துவின் அடக்கத்தைக் காட்டும் ஐகான் — திருவுருவப்படம் — பொறிக்கப்பட்ட, ஒரு புனித எச்சம் கொண்ட, மறைமாவட்ட ஆயரால் கையொப்பமிடப்பட்டு ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்துக்கு வழங்கப்படும் துணி. குரு அதைத் திருப்பலிக்கு முன் விரிக்கிறார், பின் மடித்து வைக்கிறார். அந்தத் துணியின் மேல் வழிபடும் ஒரு பங்கு, ஒவ்வொரு வாரமும், தான் ஒரு தனியார் சமய அமைப்பு அல்ல, ஓர் ஆயரும் ஒரு நினைவும் கொண்ட ஒரே திருச்சபையின் பகுதி என்று சொல்கிறது.

துர்ப்பயன்கள் உண்மையானவை; அதை ஒப்புக்கொள்வதில் இழப்பேதுமில்லை

மேற்கில் இடைக்காலத்தின் இறுதியில் எச்சங்கள் ஒரு தொழிற்துறையாகிவிட்டன. உண்மைச் சிலுவையின் துண்டுகள் சாத்தியமான அளவைத் தாண்டிப் பெருகின; உடல்கள் பிரிக்கப்பட்டு விற்கப்பட்டன; புனிதப் பயணப் பணம் ஓர் ஆலயம் தன்னிடம் இருப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டதையே வடிவமைத்தது. 1543-இல் ஜான் கால்வின் இந்த இரட்டிப்புகளைத் தொகுத்து ஒரு நூலை வெளியிட்டார்; அதன் குளிர்ந்த துல்லியம் இன்றும் அசௌகரியமான வாசிப்பு, அவர் பட்டியலிட்டவற்றில் பெரும்பாலானவற்றைத் தற்காக்க முடியாது.

கிறிஸ்தவக் கிழக்குக்கும் இதில் சுத்தமான பதிவு இல்லை. பணம் செல்லும் இடமெல்லாம் மோசடி தொடர்கிறது; துர்ப்பயன்களை முழுக்க மேற்கத்தியப் பிரச்சினை என்று சித்தரிக்கும் ஆர்த்தடாக்ஸ் எழுத்தாளர் உண்மையைச் சொல்லவில்லை. வெளிப்படையாகச் சொல்வது நல்லது: ஒரு போலியைத் தற்காப்பதில் ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபைக்கு எந்த ஆர்வமும் இல்லை; எந்தக் குறிப்பிட்ட எச்சமும் உண்மையானதாக இருக்க வேண்டும் என்று கோரும் கோட்பாடும் அதற்கு இல்லை.

இந்தத் துர்ப்பயன்கள் நிறுவுவது இதுதான்: இந்த வழக்கத்தைக் கெடுக்க முடியும் — அதில் ஒருபோதும் ஐயமிருந்ததில்லை. அவை இந்த வழக்கம் தன்னளவிலேயே கெட்டது என்பதை நிறுவவில்லை; திருவருட்சாதனங்களை விலைக்கு வாங்கும் பாவம் குருப்பட்டமே தவறு என்பதை நிறுவாததைப் போலவே. மதிப்புமிக்க எதையும் யாரோ ஒருவர் விற்க முடியும்; முதலில் அது மதிப்புமிக்கதா என்ற கேள்வி தனியாகவே தீர்க்கப்பட வேண்டும்.

முன்முடிவுகளைப் பொறுத்தவரை — அவை மனிதர்களுக்கு உரியவை, திருச்சபைக்கு அல்ல.

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், 27 நவம்பர் 1980 கடிதம், ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 84 (St. Herman of Alaska Brotherhood)

சாதாரண ஒரு நாளில் வணக்கம் எப்படி இருக்கும்

வழக்கம் தானே நாடகத்தனமற்றது. ஓர் எச்சப் பேழை ஒரு மேடையில் வைக்கப்படுகிறது. மக்கள் வரிசையில் முன்வந்து, சிலுவை அடையாளம் வரைந்து, தலைவணங்கி, பேழையை முத்தமிட்டு, ஒரு கணம் நிற்கிறார்கள். சிலர் நோயுற்ற உறவினருக்காக வேண்டிக்கொள்ளுமாறு அந்தப் புனிதரிடம் கேட்கிறார்கள். பின்னர் தங்கள் இடங்களுக்குத் திரும்புகிறார்கள்; வழிபாடு நற்கருணையை நோக்கித் தொடர்கிறது — அது கடவுளுக்கு மட்டுமே காணிக்கையாக்கப்படுகிறது.

எந்தப் புனித எச்சத்துக்கும் பலி செலுத்தப்படுவதில்லை; எந்த எலும்புக்கும் செபம் முகவரியிடப்படுவதில்லை. அன்றைய பாடல்கள் கிறிஸ்துவை நோக்கியவை; அவற்றில் அன்று நினைவுகூரப்படும் புனிதரின் செபங்களுக்கான வேண்டுதல்கள் இடம்பெறுகின்றன. ஒரு பார்வையாளர் கையில் பாட நூலோடு முழு வழிபாட்டையும் பார்த்தால், இலக்கணம் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை ஒரே சீராக இருக்கும்.

சிங்கப்பூர் போன்ற ஒரு நகரில் இன்னொன்றையும் கவனிக்க வேண்டும் — இங்கு பல பங்கு உறுப்பினர்கள் தம் சொந்தக் குடும்பத்தாரின் கல்லறைகளிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறார்கள். மூன்றாம் நூற்றாண்டில் சிற்றாசியாவில் இறந்த ஒரு கிறிஸ்தவரின் எச்சங்களுக்கு முன் நிற்பது என்பது, சுவா சூ காங்கில் சென்று பார்க்கக்கூடிய குடும்பத்தை விடக் குடும்பம் பெரியது என்று சொல்வதற்கான ஒரு வழி.

எது உரிமைகோரப்படுகிறது, எது கோரப்படவில்லை

நடைமுறையில் விநோதமாக இருந்தாலும், உரிமைகோரல் வடிவத்தில் அடக்கமானது. படைக்கப்பட்ட பொருள்கள் வழியாகக் கடவுள் செயல்படுகிறார் — ஏனெனில் அவர் எப்போதுமே படைக்கப்பட்ட பொருள்கள் வழியாகவே செயல்பட்டிருக்கிறார்; புனிதர்களின் உடல்கள் தூக்கியெறியப்படும் பருப்பொருள் அல்ல; அவற்றுக்கு மரியாதை செலுத்துவது அவற்றில் வாழ்ந்த கிறிஸ்துவுக்கே மரியாதை செலுத்துகிறது — இதுவே ஆர்த்தடாக்ஸி கொள்வது. எச்சங்கள் மந்திர சக்தி கொண்டவை என்றோ, விசுவாசமின்றியே அவை செயல்படுகின்றன என்றோ, ஒவ்வொரு தனி எச்சமும் உண்மையானது என்று நம்பப்பட வேண்டும் என்றோ அது கொள்ளவில்லை.

புராட்டஸ்டன்ட் குடும்பத்தில் வளர்ந்து பின்னர் வட கலிஃபோர்னியாக் காடுகளில் ஹைரோமோங்காக — குருப்பட்டம் பெற்ற துறவியாக — வாழ்ந்த அமெரிக்கரான அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், வாதங்கள் மக்களைத் திருச்சபையை நோக்கி அரிதாகவே நகர்த்துகின்றன என்று கருதினார். அவர்களை நகர்த்தியது, கிறிஸ்தவர்களிடம் பெறத்தக்கது என்று தாங்கள் அடையாளம் காணும் ஏதோ ஒன்றைக் காண்பதுதான் என்று அவர் சொன்னார்; அந்தச் சுமையை அவர் நேராக ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் மீதே வைத்தார்.

இதுவே முடிக்கத் தகுந்த குரலாகத் தெரிகிறது. இந்தப் பக்கத்தோடு உடன்பட யாரும் கேட்கப்படவில்லை. திருவிழா நாளில் கோவனிலுள்ள ஆலயத்துக்கு வந்து, நடப்பதைப் பார்த்து, பின்னர் குருவிடம் ஒரு திருச்சபை ஏன் தன் பலிபீடத்தில் எலும்புகளை வைத்திருக்கிறது என்று கேட்க யாரும் வரவேற்கப்படுகிறார்கள். அவர் தரும் பதில் தோராயமாக மேலே உள்ளதுதான் — சற்று நீளமாக, குறைவான அடிக்குறிப்புகளோடு.

உண்மையான கிறிஸ்தவம் நம்மிடம் இருக்குமானால், உண்மையை நேர்மையாக நேசிக்கும் ஒருவர் கண்டு விரும்பத்தக்க ஏதோ ஒன்று நம் நடுவே இருக்க வேண்டும்.

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், “Orthodoxy in the USA” என்ற உரை, The Orthodox Word எண். 94 (1980); ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works, அத். 86-இல் மேற்கோளிடப்பட்டது