Ang pagtutol, kinukuha sa buong lakas nito
Para sa maraming Kristiyano, ang ideyang sabihin ang sariling kasalanan sa ibang tao ay hindi lamang kakaiba kundi katutulan, at seryoso ang pagtutol. Sinasabi ng Kasulatan na may iisang tagapamagitan sa pagitan ng Diyos at ng mga tao (1 Tim 2:5). Inaanyayahan nito ang mananampalataya na lumapit nang may pagtitiwala sa trono ng biyaya (Heb 4:16). Ipinapangako nitong kung ipagtatapat natin ang ating mga kasalanan, tapat at makatarungan ang Diyos at patatawarin niya ang mga ito (1 Jn 1:9). Walang pari sa alinman sa mga pangungusap na iyon.
Dagdag pa rito ang mga alaalang hindi basta maikakaway palayo: mga klerong gumamit ng sinabi sa kanila, mga sistemang kung saan rinarasyon ang pag-abot sa Diyos, at ang mahabang pagtatalo ng Repormasyon kung maaaring ipasalalay sa isang institusyon ang kapatawaran. Tama lamang na maging maingat ang sinumang pinalaki sa gayong mga alaala. Ang mambabasang dumarating sa pahinang ito nang may hinala ay hindi mahirap kausapin; may pananagutan siya, at ang artikulong ito ay isinulat para sa kanya at hindi upang lampasan siya.
Kung saan sumasang-ayon sa iyo ang Ortodoksiya
Magsimula sa pagsang-ayon, dahil mas malaki ito kaysa inaasahan ng karamihan. Itinuturo ng Ortodoksong Simbahan na ang mga kasalanan ay pinapatawad ng Diyos at ng wala nang iba. Walang paring nagpapatawad sa sariling kapangyarihan, at walang Ortodoksong katekismong umaangkin ng iba. Malinaw itong sinasabi ng aklat-serbisyong Slaboniko sa simula pa lamang ng ritwal: bago ang anuman, sinasabi ng pari sa nangungumpisal na naririto si Kristo nang hindi nakikita, tinatanggap ang pangungumpisal, at siya mismo ay saksi lamang, nagpapatotoo sa harap ng Diyos sa lahat ng sinasabi ng nangungumpisal.
Sumasang-ayon din ang Ortodoksiya na dapat ipagtapat ng Kristiyano ang kanyang mga kasalanan nang tuwiran sa Diyos, palagi, nang hindi naghihintay ng sinuman. Punung-puno nito ang pang-araw-araw na panalangin ng isang Ortodoksong layko. Ang tuntunin sa umaga at gabi ay may hayag na pagkilala sa kasalanan; ang mga panalangin bago ang komunyon ay halos purong pangungumpisal; ang Panalangin ni Hesus mismo ay nagtatapos sa mga salitang “isang makasalanan.” Walang hinihilingang ipunin ang mga kasalanan para sa buwanang appointment. Si Padre Seraphim Rose, na sumusulat sa isang nagbalik-loob na naging mahigpit tungkol sa gayong bagay, ay inilagay ang mga prayoridad sa ayos na dapat tandaan.
Kaya mas makitid ang hindi pagkakasundo kaysa sa unang tingin. Hindi ito tungkol sa kung nagpapatawad ba ang Diyos, o kung maaari bang tuwirang kausapin siya ng Kristiyano. Iisang tanong lamang ang saklaw nito: kung kabilang din ba sa ordinaryong buhay Kristiyano ang malakas na pagsasabi ng bagay na iyon, nang minsan, sa harap ng isang taong itinalaga ng Simbahan upang makinig.
Ang una at mahalagang bagay ay hindi ‘katumpakan’ kundi ang Kristiyanong pag-ibig at pagkakasundo.
Padre Seraphim Rose, liham ng 5/18 Hunyo 1979, sinipi sa Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works (Si Padre Seraphim Rose: Ang Kanyang Buhay at mga Gawa), kab. 84 (St. Herman Press, 2003)
Santiago 5:16 at Juan 20:23
Dalawang sipi ang may dala ng halos buong bigat. Ang una ay mula kay Santiago, at ang huling sugnay nito ang sinasalungguhitan ng mga manunulat na Ortodokso: “Kaya nga, ipagtapat ninyo sa isa't isa ang inyong mga kasalanan, at ipanalangin ninyo ang isa't isa, upang kayo ay gumaling” (Sant 5:16). Ang layuning ibinigay ay hindi pag-aayos ng utang. Paggaling ito. Ang talata ay nakatayo kaagad pagkatapos ng mga tagubilin tungkol sa pagtawag sa mga presbitero ng simbahan upang ipanalangin ang maysakit at pahiran sila, kaya hindi kailanman binasa ito ng Simbahan bilang payo tungkol sa pakikipagkuwentuhan ng magkaibigan.
Ang ikalawa ay mula sa gabi ng muling pagkabuhay. Hinihipan ni Kristo ang mga apostol at sinasabi: “Tanggapin ninyo ang Banal na Espiritu. Ang mga kasalanang inyong patawarin ay pinatawad na; ang mga kasalanang hindi ninyo patawarin ay hindi pinatawad” (Jn 20:22-23). May ipinagkakatiwala roon sa mga tiyak na tao, at naiintindihan ng Ortodoksong Simbahan na ipinasa ang pagtitiwalang iyon. Anuman ang kahulugan ng pariralang iyon, mahirap itong gawing walang kahulugan.
Katabi ng mga ito ang tuwirang paglalarawan ng maagang gawain. Lumapit ang mga tao kay Juan sa Jordan “na ipinagtatapat ang kanilang mga kasalanan” (Mt 3:6). Sa Efeso, “marami rin sa mga naniwala na ang dumating, na nagpapahayag at naglalantad ng kanilang mga gawa” (Gw 19:18). Mahusay na napatutunayan ang hayag na pangungumpisal sa harap ng pamayanan sa unang mga siglong Kristiyano; ang pribadong anyong ginagamit ngayon ay lumago mula rito, higit sa lahat sa pamamagitan ng mga monasteryo, bilang mas maluwag na kaayusan sa halip na mas mahigpit.
Paggaling, hindi paghatol
Medikal sa halip na ligal ang larawang pinipili ng tradisyong Ortodokso. Ospital ang simbahan, manggagamot na nagkasakit din ang pari, at sintomas sa halip na paratang ang mga kasalanang binabanggit. Walang pinapasyahan tungkol sa walang-hanggang kapalaran ng nangungumpisal sa limang minutong iyon. May ginagamot.
Binabago nito ang tono ng lahat. Ang hukom ay naghahangad ng pag-amin; ang doktor ay naghahangad ng tumpak na paglalarawan. Tapos na ang hukom pagkabigkas ng hatol; hinihiling ng doktor na bumalik ka. Kapag nagbigay ang pari ng penitensiya, na sa Griyego ay epitimia, nilalayon ito bilang reseta at hindi multa: isang tuntunin ng panalangin, isang gawa ng kawanggawa, isang ugaling puputulin, paminsan-minsan ay panahon ng pag-iwas sa komunyon, at laging nakatuon sa sakit na nasa ilalim.
Si San Gregorio na Teologo, sa pangangaral tungkol sa binyag, ay ibinilang ang binyag ng mga luha sa mga paghuhugas na ibinibigay ng Diyos, at karaniwang tinatawag ng mga Ama ang pagsisisi bilang ikalawang binyag. Ganoon ang rehistro. Ang pangungumpisal ay hindi kahihiyang dapat tiisin kundi ang karaniwang paraan kung paano muling hinuhugasan ang Kristiyano, at muli, hangga't kailangan niya, na panghabambuhay. Iginiit ni Padre Seraphim Rose na mas mahalaga ang panloob na sukat na ito kaysa sa anumang panlabas na katumpakan.
Ang pagiging tama ay ang panlabas na bahagi ng Kristiyanismo. Mahalaga ito, ngunit hindi ito ang pinakauna sa kahalagahan.
Padre Seraphim Rose, usapan tungkol sa kasimplehan, 1979, sinipi sa Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works, kab. 87 (St. Herman Press, 2003)
Bakit nga may iniingatang saksi?
Kung ang Diyos ang nagpapatawad at hindi ang pari, tumatalas ang tanong sa halip na mawala. Bakit sasabihin ang mga salita sa isang tao? Ang sagot na Ortodokso ay hindi tungkol sa awtoridad sa unang lugar. Tungkol ito sa ginagawa ng kasalanan sa isang tao at sa kailangan upang matanggal ito.
Lumalago ang kasalanan sa pribasiya. Karamihan sa atin ay kayang panatilihin ang isang lubos na taimtim na pribadong pangungumpisal na tahimik namang binubura ang dalawa o tatlong bagay na hindi natin talaga nilalayong iwan, at kaya nating panatilihin ito nang maraming taon nang hindi napapansin. Ang malakas na pagsasabi ng bagay sa ibang tao ay sumisira sa pagbubura. May halaga ito, at ang halaga ang punto: ang kahihiyang kailangang daanan ay bahagi mismo ng paggaling, at minsan lamang itong nagagastos sa halip na dalhin nang walang hanggan.
May usapin din ng hindi pag-iisa kasama nito. Ang taong nangungumpisal lamang sa loob ng sarili ay hindi kailanman masasabihan ng anuman. Hindi siya matatanong, maitatama, o matitiyak na ang pinahihirapan niya sa sarili sa loob ng labinlimang taon ay hindi naman pala ang kasalanang hindi mapapatawad. Iniingatan ng Simbahan ang saksi upang marinig ng nangungumpisal ang isang tinig ng tao na nagsasabing pinatawad siya at maaari na siyang umalis nang payapa.
At itinatalaga ang saksi sa halip na piliin nang basta-basta, upang tiyak na nakatali siya. May pananagutan siya sa kanyang obispo, sinanay na magsalita nang kaunti, at nakatali sa isang ganap na lihim ng pangungumpisal. Ang pangungumpisal sa isang maunawaing kaibigan ay walang gayong proteksiyon, at may mga pagkakaibigang nasira sa mas kaunti pa.
Ano talaga ang nangyayari, hakbang-hakbang
Mas simple ang praktikal na hugis nito kaysa sa inaakala ng mga tao, at sa isang parokyang Ruso ay walang kahon, walang rehas at walang pagtatago ng pangalan. Karaniwang dinirinig ang pangungumpisal sa Pagpupuyat tuwing Sabado ng gabi, bago ang Liturhiya tuwing Linggo ng umaga, o sa pamamagitan ng appointment sa ibang oras.
Ang sumusunod ang karaniwang pagkakasunod-sunod sa aming parokya sa Kovan. Mainam itong basahin nang minsan bago pumunta, dahil karamihan sa pagkabahalang dala ng mga tao sa unang pangungumpisal ay lumalabas na pagkabahala tungkol sa koreograpiya at hindi sa mga kasalanan, at isang minuto lamang ang kailangan upang matutunan ang koreograpiya.
Maaaring mas matagal ang unang pangungumpisal, at inaasahan iyon; sabihin ito pagdating, at humingi ng oras na hindi sabay na sinisimulan ng pari ang isang serbisyo. Dinirinig dito ang pangungumpisal sa Ruso at sa Ingles.
- Tumatayo ka kasama ng pari sa isang analogion, isang nakahilig na patungan, karaniwan sa gilid ng simbahan. Nakapatong dito ang krus at ang aklat ng Ebanghelyo. Pareho kayong nakaharap sa mga ito; nasa tabi mo ang pari at hindi sa harap mo.
- Lumalayo ang ibang naghihintay, at tahimik ang usapan. Kung puno ang simbahan, humingi ng oras na hindi puno.
- Maaaring magbasa ang pari ng maikling panalangin, kasama ang paalalang naririto si Kristo nang hindi nakikita at saksi lamang ang pari.
- Simpleng sinasabi mo ang iyong mga kasalanan, sa sarili mong salita. Walang pormulang dapat isaulo at walang hinihinging bokabularyo. Pangalanan ang bagay at tumigil; hindi kailangan ang mga pangyayari, paliwanag at kasalanan ng iba.
- Maaaring magtanong ang pari o magbigay ng maikling payo. Minsan ay nagbibigay siya ng penitensiya, na nauunawaan bilang gamot at hindi parusa.
- Inilalagay niya ang kanyang estola sa iyong ulo at binabasa ang panalangin ng absolusyon, at pagkatapos ay gumagalang ka sa krus at sa Ebanghelyo. Ilang minuto lamang ang karamihan sa pangungumpisal.
Paghahanda, at gaano kadalas
Hindi nangangailangan ng teknik ang paghahanda. Sapat na ang isang gabi ng katahimikan: ang mga panalangin bago ang pangungumpisal na nakalimbag sa anumang Ortodoksong aklat-dasalan, isang mabagal na pagbasa ng mga utos o ng mga Pagpapala, at katapatan kung saan talaga napunta ang nakaraang mga linggo. May nakatutulong sa ilan ang sumulat ng maikling listahan at punitin ito pagkatapos; nalalaman naman ng iba na nagiging pagkatha ang pagsusulat, na ibang gawain na.
Dalawang babala ang dapat ipasa. Huwag ipagtapat ang kasalanan ng iba, na siyang pinakamadalas na paraan ng pagkakamali sa pangungumpisal. At huwag magbigay ng pagsusuri sa sarili; hindi kailangan ng pari ang teoriya mo kung bakit ka ganito, kundi ang ginawa mo lamang at ang nais mong pagalingin.
Nag-iiba ang dalas sa pagitan ng mga Ortodoksong Simbahan at maging ng mga parokya. Sa gawaing Ruso ay kaugaliang nauuna ang pangungumpisal sa komunyon, kaya madalas mangumpisal ang palagiang tumatanggap. Karaniwang hindi gaanong madalas ang gawaing Griyego. Hindi ito tuntuning itinatakda ng indibidwal nang mag-isa; mainam itanong sa pari kung anong padron ang bagay sa iyong kalagayan, at hindi ipapataw ng matinong pari ang gayunding padron sa isang monghe, sa isang nars na paiba-iba ang shift at sa isang inang may tatlong anak.
Kung hindi mo pa ito nagawa kailanman
Tatlong bagay ang karaniwang dapat sabihin sa taong nag-iisip ng unang pangungumpisal. Walang bago sa pari ang dadalhin mo; narinig na ng klero ng parokya ang buong saklaw ng pagkatao at ang pangunahing interes nila ay kung nais mong makalaya rito. Ganap ang lihim ng pangungumpisal, na walang eksepsiyon para sa pamilya, pulis, obispo o usapan sa hapag-kainan. At maaari kang tumigil anumang sandali, magtanong, o sabihing nagbago ang isip mo at nais mo na lamang mag-usap.
Hawak ng Ortodoksiya ang gawaing ito bilang bahagi ng ordinaryong buhay Kristiyano, at hindi ito inaalok bilang patunay na hindi dininig ang panalangin ng iba. Ang kinatatayuan ng tao sa harap ng Diyos ay negosyo ng Diyos. Ang inaalok ng Simbahan ay isang saksi, isang panalangin at isang pintuang palabas sa silid kung saan ka nakikipagtalo sa iyong sarili. Tinapos ni Padre Seraphim Rose ang isang liham sa isang nagbalik-loob sa isang bating angkop din bilang panghuling linya rito.
Kung nais mong pag-usapan ang alinman sa mga ito, nang walang anumang pangako, maaaring maabot ang pari sa Kovan sa pamamagitan ng website ng parokya, at ang usapan sa tsaa pagkatapos ng Liturhiya ay ganap na normal na paraan ng pagsisimula.
Nawa ay panatilihin ng Diyos na malambot ang iyong puso at puno ng pag-ibig kay Kristo at sa iyong kapwa
Padre Seraphim Rose, liham ng 25 Mayo 1979, sinipi sa Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works, kab. 84 (St. Herman Press, 2003)