Natutuhan niya ang wika bago siya nagkaroon ng opinyon
Nagtapos si Eugene Rose sa Pomona College noong 1956 na may digri sa mga Wikang Oriental. Natuto siyang bumasa ng Tsino, sinauna at makabago, dahil gusto niya ang mga pantas nang walang tagasaling nakatayo sa pagitan niya at ng pahina. Inaasahan ng kanyang mga magulang na magiging siyentipiko siya, at ng kanyang mga guro na magkakaroon siya ng maningning na karera sa matematika. Isinuko niya iyon para sa isang tanong na hindi niya maibaba: kung may anumang tunay ba sa ilalim ng buhay na isinasabuhay ng lahat ng nasa paligid niya.
Sa Academy of Asian Studies sa San Francisco ay nag-aral siya sa ilalim ng dekano nito, si Alan Watts, na noon ay ang pinakakilalang tagapagpasikat ng Zen sa daigdig na nagsasalita ng Ingles. Ang gurong mas malalim na nag-iwan ng tatak sa kanya ay isang pilosopong Tsino sa gayunding pakultad, si Gi-ming Shien, na inilalarawan sa talang pambiograpiyang nakalimbag sa sariling mga aklat ni Padre Seraphim bilang tunay na kinatawan ng tradisyong Tsino sa halip na Kanluraning tagapagpaliwanag nito. Nagtulungan silang dalawa sa pagsasalin ng Tao Teh Ching mula sa lumang mga karakter.
Sumunod ang Berkeley. Kinuha niya roon ang kanyang master's degree sa mga Wikang Oriental noong 1961, at sa mga taong iyon ay dumalaw siya sa mga templong Silanganin — hindi bilang turistang nangongolekta ng impresyon, kundi bilang isang taong naghahanap ng matatayuan. Mula kay Gi-ming, at mula sa Pranses na metapisikong si René Guénon, ay hinigop niya ang isang prinsipyong matagal niyang itinago: na kung papasukin man ang isang relihiyon, dapat itong pasukin sa tradisyonal at ortodoksong anyo nito, alinmang relihiyon iyon.
Ang hinangaan niya, at bakit sulit itong sabihin muna
Madaling ipagpalagay na ang isang manunulat na Kristiyanong nauwi sa hindi pagsang-ayon sa Budismo ay hindi naman talaga ito naunawaan. Hindi iyon ang nangyari rito, at ang matapat na bagay ay sabihin iyon bago ang anupaman. Kilala niya ang mga tradisyong ito mula sa loob ng kanilang mga teksto, sa sarili nilang mga wika, sa ilalim ng mga gurong kabilang sa mga ito. Anuman ang isinulat niya nang maglaon, isinulat niya iyon bilang taong minsan nang hinawakan ng mga ito, at kailanman ay hindi siya nagkunwaring hindi gayon.
Permanente siyang namangha sa kanilang seryosidad. Itinuro sa kanya ng mga pantas na Tsino na maaaring magmukhang lambot ang lakas at na nalalampasan ng mabining bagay ang matigas na bagay, at pinaniwalaan niya iyon hanggang sa katapusan ng kanyang buhay. Nag-alok sa kanya ang metapisikang Hindu ng paglalarawan ng realidad na higit na mataas ang mithiin kaysa sa lapad-lapad na materyalismo ng California noong dekada 1950. Nag-alok ang Zen ng disiplinang walang labis na damdamin. Wala sa mga iyon ang pagkakamali, at hindi niya iyon inilarawan nang gayon pagkatapos.
Nang magsalita siya noong Mayo 1981 sa isang klase sa komparatibong relihiyon sa University of California, Santa Cruz — isang silid na puno ng mga estudyanteng sumubok na ng mga guru, ng Tibetano at Zen na Budismo, ng shamanismo at ng mga halusinoheno — nagsimula siya hindi sa pagtutuwid sa kanila kundi sa pagtanggap sa panimulang palagay ng kanilang paghahanap. Iisa lamang ang seryosong dahilan upang pag-aralan ang relihiyon, sabi niya sa kanila: ang makipag-ugnay sa isang realidad na mas malalim kaysa sa karaniwan, na nagbabago, nabubulok at walang iniiwan.
Ang bawat relihiyong taimtim ay nagsisikap magbukas ng pakikipag-ugnay sa realidad na ito.
Padre Seraphim Rose, God's Revelation to the Human Heart (Ang Paghahayag ng Diyos sa Pusong Tao), §1 “The Search” (St. Herman of Alaska Brotherhood, Ikalawang Edisyon, 2014)
Nagwakas ang paghahanap sa paraang hindi niya binalak
Isang araw sa mga unang taon ng dekada 1960 ay pumasok siya sa isang simbahang Ortodoksong Ruso sa San Francisco. Ayon sa sarili niyang salaysay nang maglaon, pumasok siya roon gaya ng pagpasok niya sa mga templong Budista: upang tingnan ang isa pang tradisyon, na pinangalanan ng bilog ni Guénon bilang pinakatunay na natitirang anyo ng Kristiyanismo. Ang sumalubong sa kanya roon ay hindi isang hinuhang naabot niya sa pangangatwiran. Isa itong pagkilala — tapos na, isinulat niya pagkatapos, ang paghahanap, kahit kakaiba sa kanya ang paglilingkod at nasa wikang hindi niya alam.
Mas matagal ang pagpapangalan sa pagbabago kaysa sa pagkakaroon nito. Ang katotohanan, naisip niya nang maglaon, ay hindi isang abstraksyong masasakop ng isang mahusay na isipan kundi isang taong may sariling pagkatao, hinahanap at iniibig ng puso. Tinanggap siya sa Simbahang Ortodokso sa Linggo ng Alibughang Anak, 25 Pebrero 1962. Makalipas ang labinsiyam na taon, habang nakatayo sa harap ng mga estudyante ng Santa Cruz, inilahad niya ang gayunding bagay hindi bilang alaala kundi bilang tuntunin kung paano ba nakikilala ang Diyos.
Ang paghahayag ng Diyos ay ibinibigay sa isang bagay na tinatawag na pusong mapagmahal.
Padre Seraphim Rose, God's Revelation to the Human Heart, §2 “Revelation” (St. Herman of Alaska Brotherhood, Ikalawang Edisyon, 2014)
Ang hinuha niya, sinabi nang tahasan
Narito ang bahaging hindi mapalalambot nang walang pandaraya. Hindi naghinuha si Padre Seraphim na iisang bundok ang inaakyat ng mga tradisyon sa magkakaibang landas. Naghinuha siyang si Hesukristo ang Diyos na naging tao; na umiiral pa rin ang Simbahang itinatag niya at ito ang Simbahang Ortodokso; at na ang kabuuan ng pakikipag-isa sa Diyos ay ibinibigay doon at hindi inaalok sa ibang dako. Iyon ang tradisyonal na posisyong Ortodokso, hinawakan niya ito hanggang sa dulo, at hawak din ito ng parokyang ito.
Mahirap ang gayong pag-angkin, at hindi namin ito bibihisan bilang isang bagay na mas maamo. Ang hindi naman nito, gayunman, ay pag-angkin tungkol sa talino, katapatan, pamilya o halaga ninuman. Maraming Ortodoksong Kristiyano ang nakarating sa Ortodoksiya dahil mismo natagpuan nilang mas seryoso ang ibang tradisyon kaysa sa Kristiyanismong ipinakita sa kanila noong bata pa sila; isa si Padre Seraphim sa kanila. Tungkol sa kung sino si Kristo ang pag-angkin. Hindi ito pagraranggo sa mga taong hindi pa nakakikilala sa kanya.
Ikalawa, at hindi gaanong sinisipi, naglagay siya ng matibay na hangganan kung gaano kalayo maidiriin ang pag-angkin. Nang tanungin kung nasaan sa harap ng Diyos ang mga tiyak na kaluluwa, tumanggi siyang sumagot — hindi dahil sa kalabuan, kundi bilang prinsipyo. Sa isang liham ng 27 Nobyembre 1980, isinulat sa isang katekumenong nababalisa sa mabagsik na wikang paulit-ulit niyang nasasalubong sa mga aklat na Ortodokso at nais malaman kung matatawag pa rin niyang mga Kristiyano ang kanyang pamilya, inilatag niya ang tuntuning sinunod niya mismo.
hindi sa atin ang pagtatakda ng kalagayan ng mga nasa labas ng Simbahang Ortodokso
Padre Seraphim Rose, liham ng 27 Nobyembre 1980, sa Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works (Padre Seraphim Rose: Ang Kanyang Buhay at mga Gawa), kab. 84 (St. Herman Press, 2003)
Ang aklat na sinisipi ng mga tao, at kung sino ang sumulat ng aling bahagi
Halos lahat ng pagtatalo tungkol kay Padre Seraphim at sa mga relihiyong Silanganin ay bumabalik sa iisang aklat: ang Orthodoxy and the Religion of the Future (Ortodoksiya at ang Relihiyon ng Hinaharap), unang inilathala noong Abril 1975 at ngayon ay nasa Ikalimang Edisyon nito (St. Herman of Alaska Brotherhood, 2004). Dapat alam ng sinumang sisipi rito kung paano ito binuo, sapagkat isa itong kalipunang inedit niya bukod sa isinulat niya, at hindi inilalarawan ng pangalang nasa pabalat ang bawat pahinang nasa loob.
Hindi kapilyuhan ang pagkakaibang ito. Ang ilan sa pinakamatatalim na pangungusap tungkol sa Hinduismo na umiikot online sa ilalim ng kanyang pangalan ay nabibilang sa Kabanata II, na pinili niya at inilimbag ngunit hindi niya isinulat. Sulit ding malaman na nagbago ang teksto sa pagitan ng mga edisyon at hayagan itong kinuwestiyon ng isa man lamang na kritikong Ortodokso, kaya ang responsableng ugali ay pangalanan ang edisyong sinisipi ninyo, sa tuwina. Sinisipi ng artikulong ito ang Ikalimang Edisyon ng 2004.
- Ang Kabanata I, tungkol sa kung iisa bang Diyos ang mayroon ang mga Kristiyano at ang mga hindi Kristiyano, ay ni Padre Basile Sakkas, muling inilathala mula sa La Foi Transmise (1970).
- Ang Kabanata II, tungkol sa Hinduismo, ay nilagdaan ng “By a Convert to Orthodoxy” (Ng Isang Nagbalik-loob sa Ortodoksiya) — isang babaeng nagsagawa ng Hinduismo bago maging Ortodokso.
- Ang Kabanata III, tungkol sa himala ng isang fakir at sa Panalangin ni Hesus, ay ni Archimandrite Nicholas Drobyazgin.
- Ang Paunang Salita, ang Introduksiyon, ang Kabanata IV hanggang VIII at ang epilogong “Jonestown and the 1980s” ay sariling gawa ni Padre Seraphim.
- Ang Paunang Salita at Epilogo sa Ikalimang Edisyon ay kay Hieromonk Damascene, isinulat matagal pagkamatay ni Padre Seraphim noong 1982.
Kung paano siya sumulat tungkol sa isang monasteryong Zen
Ang sarili niyang mga kabanata ang pinakapatas na pagsubok kung paano niya hinawakan ang isang tradisyong iniwan na niya. Nag-uulat ang Kabanata V mula sa sarili niyang pagdanas tungkol sa pagsasanay sa Zen sa isang monasteryo sa hilagang California, at hindi ito panunumbat na nakamatay. Pinapansin niyang ipinagbabawal ng pamayanan ang panghuhula at ang gawaing sikiko, na binabalaan nito ang mga estudyante laban sa pagpapalipat-lipat ng guro, na kakaunti ang pasensiya nito sa relihiyong pang-akademiko lamang, at na humihingi ito ng mahirap na gawain at ng pagtataboy sa mga ilusyong nambobola sa sarili.
Mas kapansin-pansin pa, isinulat niyang tinatalakay ng mga batang monghe roon ang buhay espirituwal sa tonong napakahinahon at napakaalam kaya tunog ito gaya ng pag-uusap ng mga seryosong batang Ortodoksong nagbalik-loob, at na maaaring makilala ng isang Ortodoksong Kristiyanong bumabasa sa kanila ang sarili niya at sabihing biyaya lamang ang naglagay sa kanya sa ibang dako. Hinatulan niya ang Zen bilang ang pinakasopistikado sa isip at ang pinakamahinahon sa espiritu sa mga kilusang Silanganing dumarating noon sa Amerika, at sineryoso niya ang turo nito tungkol sa habag sa halip na gawan ito ng karikatura.
Ang panghuling hindi pagsang-ayon niya ay hindi tungkol sa kalidad ng mga tao o sa higpit ng disiplina. Ang tutol niya ay na ang isang mithiing naaabot sa sikap ng tao, gaano man ito kataas umakyat, ay hindi kapareho ng Diyos na bumaba at humanap sa atin; at na ang landas na umaasa sa karanasan lamang ay walang paraan upang ipagkaiba ang isang uri ng karanasan sa iba. Maaari ninyong ituring na mali iyon. Pangangatwiran man lamang ito tungkol sa mismong bagay, ginawa ng isang taong nakapasok na sa silid.
Patuloy niyang sinipi si Lao Tzu sa kanyang mga monghe
Ang isang taong itinakwil na ang kanyang lumang pag-aaral ay basta na lamang sana iyon binitiwan. Hindi niya iyon ginawa. Noong 1979, labimpitong taon matapos ang kanyang binyag at dalawang taon matapos siyang orden sa pagkapari, nagbigay siya ng isang di-pormal na pahayag tungkol sa pagiging simple sa mga kapatid na lalaki at babaeng nagtipon sa kanyang monasteryo, at tinuruan niya sila mula kay Lao Tzu, na tahasan niyang ipinakilala bilang isang pilosopong hindi Kristiyano.
Ang mga punong oak sa tagaytay sa itaas ng monasteryo, sabi niya, ay matigas at hindi yumuyuko, at bumabagsak ang kanilang mga sanga sa bawat bagyo; yumuyuko ang mga pino, at nananatiling nakatayo. Pagkatapos ay ibinaling niya ang larawan sa sarili niyang mga tao: ang taong sobrang tiyak sa sarili kaya puputulin niya ang ulo ninyo dahil sa isang hindi pagkakasundo ay hindi nagpapakita ng lakas kundi ng kahinaan, sapagkat kailangan niya kayong mahikayat upang matiyak ang sarili niyang paniniwala.
Anuman pa ang ibig sabihin niyon, hindi iyon ang asal ng isang taong nag-akalang mababa sa kanyang pansin ang mga pantas na Tsino. Binasa niya sila sa edad na dalawampu; nagtuturo pa rin siya mula sa kanila sa edad na apatnapu't lima, sa mga monghe, sa isang kagubatan, bilang isang pari.
Kung Budista, Hindu o Taoista ang inyong pamilya
Sa Singapore ay walang abstrakto rito. Ito ang tanong kung ano ang nangyayari sa tahanan — kaninong altar, kaninong joss stick, sino ang inaasahan sa templo sa anibersaryo ng isang kamatayan, ano ang ginagawa ng isang anak na lalaki sa libing ng kanyang ama. Nakatira ang mga Ortodoksong Kristiyano sa lungsod na ito sa loob ng mga pamilyang karamihan sa mga taong mahal nila ay Budista, Hindu, Taoista o walang tiyak na relihiyon, at walang hangarin ang parokyang ito na gawin iyong mas mahirap kaysa sa kung ano na ito.
Mga Protestante ang sariling pamilya ni Padre Seraphim, at hindi madali para sa kanila ang kanyang pagbabalik-loob. Ang sinabi niya sa mga nagbalik-loob ay mamuhay nang payapa, lalo na kasama ng sarili nilang mga pamilya; na walang natatamo ang panlalait sa tao; at na kapag hindi nakita ng mga hindi Ortodokso ang katotohanan ng Simbahan, maaaring bahagi ng dahilan ay hindi natin ito naisabuhay sa anumang paraang makikilala nila. Itinutok niya ang huling paratang na iyon sa sarili niya at kailanman ay hindi niya ito inalis.
Kaya nananatili ang pag-angkin, hindi pinalalambot, at hindi ito pag-angking may utang na pagsang-ayon sa amin ang sinuman. Kung nabasa ninyo ito hanggang dito dahil sa pagkamausisa kung ano talaga ang hawak ng mga Ortodokso, malugod kayong tinatanggap na magpatuloy sa pagbabasa, at malugod kayong tinatanggap na pumunta at tahimik na tumayo sa likuran ng isang paglilingkod sa Kovan at manood. Walang hihiling sa inyong pumirma ng anuman. Iisa itong pinto na dinaanan ni Eugene Rose sa San Francisco, bilang taong dumating lamang upang tumingin.