Ang makikita mo kung pupunta ka sa isang binyag
Karaniwang nangyayari ang binyag sa aming parokya tuwing Sabado, habang kalahating bakante ang simbahan at pahilis ang pasok ng liwanag ng hapon. Malapit sa gitna ng nave ay nakatayo ang malaking bangang may maligamgam na tubig. Sa maliit na mesa ay nakahain ang langis, gunting, isang puting damit at isang krus na may tali. Puti ang suot ng pari. Kung sanggol ang bibinyagan, may tiyahing nakahanda ang tuwalya at tahimik na nag-aalala ang buong pamilya tungkol sa temperatura ng tubig.
Nahahati sa dalawa ang serbisyo. Sa una, ipinapanalangin ang kandidato, hinihingahan, at hinihinging talikuran ang diyablo; pagkatapos ay binabasbasan ang tubig at ang langis at pinapahiran ang kandidato. Sa ikalawang bahagi dumarating ang paglulubog mismo, tatlong beses, sa ngalan ng Ama at ng Anak at ng Banal na Espiritu. Kaagad pagkatapos ay kinikrisma ang bagong binyagan, binibihisan ng puti, binibigyan ng krus, at ginugupit ang ilang hibla ng buhok bilang tanda ng pag-aalay. Sa susunod na Banal na Liturhiya, madalas sa mismong katapusan ng linggo, tumatanggap siya ng komunyon.
Inilibing na kasama niya sa pamamagitan ng binyag
Hindi inilalarawan ni San Pablo ang binyag bilang isang tsapa. Sa pagsulat sa mga taga-Roma ay tinatanong niya: “Hindi ba ninyo alam na tayong lahat na binyagan kay Kristo Jesus ay binyagan sa kanyang kamatayan? Kaya nga, inilibing tayong kasama niya sa pamamagitan ng binyag sa kamatayan, upang kung paanong binuhay si Kristo mula sa mga patay sa pamamagitan ng kaluwalhatian ng Ama, tayo rin ay lumakad sa panibagong buhay” (Rom 6:3-4). Balarila ito ng isang libing, at pagkatapos ay ng isang muling pagkabuhay.
Literal na kinukuha ng gawaing Ortodokso ang wikang iyon. Malalim ang banga upang makalubog nang buo. Ang tatlong paglubog ay tumutugma sa tatlong araw sa libingan, at seryosong-seryoso ang mga sinaunang kanon tungkol sa bilang: iniuutos ng Kanon 50 ng mga Apostol na alisin sa tungkulin ang obispo o presbiterong hindi nagsasagawa ng tatlong paglubog. Ang mga salitang binibigkas sa bawat paglubog ay ang mga salita ng utos mismo ni Kristo sa Mt 28:19, na binabanggit ang Ama, ang Anak at ang Banal na Espiritu.
Ang inaangkin dito ay hindi na may naipakita ang kandidato, kundi na may ginawa ang Diyos. Kasama sa Kredo ng Nicea, na binibigkas sa bawat Ortodoksong simbahan tuwing Linggo, ang linyang: ipinapahayag ko ang iisang binyag sa ikapapatawad ng mga kasalanan. Hindi ginugunita. Ipinapahayag. Hindi kailanman itinuro ng Simbahan na ipinapakita lamang ng tubig ang isang gawaing natapos nang palihim noong una; itinuturo niyang sa tubig ay isinasama ang tao sa kamatayan at pagkabuhay ni Kristo, at umaahon siya mula rito bilang pag-aari niya.
Pagharap sa kanluran, at pagkatapos ay sa silangan
Bago lumapit kaninuman sa tubig ay may isang paghaharap. Ang kandidato, o ang ninong o ninang na may hawak sa bata, ay pinapaharap sa kanluran, sa gawi ng likod ng simbahan at ng kadiliman, at tinatanong nang tatlong beses kung tinatalikuran niya si Satanas, at ang lahat ng kanyang gawa, at ang lahat ng kanyang anghel, at ang lahat ng paglilingkod sa kanya, at ang lahat ng kanyang kapalaluan. Tatlong beses ding ibinibigay ang sagot: Tinatalikuran ko siya. Pagkatapos ay sinasabihan ang kandidato na humihip at dumura sa kanya, na laging ikinagugulat ng mga bisita, at nilayon ngang gumulat.
Pagkatapos lamang niyon iniikot ng pari ang kandidato pasilangan, kung saan nagbabago ang mga tanong: Isinasama mo ba ang iyong sarili kay Kristo? Isinasama ko ang aking sarili kay Kristo. Tinatanong kung naisama na niya ang kanyang sarili, sumasagot ang kandidato na oo, at sinasamba niya siya bilang Hari at Diyos, at pagkatapos ay binibigkas nang malakas ang Kredo. Sadyang pinipili ang silangan. Sa silangan itinanim ang Paraiso (Gen 2:8), at ang pagbabalik ng Panginoon ay inihahambing sa kidlat na nagmumula sa silangan (Mt 24:27). Ganoon ang harap ng mga Ortodoksong simbahan, kaya ang buong kongregasyon ay nananalangin sa direksyong kaharap ng bagong Kristiyano.
Ang argumento para sa paghihintay, sinasabi nang maayos
Napakaraming Kristiyano, kabilang ang mga taong kilala at mahal namin sa Singapore, ang bumibinyag lamang sa mga sapat nang gulang upang hilingin ito. Karapat-dapat na sabihin ang kanilang paniniwala sa buong lakas nito sa halip na lampasan lamang. Ang pananampalataya, sabi nila, ay personal at hindi mahihiram; walang Kristiyano dahil lamang sa kanyang magulang. Ang padron sa Mga Gawa ay ipinapangaral ang salita, naniniwala ang mga tao, at saka sila binibinyagan (Gw 2:41; Gw 8:12). Ang pangakong ginawa ng may gulang sa ibabaw ng natutulog na sanggol ay hindi pangako ng sanggol na iyon, at maaaring dumating ang araw na hindi na siya kailanman makagawa ng sarili niyang pangako.
Sa likod nito ay may takot na may tunay na ebidensiya: buong mga bansang puno ng taong binyagan noong sanggol pa na hindi kailanman naturuan, hindi na bumalik, at ngayo'y tinatawag ang sarili nilang Kristiyano gaya ng pagbanggit sa lugar ng kapanganakan. Ang binyag ng mananampalataya ay mataas na pananaw sa binyag, hindi mababa. May nawalan na ng pamilya dahil dito. Ang manunulat na Ortodoksong nagtuturing dito bilang kapabayaan ay hindi nakikinig, at tuwirang sinabi ni Padre Seraphim Rose, na Protestante mismo ang kanyang ina, kung nasaan ang bahagi ng sisi sa gayong hindi pagkakaunawaan.
marahil kasalanan natin ito sa hindi pamumuhay at pagtuturo ng Ortodoksong Pananampalataya sa paraang mauunawaan nila
Padre Seraphim Rose, liham ng 27 Nobyembre 1980, sinipi sa Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works (Si Padre Seraphim Rose: Ang Kanyang Buhay at mga Gawa), kab. 84 (St. Herman Press, 2003)
Bakit pa rin binibinyagan ng Ortodoksong Simbahan ang mga sanggol
Nagsisimula ang sagot na Ortodokso sa hindi argumento. Kabilang ang bata sa Simbahan bago pa siya makapagtalo tungkol dito, sa gayunding paraan na kabilang siya sa kanyang pamilya, sa kanyang wika at sa hapag ng kanyang ina bago pa niya maipagtanggol ang alinman sa mga ito. Walang naghihintay ng pahintulot ng dalawang taong gulang bago siya pakainin. Hindi kailanman inisip ng Simbahan na ang pananampalataya ang tanging mabuting bagay na dapat ipagkait sa isang bata hanggang makipagtalo siya tungkol dito.
Sa liwanag na iyon binabasa ang Kasulatan. Sinabi ni Pedro sa mga tao noong Pentekostes na ang pangako ay para sa inyo at sa inyong mga anak (Gw 2:39). Iniuulat ni Lucas ang buong sambahayang binyagan nang sabay-sabay, kay Lidia at sa bantay-bilangguan sa Filipos, at naaalala ni Pablo na binyagan niya ang sambahayan ni Estefanas (Gw 16:15; Gw 16:33; 1 Cor 1:16). Inihahanay ng Col 2:11-12 ang binyag sa tabi ng pagtutuli, na ibinibigay sa ikawalong araw sa mga sanggol na hindi makapagpahintulot at hindi nakauunawa. At naroon ang tuwirang pangungusap ng Panginoon: “Hayaan ninyong lumapit sa akin ang mga bata, huwag ninyo silang hadlangan” (Mc 10:14).
Tumuturo sa gayunding direksyon ang sinaunang ebidensiya, bagaman tapat na pinagtatalunan ang bigat nito. Si San Ireneo ng Lyon, na sumusulat noong mga 180, ay nagsasalita tungkol kay Kristong nagliligtas sa lahat ng muling isinilang sa Diyos sa pamamagitan niya, “mga sanggol, at mga bata, at mga binatilyo, at mga kabataan, at mga matanda” (Against Heresies II.22.4); hindi magkasundo ang mga mambabasa kung gaano ang napapatunayan ng pangungusap na iyon. Mas matibay ang Liham 64 ni San Cipriano, na nagtatala ng isang konsilyong Aprikano noong mga 253 na nagpasyang hindi dapat ipagpaliban ang binyag hanggang ikawalong araw pagkasilang. Sa panahong iyon, hindi na kung binibinyagan ba ang mga sanggol ang tanong, kundi kung gaano kaaga.
Wala rito ang gumagawa sa binyag na kapalit ng pananampalataya, at hindi nagkukunwari ang Ortodoksiya na ganoon. Ang batang binyagan ngunit walang itinuro ay binigyan ng simula at pagkatapos ay iniwan doon. Ang inaalok ng Simbahan ay isang mahabang pagsasanay: komunyon mula pagkasanggol, pangungumpisal mula mga pitong taong gulang, ang Kredong isinasaulo, at sa wakas ang araw na sasabihin ng batang Kristiyano sa sarili niyang tinig ang minsang sinabi para sa kanya ng kanyang ninong at ninang. Nauuna ang biyaya sa pang-unawa rito, gaya ng saanman sa buhay ng tao.
Ang tunay na pinapasan ng ninong at ninang
Sa binyag ng sanggol, ang ninong o ninang ay hindi palamuti. Sila ang humaharap sa kanluran at tumatalikod sa diyablo para sa bata, sila ang humaharap sa silangan, at sila ang bumibigkas ng Kredo nang malakas kapalit ng bata. Iyon, sa unang lugar, ay pagpapahayag ng sarili nilang pananampalataya, na ginagawa sa hayag, at pangakong ituturo sa bata ang pananampalatayang kaipapahayag lamang. Kaya hinihiling ng Simbahan na hindi bababa sa isang ninong o ninang ang isang nagsasagawang Ortodoksong Kristiyano na nangungumpisal at tumatanggap ng komunyon.
Sa praktika, ang pinapasan ay isang maikli at hindi kahali-halinang listahan, na ipinapabasa namin sa mga ninong at ninang bago sila pumayag. Wala ritong kabayanihan. Lahat ito ay ang uri ng bagay na nangyayari lamang dahil may isang may-gulang na nagpasya ilang taon ang nakararaan na mangyayari ito, at pagkatapos ay patuloy na nagpasya nito tuwing ordinaryong Sabado kung kailan may mas madaling gawin.
- Ipanalangin ang inaanak sa pangalan, araw-araw, habang kayong dalawa ay nabubuhay.
- Dalhin ang bata sa komunyon, lalo na kapag hindi kaya ng mga magulang.
- Ituro ang Ama Namin at ang Kredo, at tiyaking alam ng bata ang kuwento ng kanyang patrong banal.
- Ibigay ang unang ikono at ang unang aklat-dasalan, at patuloy na magbigay ng aklat habang lumalaki ang bata.
- Maging ikalawang may-gulang na makakausap ng bata, lalo na sa mga taong mahirap kausapin ang mga magulang.
- Tumabi sa pamilya sa oras ng gulo, na siyang bahaging walang bumabanggit sa tabi ng banga.
Kung nabinyagan ka na sa ibang lugar
Tinatanggap ang mga nagbabalik-loob sa isa sa tatlong paraan: sa binyag, sa krismasyon pagkatapos ng pagpapahayag ng pananampalatayang Ortodokso, o, mas bihira, sa pagpapahayag lamang ng pananampalataya. Hindi ang nagbabalik-loob ang pumipili, at hindi rin talaga ang pari ng parokya. Nasa obispo ito, na tumitimbang kung ano ang ginawa noong una, sa anong mga salita, sa anong layunin, at kung saan nanggagaling ang tao.
Sa karamihan ng gawaing Ruso Ortodokso, kabilang ang sa aming Eksarkado, ang taong binyagan sa tubig sa ngalan ng Ama at ng Anak at ng Banal na Espiritu ay hindi na binibinyagan muli. Inihahanda ang gayong nagbabalik-loob bilang katekumeno, nangungumpisal siya ng mga kasalanan, pinapahiran ng banal na mira sa krismasyon, at lumalapit sa kalis. Kung saan ang orihinal na binyag ay hindi sa tubig, o hindi sa ngalan ng Trinidad, o hindi matiyak, binibinyagan ang tao.
Dito mas mahalaga ang katapatan kaysa kaayusan. Nag-iiba ang gawain sa pagitan ng mga lokal na Ortodoksong Simbahan, at minsan sa pagitan ng mga obispo sa loob ng isa sa kanila. May mga parokya at monastikong pamayanang bumibinyag sa bawat nagbabalik-loob bilang panuntunan, na tumutukoy sa mahigpit na pamantayan ng mga kanon. May tumatanggap naman sa pamamagitan ng krismasyon, na tumutukoy sa matagal nang kalayaan ng Simbahang kumilos sa pamamagitan ng ekonomiya sa mga lumalapit sa kanya.
Kaya ang nagbabalik-loob na kinrisma sa isang lungsod ay maaaring balang araw makatagpo ng mga Ortodoksong Kristiyanong iba sana ang ginawa. Totoo ang pagkakaibang iyon, matanda na ito, at pinagtatalunan ito ng mga Ortodokso mismo sa halip na ayusin ng isang website ng parokya. Simple ang praktikal na payo: itaas ang tanong sa pari sa simula at hindi sa dulo, at hayaang ang obispo ang magpasya.
Anuman ang anyo ng pagtanggap, hindi papeles ang punto nito, at hindi pagpapalit ng miyembrong pang-klub. Sumulat si Padre Seraphim Rose sa isang katekumenong naghahanda sa binyag noong Mayo 1979, at ang pangungusap na inilagay niya sa gitna ng liham na iyon ay dapat dalhin mula sa unang pagtatanong hanggang sa araw na punasan ang krisma.
Lumalapit ka sa Ortodoksiya upang tanggapin si Kristo, at ito ay hindi mo dapat kalimutan kailanman.
Padre Seraphim Rose, liham ng 3 Mayo 1979, sinipi sa Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works, kab. 84 (St. Herman Press, 2003)
Isang pintong iniwang bukas
Walang narito sa artikulong ito ang humihiling sa sinuman na hamakin ang tubig na ibinuhos sa kanya noong bata pa, o isipin nang masama ang mga magulang na nag-ayos nito, o ang pastor na nanalangin. May sariling salaysay ang Ortodoksiya kung ano ang binyag at ano ang ginagawa nito, at hawak niya ito nang tuloy-tuloy sa napakahabang panahon; ang tuwirang pagsasabi nito ay hindi paratang laban sa iba. Si Padre Seraphim Rose, na lumaki sa gitna ng mga Protestante at nanatiling mabuti ang samahan sa pamilya pagkatapos siyang maging monghe, ay inilagay sa isang pangungusap ang pag-uugaling nais niya mula sa mga Ortodoksong Kristiyano.
Kung may nakaaakit sa iyo rito, ang pinakasimpleng susunod na hakbang ay hindi isang aklat. Pumunta sa isang Liturhiya sa Kovan, tumayo sa likod nang kasing-tagal ng gusto mo, manatili sa tsaa pagkatapos, at itanong ang mga tanong na talagang mayroon ka sa halip ng mga inaakala mong dapat mong itanong. Walang magmamadali sa iyo patungo sa banga, at walang maliit ang tingin sa iyo kung tumagal ka nang maraming taon.
Dapat nating tingnan ang mga hindi Ortodokso bilang mga taong hindi pa naihahayag ang Ortodoksiya, bilang mga taong maaaring maging Ortodokso
Padre Seraphim Rose, liham ng 27 Nobyembre 1980, sinipi sa Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works, kab. 84 (St. Herman Press, 2003)