Bakit pipiliin ng sinuman na maging monghe o madre?
Ang pinakamaikling sagot ng Orthodox ay narinig ng tao ang tawag ni Kristo at nais itong sundin nang walang itinatabi. Hindi sinasabi ng mga monastiko na pangalawang-uri ang mga may-asawang Kristiyano, ni na masama ang mundo. Sinasabi nilang ang iisang Ebanghelyong tumatawag sa karamihan sa buhay-pamilya ay tumatawag sa iilan na ialay ang lahat sa panalangin at paglilingkod, at ang taong tiyak sa tawag na iyon ay hindi dapat tumanggi.
Inilalarawan ang tawag sa mga Ebanghelyo sa payak na mga salita. Sinabi ni Kristo sa batang mayaman: “Kung nais mong maging ganap, humayo ka, ipagbili mo ang iyong pag-aari at ibigay sa mga mahihirap ... at halika, sumunod ka sa akin” (Mateo 19:21 pakinggan sa Audio Bible). Nang sabihin ni Pedro na iniwan ng mga alagad ang lahat, ipinangako ni Jesus na walang sinumang gumawa nito alang-alang sa kaniya ang mawawalan ng gantimpalang makaandaan (Marcos 10:28-30 pakinggan sa Audio Bible). Sinasabi rin niyang ang sinumang hindi tumatalikod sa lahat ng mayroon siya ay hindi maaaring maging alagad niya (Lucas 14:33 pakinggan sa Audio Bible). Mas literal na tinatanggap ng mga monastiko ang mga pangungusap na ito kaysa sa karamihan sa atin, at iyon ang kabuuan ng kanilang programa.
Nagdaragdag si San Pablo ng praktikal na puna, na ang walang asawa ay maaaring mag-alala sa mga gawain ng Panginoon, kung paano bibigyang-lugod ang Panginoon, nang walang hating interes (1 Corinto 7:32-35 pakinggan sa Audio Bible). Nakaayos ang buhay-monastiko sa palibot ng iisang di-hating pansin na iyon. Si Kristo mismo ay umalis patungo sa mga liblib na dako upang manalangin (Lucas 5:16 pakinggan sa Audio Bible), at sinusunod ng tradisyong monastiko ang halimbawang iyon.
Pagtakas ba sa buhay ang monastisismo?
Ito ang unang karaniwang hindi pagkakaunawaan, at may sagot ang tradisyon. Minsan ay dumarating nga ang mga tao sa monasteryo na may tinatakasan: nasirang pag-aasawa, bigong karera, dalamhati. Alam ito ng mga bihasang abbot at abbess at sinusubok nila ito. Ang taong dumating para lamang tumakas ay karaniwang natutuklasan sa loob ng ilang linggo na dala-dala niya ang kaniyang sarili, kasama ng bawat ugali at hinanakit, sa mas maliit na silid na may mas kaunting abala.
Kaya inilalarawan ng mga manunulat na Orthodox ang monghe bilang taong hindi umalis sa pakikibaka kundi pinili ang pinakamahirap na anyo nito. Tinawag ng mga Ama ng disyerto ang buhay na ito na digmaan laban sa mga hilig, at ang mga unang monghe ay nagsalita rito bilang martirdom na walang dugo. Ang lalaking pumasok sa monasteryo upang iwasan ang mga tao ay agad matututuhang ang pamayanan ang pinakamahirap na bahagi. Ganoon din ang takot sa kabiguan, na hindi bumubuo ng bokasyon. Ang bumubuo ng bokasyon, ayon sa mga Ama, ay pag-ibig at matatag na paniniwala, na nasubok sa paglipas ng panahon.
Ikalawang maling basa ang na ang mga monghe at madre ay mga panatiko o tumakas sa pananagutan. Sa praktika, ang monasteryo ay lugar ng paggawa, na may mga bukid, mga pagawaan, pagtanggap ng panauhin, pagpipinta ng icon, pagsasalin at pag-aalaga sa mga peregrino. Itinayo ang araw ng monastiko sa parehong panalangin at paggawa.
Saan nagmula ang monastisismong Orthodox?
Ang monastisismo sa anyong Kristiyano nito ay nagsisimula sa Ehipto. Si San Antonio ang Dakila (mga 251 hanggang 356), isang batang may-ari ng lupa, ay naantig ng talata tungkol sa pagbebenta ng pag-aari, ibinigay ang kaniyang ari-arian at pumunta sa disyerto upang mamuhay nang mag-isa; ang salaysay ng kaniyang buhay ni San Atanasio ng Alejandria, na isinulat noong mga 360, ang nagdala ng huwarang ito sa buong daigdig ng Kristiyano. Tinatawag siyang ama ng monastisismo, bagaman hindi siya ang unang asetiko.
Si San Pachomius (mga 292 hanggang 348) ang gumawa ng susunod na hakbang. Itinatag niya ang una niyang monasteryo sa Tabennisi sa Thebaid ng Ehipto sa pagitan ng mga 318 at 323 at inayos ang mga monghe sa isang pamayanang may iisang hapag, iisang ari-arian at nakasulat na tuntunin. Sa panahon ng kaniyang kamatayan, walong monasteryo ang sumusunod sa kaniyang patnubay. Ang dalawang huwaran, ang nag-iisa at ang pampamayanan, ay magkatabing tumakbo sa Simbahan mula noon.
Lumipat ang tradisyon sa Palestina, Sirya at Capadocia at pagkatapos ay sa Constantinople at Bundok Athos, kung saan itinatag ang Great Lavra noong 963 ni San Atanasio ang Athonita. Nakarating ito sa Russia sa pamamagitan ng Mga Yungib ng Kiev at, kalaunan, ni San Sergius ng Radonezh (1314 hanggang 1392), na ang monasteryo ng Santatlo malapit sa Moscow ay naging huwaran para sa mga apatnapung pundasyon ng kaniyang mga alagad. Ipinagpatuloy ang hanay ng Hilagang Russia, na may Valaam, at ng Optina noong ikalabinsiyam na siglo. Isang kilalang halimbawa ng parehong tradisyon ang Pskov-Caves Monastery, na itinatag noong 1473.
Ano ang mga panata ng monastiko?
Tatlong bagay ang ipinapangako ng mga monastikong Orthodox sa kanilang tonsura: pagsunod, di-pag-aari at kalinisang-puri. Nagdaragdag ang ilang pamayanan ng katatagan, ang pangakong manatili sa iisang bahay. Ang di-pag-aari ay nangangahulugang walang sariling pag-aari ang monghe; ang kaniyang selda, mga aklat at damit ay hawak sa pahintulot ng abbot. Ang kalinisang-puri ay nangangahulugang pagtitimpi sa pag-aasawa, habambuhay na pag-aalay ng pag-ibig at pansin sa Diyos nang walang sariling pamilya.
Ang pagsunod ang ugat ng tatlo, at ipinaliliwanag nang detalyado sa Ano ang pagsunod sa isang monasteryong Orthodox? Ginagawa ang mga panata sa mga yugto, mula sa baguhan hanggang sa unang antas ng tonsura at pagkatapos ay sa dakilang schema, at inilalarawan ang mga yugto sa Ang mga yugto ng tonsura sa monastiko.
Hindi mga panata ng pagdurusa ang mga panata. Sinasabi ng tradisyon na daan ang mga ito upang huminto sa pagiging pag-aari ng sariling mga ari-arian at pagnanasa. Madalas ding sinasabi na ang monghe ay hindi patay sa mundo kundi patay sa sarili niyang kalooban, at kaya malayang umibig.
Paano nagiging monghe o madre ang isang tao sa praktika?
Walang tinatanggap sa pintuan pa lamang. Ang lalaki o babaeng nais pumasok sa monasteryo ay karaniwang dumadalaw nang ilang panahon, nakikipag-usap sa abbot o abbess at sa isang kumpesor, at saka tinatanggap bilang manggagawa o trudnik. Pagkatapos ng panahon ng pagsubok, binibihisan ang tao bilang baguhan, na namumuhay sa ilalim ng tuntunin nang walang panata. Karaniwang tatlong taon o higit pa ang panahong ito; nais ng Simbahan na malaya at mahusay na nasubok ang pasya, at pinahihintulutan nito ang isang baguhan na umalis.
Pagkatapos lamang nito gaganapin ang tonsura, at sa Simbahang Orthodox ito ay banal na ritwal ng Simbahan at hindi pribadong pangako: binibihisan ang tao, tumatanggap ng bagong pangalan at nagsisimula ng bagong buhay. Nagkakaiba ang mga yugto sa pagitan ng mga tradisyon, ngunit pareho ang prinsipyo, na hindi dapat magmadali.
Maraming monastiko ang pumapasok bilang nasa hustong gulang pagkatapos ng pag-aaral, trabaho o pag-aasawang nagtapos sa pagkabalo. Malawak ang pagkakaiba ng gulang ng karaniwang baguhan. Karaniwang magtatanong ang monasteryo tungkol sa mga obligasyon sa pamilya, kalusugan at utang, upang hindi gamitin ng tao ang monasteryo para iwasan ang tungkulin. Ang katotohanang ang isang nakumberte sa Orthodox tulad ni Pari Seraphim Rose ay nakapagtatag ng maliit na kapatiran sa California ay nagpapakitang hindi nakatali ang bokasyon sa iisang kultura; tingnan ang Sino si Pari Seraphim Rose?
Ano ang ginagawa ng mga monghe at madre buong araw?
Ang unang gawain ay panalangin. Itinayo ang araw ng monastiko sa palibot ng mga paglilingkod, karaniwang Vespers, Matins at ang Banal na Liturhiya, kasama ang Panalangin ni Jesus at pagbabasa ng salterio sa selda. Ang gawaing pumupuno sa natitirang bahagi ng araw ay nag-iiba ayon sa bahay: paghahalaman, pagbe-bake, pagpipinta ng icon, pagbebenda ng aklat, pagtanggap ng panauhin, pagtuturo at pag-aalaga sa maysakit.
Hindi lamang para sa sariling kapakinabangan ng monghe ang panalangin ng monastiko. Ipinagdarasal ng monghe ang buong Simbahan at ang daigdig, ang mga buháy at ang mga yumao, at matagal nang nag-iingat ang mga monasteryo ng mga talaan ng pangalan para rito. Ang karaniwang layko na humihiling sa monasteryo na ipagdasal ang maysakit na kamag-anak ay gumagamit ng sinaunang paglilingkod na ito; tingnan ang Bakit ipinagdarasal ng mga Kristiyanong Orthodox ang mga yumao. Sinasabi ng tradisyon na “pang-anghel” ang buhay-monastiko, sapagkat sinisikap ng monghe na ialay ang kaniyang araw sa papuri gaya ng ginagawa ng mga anghel.
Kinokonsulta ng mga karaniwang tao ang mga matatandang gabay at abbot sa mga monasteryo, na nakakatagpo sa kanila ng uri ng payong hindi nila matagpuan sa iba. Inilalarawan ang likas ng tungkuling ito, at ang mga panganib nito, sa Ang espirituwal na ama at ang mga matatandang gabay.
Ano ang makukuha ng nasa labas ng monasteryo mula sa monastisismo?
Karamihan sa mga mambabasa ay hindi magiging monghe, at hindi ito hinihingi sa kanila ng Simbahan. Gayunman, regalo ang tradisyong monastiko sa lahat. Pinananatili nitong buháy ang ideya na ang panalangin ay anyo ng paggawa, na ang katahimikan ay disiplina at na ang mga pag-aari ay paraan at hindi layunin. Ang layko na may pang-araw-araw na tuntunin ng panalangin, nagsasagawa ng pagtanggap ng panauhin at nag-aayuno ayon sa Simbahan ay humihiram mula sa monasteryo.
Kung kayo mismo ay naaakit sa buhay-monastiko, katamtaman ang mga makatwirang unang hakbang: magtanong sa inyong paring pangparokya, dumalaw sa monasteryo bilang peregrino, makipag-usap sa isang kumpesor at, higit sa lahat, huwag magpasya nang pagmamadali. Sinasabi ng mga monghe mismo na ang unang taon ng isang tawag ay karaniwang taon ng mga alinlangan, at na ang bokasyon ay nahahayag sa paglipas ng panahon. Ang taong galing sa ibang relihiyosong pinagmulan ay maaari ring makitang kapaki-pakinabang na basahin ang Ang mga relihiyon sa Silangan at ang naghahanap na taga-Kanluran, na naghahambing ng landas Kristiyano sa ibang anyo ng pagtalikod.
Masusundan ninyo ang ritmo ng isang monasteryo mula sa malayo: ipinakikita ng pahina ng liturhiya at ng kalendaryo ng simbahan ang mga kapistahan at pag-aayunong sinusunod ng mga monastiko, at nasa Audio na Biblia ang mga Awit na inaawit nila. Ang aklat na Everyday Saints and Other Stories ay nagbibigay ng tanaw sa buhay ng isang monasteryo na sumasaling sa ilan sa mga temang ito, bagaman nakasalalay ang artikulong ito sa Kasulatan at sa mga Ama sa halip na sa aklat.
