‘வேதாகமம் மட்டுமே’ என்பதும் புனித மரபும்

மெதுவாகக் கேட்கத் தகுந்த ஒரு கேள்வி

எவாஞ்சலிக்கல் அல்லது பிரிவு சாராத ஒரு சபையில் வளர்ந்து, ஆர்த்தடாக்ஸ் வழிபாட்டுக்கு வரத் தொடங்கும் ஒருவருக்கு, ஓரிரு மாதங்களுக்குள் வழக்கமாக ஒரே கேள்வி எழுகிறது. ஒவ்வொரு வழிபாட்டிலும் வேதாகமம் ஊர்வலமாகச் சுமக்கப்படுகிறது, சாம்பிராணி காட்டப்படுகிறது, முத்தமிடப்படுகிறது, உரக்க வாசிக்கப்படுகிறது. ஆனால் அதற்கு அருகிலேயே சங்கங்களும், நியதிகளும், திருச்சபைத் தந்தையரும், பரம்பரையாக வந்த ஏராளமான வழக்கங்களும் நிற்கின்றன. அதிகாரம் உண்மையில் எங்கே இருக்கிறது? இது நியாயமான கேள்வி; ஒரு முழக்கம் அல்ல, நேரடியான பதிலே இதற்குத் தேவை.

இரண்டு பதில்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. ஒன்று, வழக்கமாகச் சோலா ஸ்கிரிப்டுரா என்று அழைக்கப்படும் சீர்திருத்தக் கோட்பாடு. மற்றது, புனித மரபு குறித்த ஆர்த்தடாக்ஸ் விளக்கம். இவை உண்மையிலேயே வேறுபட்டவை; அப்படி இல்லை என்று இந்தக் கட்டுரை நடிக்கப் போவதில்லை. ஆனால் முதலாவதை அதன் சிறந்த ஆதரவாளர்கள் கூறும் விதத்திலேயே கூற வேண்டும்; ஏனெனில் கேலிச் சித்திரமாக்கி வீழ்த்தப்பட்ட ஒரு நிலைப்பாடு உண்மையில் எதிர்கொள்ளப்படவே இல்லை.

சோலா ஸ்கிரிப்டுரா உண்மையில் என்ன உரிமை கொண்டாடுகிறது

கிறிஸ்தவ விசுவாசத்துக்கும் வாழ்வுக்கும் புனித வேதாகமமே இறுதியானதும் போதுமானதுமான விதி என்பதே அந்தக் கோட்பாடு: மீட்புக்குத் தேவையான அனைத்தும் வேதாகமத்தில் தெளிவாக வைக்கப்பட்டுள்ளன, அல்லது நேர்மையான, தவிர்க்க முடியாத பகுத்தறிவால் அதிலிருந்து பெறப்படக்கூடியவை. 1646-இன் வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் விசுவாச அறிக்கை தன் முதல் அத்தியாயத்திலேயே கிட்டத்தட்ட இதே சொற்களில் அதைக் கூறுகிறது. வேதாகமம் மனச்சாட்சியைக் கட்டுப்படுத்துவது போல எந்தச் சங்கமும், ஆயரும், வழக்கமும் அதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

அந்த உரிமைகோரல் கவனமாக என்ன சொல்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். அது கடைசிச் சொல் பற்றியது; ஒரே சொல் பற்றியது அல்ல. வேதாகமமே இறுதி மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம்; பிற அதிகாரங்கள் கற்பிக்கலாம், அறிவுரை சொல்லலாம், நம்பவைக்கலாம் — அவை அவ்வாறு செய்யவே எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன. அவை செய்யக் கூடாதது ஒன்றே: தாங்கள் அனைவரும் பதிலளிக்கக் கடமைப்பட்ட அந்த நூலை மீறித் தீர்ப்பளிப்பது.

மிக அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டப்படும் பகுதிகள் இவை: 2 தீமோத்தேயு 3:16-17 — வேதாகமம் கடவுளின் மூச்சால் எழுந்தது என்றும், கடவுளின் மனிதர் முழுமையடைந்து ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் தகுதிபெற அது பயன்படுகிறது என்றும் சொல்கிறது; அப்போஸ்தலர் 17:11 — பெரோயா நகரத்தார் அப்போஸ்தலர் சொன்னதைச் சோதிக்க நாள்தோறும் வேதாகமத்தை ஆராய்கிறார்கள்; மாற்கு 7 — தங்கள் சொந்த வழக்கத்தைக் காக்கக் கடவுளின் கட்டளையை ஒதுக்கிவைத்தவர்களை ஆண்டவர் கண்டிக்கிறார். இவை தீவிரமான வாசகங்கள்; எந்த ஆர்த்தடாக்ஸ் வாசகரும் இவற்றைக் கையசைத்து விலக்கிவிடக் கூடாது.

அது அந்தக் காலத்தில் ஏன் வடிவம் பெற்றது

இந்தக் கோட்பாடு எங்கிருந்தோ திடீரென வந்துவிடவில்லை. 1378-இல் தொடங்கிய திருத்தந்தைப் பதவிப் பிளவையும் — போட்டியாளர்கள் ஒருவரையொருவர் திருச்சபையிலிருந்து விலக்கி, ஒரு காலகட்டத்தில் மூன்று பேர் தம்மைத் திருத்தந்தை என்று அழைத்துக்கொண்ட நிலையையும் — ஒரு சங்கம் திருத்தந்தைக்கு மேலானதா என்ற நீண்ட வாதத்தையும், விற்க முடியாததை விற்பதாகப் பல நேர்மையான மனிதர்களுக்குத் தோன்றிய பாவமன்னிப்புச் சீட்டு வணிகத்தையும் கடந்து வாழ்ந்த ஒரு மேற்கத்தியத் திருச்சபையிலேயே அது அடித்துச் செதுக்கப்பட்டது.

அந்தச் சூழலில், மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம் எங்கே இருக்கிறது என்று கேட்பது ஓர் அறிவுசார் பயிற்சி அல்ல. கண்ணுக்குத் தெரியும் அதிகாரங்கள் ஒன்றையொன்று மறுத்தால், அவற்றுள் சில வெளிப்படையாகவே விலைபோகக் கூடியவையாக இருந்தால், இந்த ஆண்டு பதவியில் இருப்பவரின் கூற்றை மட்டும் சாராத ஒரு தரை ஒரு கிறிஸ்தவருக்குத் தேவைப்படுகிறது. அந்தத் தரையைச் சீர்திருத்தவாதிகள் வேதாகம வாசகத்தில் கண்டார்கள். அவர்களது பதில் குறித்து இறுதியில் எந்த முடிவுக்கு வந்தாலும், அதை உருவாக்கிய அழுத்தம் உண்மையானது; அதை உணர்ந்தவர்கள் லேசான மனிதர்கள் அல்ல.

அதன் சிறந்த ஆதரவாளர்கள் எதைக் குறிக்கவில்லை

சோலா ஸ்கிரிப்டுரா என்றால் ‘வேதாகமம் மட்டும், வேறெதுவும் இல்லை; அதை நானே விளக்கிக்கொள்கிறேன்’ என்று பொருள் என்று அடிக்கடி கருதப்படுகிறது. அதன் கவனமான விளக்கவாளர்கள் இதைத் தொடர்ந்து மறுத்தே வந்திருக்கிறார்கள். வரலாற்றாசிரியர் ஹைகோ ஒபர்மன், இடைக்காலத்தின் இறுதியில் மரபு குறித்த இரு அணுகுமுறைகளை வேறுபடுத்திக் காட்டினார் — ஒன்று வேதாகமத்தையும் மரபையும் ஒரே நீரோட்டமாகக் கருதுவது, மற்றொன்று அவற்றை இரு தனித்தனி ஊற்றுகளாகக் கருதுவது; சீர்திருத்தவாதிகள் மரபையே ஒழிக்க நினைக்கவில்லை, முதல் அணுகுமுறையை மீட்டெடுக்கவே நினைத்தார்கள் என்று அவர் வாதிட்டார்.

2001-இல் வெளியான கீத் மாத்திசனின் ஆய்வு The Shape of Sola Scriptura (சோலா ஸ்கிரிப்டுராவின் வடிவம்) அந்த வேறுபாட்டின் மீது கட்டப்பட்டது; ஒவ்வொரு விசுவாசியும் தனக்குத்தானே இறுதி நீதிமன்றமாகும் தனிமனித விவிலியவாதம் என்பது சீர்திருத்தத்தின் நிலைப்பாடு அல்ல, பிற்காலத்தில் வந்த ஒரு திரிபே என்று அது விரிவாக வாதிட்டது. கால்வின் தன் Institutes நூலின் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் அகுஸ்தீனை மேற்கோள் காட்டுகிறார். லூத்தரன் விசுவாச அறிக்கைகள் திருச்சபைத் தந்தையரை நாடுகின்றன. ரிஃபார்ம்டு மற்றும் ஆங்கிலிக்கன் சபைகள் நிசேய விசுவாசப் பிரமாணத்தை அறிக்கையிடுகின்றன. இந்தப் பக்கத்தை வாசிக்கும் பெரும்பாலான புராட்டஸ்டன்ட் வாசகர்கள் தங்கள் திரித்துவப் போதனையை நான்காம் நூற்றாண்டு சங்கத்திடமிருந்தே பெற்றிருக்கிறார்கள்; கேட்டால் அதை அவர்களே சொல்வார்கள்.

எனவே இந்தக் கருத்து வேறுபாடு முதல் பார்வையில் தோன்றுவதைவிடக் குறுகலானது, ஆனால் கூர்மையானது. இது மரபுக்கும் மரபின்மைக்கும் இடையிலான போராட்டம் அல்ல. மரபு என்றால் என்ன என்பது குறித்தும், விசுவாசத்தைத் திருச்சபை ஒப்படைப்பது என்பது அந்த விசுவாசத்தைக் கடவுள் அளிக்கும் விதத்தின் ஒரு பகுதியா, அல்லது வேறெங்கோ முடிந்த ஒரு கொடையின் பதிவு மட்டுமா என்பது குறித்துமான வேறுபாடே இது.

மரபு என்று ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் குறிப்பது என்ன

ஆர்த்தடாக்ஸ் வழக்கில் மரபு என்பது பழைய கருத்துக்கள் அடுக்கப்பட்ட ஒரு புத்தக அலமாரி அல்ல. அந்தச் சொல் கிரேக்கச் சொல்லான பரதோசிஸ் — ஒப்படைத்தல் — என்பதையே மொழிபெயர்க்கிறது. ஒப்படைக்கப்படுவது, தூய ஆவியார் திருச்சபையில் வாழும் விதத்தில் அதன் முழு வாழ்வுமே: வேதாகமம், விசுவாசப் பிரமாணம், சங்கங்கள், வழிபாடு, செபங்கள், ஐகான்கள் — திருவுருவப்படங்கள் —, நோன்புகள், புனிதர்களின் வாழ்க்கைகள், இவை அனைத்தும் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் விதம்.

புனித பவுல் அந்தச் சொல்லைத் தயக்கமின்றிப் பயன்படுத்துகிறார். “ஆகவே, சகோதரரே, உறுதியாய் நில்லுங்கள்; வாய்மொழியாகவோ கடிதத்தின் வழியாகவோ நாங்கள் உங்களுக்குக் கற்பித்த மரபுகளைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்” (2 தெசலோனிக்கேயர் 2:15, RSV). பேசப்பட்ட போதனையும் எழுதப்பட்ட போதனையும் ஒரே வாக்கியத்தில், ஒரே வினைச்சொல்லின் கீழ் அமர்ந்திருக்கின்றன; இரண்டாவது முதலாவதற்குப் பதிலாக வந்துவிட்டது என்ற சுட்டுதல் எங்கும் இல்லை. அவற்றைப் பிரிக்க ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை ஒருபோதும் காரணம் கண்டதில்லை.

கி.பி. 370-களில் எழுதிய மகா புனித பசில் அதே கருத்தை ஓர் எடுத்துக்காட்டுப் பட்டியலோடு முன்வைத்தார். தூய ஆவியார் குறித்த தம் நூலில் அவர் கேட்கிறார்: சிலுவை அடையாளம் வரைந்துகொள்ளவும், செபத்தின்போது கிழக்கு நோக்கித் திரும்பவும், திருமுழுக்கின் நீரையும் திரு அபிஷேகத்தின் எண்ணெயையும் ஆசீர்வதிக்கவும், மூன்று முறை மூழ்கடித்து முழுக்களிக்கவும் நமக்கு எழுத்து வடிவில் கற்பித்தது யார்? அப்போஸ்தலர்களின் எழுதப்படாத போதனையிலிருந்தே இவை நம்மை வந்தடைகின்றன என்பதே அவரது பதில்; எழுத்துப்பூர்வ ஆதாரம் இல்லாத அனைத்தையும் தூக்கியெறிந்தால் நற்செய்தியையே அதன் உயிர்நாடியில் காயப்படுத்திவிடுவோம் என்றும் அவர் சொல்கிறார்.

வேதாகமம் எழுதப்பட்ட இதயம்; போட்டியாளர் அல்ல

இவை எதுவும் வேதாகமத்தைத் தாழ்த்துவதில்லை. ஆர்த்தடாக்ஸ் விளக்கத்தில், இடத்துக்காக மோதும் பல அதிகாரங்களுள் ஒன்று வேதாகமம் அல்ல; அது முழுமையின் எழுதப்பட்ட இதயம். மரபில் உள்ள வேறெதுவும் அதற்கு முரணாக இருக்கக் கூடாது; மற்ற அனைத்தும் அதைச் சுமக்கவும், காக்கவும், திறக்கவுமே இருக்கின்றன. நற்செய்தி நூல் பலிபீடத்தின் மேல் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அது ஊர்வலமாகச் சுமக்கப்படுகிறது, சாம்பிராணி காட்டப்படுகிறது, முத்தமிடப்படுகிறது. எந்த நியதியும் எந்த வழக்கமும் அப்படி நடத்தப்படுவதில்லை.

சித்திரத்தின் மறுபாதி 1 தீமோத்தேயு 3:15. “வாழும் கடவுளின் திருச்சபையாகிய கடவுளின் குடும்பத்தில்” எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அப்போஸ்தலர் தீமோத்தேயுவுக்குச் சொல்கிறார்; அந்தத் திருச்சபை “உண்மையின் தூணும் கோட்டையும்” ஆகும் (RSV; கிங் ஜேம்ஸ் மொழிபெயர்ப்பில் “உண்மையின் தூணும் அடித்தளமும்”). அந்தப் படிமம் கட்டடக்கலை சார்ந்தது. உண்மை கண்ணுக்குத் தெரியும் இடத்தில் அதைத் தாங்கிப் பிடிப்பதே திருச்சபை. இப்படி வாசித்தால், வேதாகமமும் திருச்சபையும் போட்டியாளர்கள் அல்ல; ஒரே கொடையின் இரு பக்கங்கள் — வழிபடும் ஒரு சமூகத்திலிருந்து வெளிவந்து, இன்றும் அதற்குள்ளேயே வாசிக்கப்படும் ஒரு நூல்.

அதனால்தான் புதிய போதனையை வெளியிடக்கூடிய ஓர் அலுவலகம் போன்ற எதையும் ஆர்த்தடாக்ஸி ஒருபோதும் உருவாக்கியதில்லை. ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் புரிந்துகொள்ளும் மரபுக்குச் சேர்க்கும் அதிகாரம் இல்லை; காத்திருக்கிறோம் என்பதே அதன் முழு உரிமைகோரல். கி.பி. 787-இல் ஏழாம் பொதுச் சங்கம் ஐகான்களைக் காத்தபோது, புதிய ஒரு நுண்ணறிவு வந்துவிட்டது என்பது வாதம் அல்ல; அந்த வழக்கம் விசுவாசத்தைப் போலவே பழமையானது, அது மனுவுருவாதலிலிருந்தே பின்தொடர்கிறது என்பதே வாதம்.

நேர்மையான கவலை: மரபு ஓர் அனுமதிச் சீட்டாகி விடுமா?

இதோ அந்த ஆட்சேபனை; அது நல்ல ஆட்சேபனை. எழுதப்படாத அப்போஸ்தலிக்கப் போதனையைத் திருச்சபை நாடலாம் என்றால், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின் எதையும் அந்தத் தலைப்பின் கீழ் நுழைத்து, பழமையானது என்று அறிவிப்பதை எது தடுக்கும்? இது நடப்பதைத் தாங்கள் நேரில் பார்த்ததாகச் சீர்திருத்தவாதிகள் நம்பினார்கள்; அது மீண்டும் நடக்காமல் தடுக்கவே தங்கள் கோட்பாட்டை அவர்கள் கட்டினார்கள். இதை எழுப்பும் வாசகர் வம்புக்கு இழுக்கவில்லை. அவர் கவனமாக இருக்கிறார்; ஆர்த்தடாக்ஸ் பதிலும் உண்மையான பதிலாகவே இருக்க வேண்டும்.

ஆர்த்தடாக்ஸ் விளக்கத்தில் மரபு என்பது சேர்ப்பதற்கான ஒரு கருவி அல்ல, அடையாளம் காண்பதற்கான ஒரு சோதனை — அதுவும் கடுமையான சோதனை. கி.பி. 434-இல் கோல் நாட்டில் எழுதிய லெரின்ஸின் புனித வின்சென்ட் இன்றும் மேற்கோள் காட்டப்படும் விதிமுறையைத் தந்தார்: “எங்கும், எப்போதும், எல்லாராலும் நம்பப்பட்ட” விசுவாசத்தையே பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்; அதை அவர் பொதுமை, தொன்மை, ஒருமித்த கருத்து என்று விரித்தார். இம்மூன்றையும் காட்ட முடியாத ஒரு போதனை, அதன் வயது எதுவாயினும், அதன் ஆதரவாளர்கள் யாராயினும், தான் மரபு என்பதை நிறுவவில்லை.

புனித மரபுக்கும் உள்ளூர் வழக்கத்துக்கும் இடையில் ஆர்த்தடாக்ஸி கூர்மையாக வேறுபாடு காட்டுகிறது; தீய வழக்கம் குறித்து, தங்களை இன்று போற்றும் பலரைவிடத் திருச்சபைத் தந்தையர் வெளிப்படையாகப் பேசினார்கள். கார்த்தேஜின் புனித சிப்ரியனோடு இணைக்கப்படும் ஒரு சொற்றொடர் இப்படிச் செல்கிறது: உண்மையற்ற வழக்கம் என்பது பழமையடைந்த தவறே. வழக்கங்கள் வந்து போகும்: ஒரே நகரத்தில் ஒரு கிரேக்கப் பங்கும் ஒரு ரஷ்யப் பங்கும் கண்ணுக்குத் தெரியும் பன்னிரண்டு விதங்களில் வேறுபடும்; அதனால் விசுவாசம் ஆபத்தில் இருப்பதாக இரு தரப்பும் நினைப்பதில்லை.

புராட்டஸ்டன்ட் குடும்பத்தில் வளர்ந்து ஆர்த்தடாக்ஸியை ஏற்ற அமெரிக்கரான அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், இதே ஆபத்தைப் பற்றி உள்ளிருந்தே எச்சரித்தார். புனித பைசியு வெலிச்கோவ்ஸ்கியின் வாழ்க்கை நூலுக்கு அறிமுகம் எழுதும்போது, ஆராயப்படாத ஒரு வழக்கத்தைப் பின்பற்றி, தங்களுக்கு வந்து சேர்ந்த அனைத்தையும் அது எங்கிருந்து வந்தது என்று ஒருபோதும் கேட்காமல் உள்வாங்கிக்கொள்ளும் கிறிஸ்தவர்களை அவர் விவரித்தார்.

அதை அவர் சிறிய ஆபத்தாக அல்ல, தீவிரமான ஆபத்தாகவே கருதினார்; மக்கள் தற்செயலாகச் செய்வதை நாடுவதற்குப் பதிலாக ஊற்றுகளுக்கே — வேதாகமத்துக்கும் திருச்சபைத் தந்தையருக்குமே — திரும்புவதே அவர் தந்த மருந்து. அந்த உள்ளுணர்வு, சீர்திருத்தவாதிகள் செயல்பட்ட உள்ளுணர்விலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை. அந்த ஊற்றுகள் இன்னும் கெடாமல் எங்கே கிடைக்கும் என்று ஒவ்வொரு தரப்பும் எதிர்பார்க்கும் இடத்திலேயே இரு விளக்கங்களும் வேறுபடுகின்றன.

ஒளியூட்டப்படாத வழக்கத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் தாங்களே குற்றமற்றவர்கள்; தங்களுக்கு ‘ஒப்படைக்கப்பட்டதை’ அவர்கள் வெறுமனே ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், Blessed Paisius Velichkovsky: The Man Behind the Philokalia (பேறுபெற்ற பைசியு வெலிச்கோவ்ஸ்கி: ஃபிலோக்காலியாவுக்குப் பின்னால் இருந்த மனிதர்) நூலுக்கான அறிமுகம் (St. Herman of Alaska Brotherhood, 1994 [1976])

இரு விளக்கங்களும் உண்மையில் எங்கே பிரிகின்றன

ஒரே ஒரு கேள்வியில் அவை பிரிகின்றன: வேதாகம நூல்களைப் பெற்று அடையாளம் கண்ட திருச்சபையை அவற்றின் காவலராகவும் விளக்குபவராகவும் நம்ப முடியுமா? முடியாது என்பதே சோலா ஸ்கிரிப்டுராவின் இறுதிப் பதில்; ஏனெனில் அவள் தவறிழைத்திருக்கிறாள், மீண்டும் தவறிழைக்கலாம்; எனவே வாசகமே அவளுக்கு மேலாக நிற்க வேண்டும். உண்மை முழுவதற்குள்ளும் ஆவியார் அவளை வழிநடத்துவார் என்று கிறிஸ்து வாக்களித்தார் என்பதும், எந்த நூற்றாண்டிலும் அவளது அலுவலர்கள் நன்னடத்தையோடு இருப்பதைச் சார்ந்து அந்த வாக்குறுதி ஒருபோதும் தரப்படவில்லை என்பதும் ஆர்த்தடாக்ஸ் பதில்.

ஒவ்வொரு பதிலுக்கும் ஒரு விலை உண்டு; இரு தரப்பும் அதை அறியும். ஒவ்வொரு நிலையிலும் பாவிகள் நிறைந்த, கண்ணுக்குத் தெரியும் ஒரு சமூகத்தின் மீது பெரும் நம்பிக்கை வைக்கும்படி ஆர்த்தடாக்ஸ் நிலைப்பாடு கேட்கிறது; அதைப் பற்றிக் கடினமான கேள்விகளைக் கேட்க ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் உலகுக்குப் போதுமான காரணங்களைத் தந்திருக்கிறார்கள். மறுபக்கத்தில், போதுமான ஒரே நூலை நேர்மையாக வாசிக்கும் மனிதர்கள் திருமுழுக்கு, ஆண்டவரின் திருவிருந்து, திருச்சபையின் அமைப்பு ஆகியவற்றில் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தாத முடிவுகளை அடைவதை அந்த நிலைப்பாடு விளக்கியாக வேண்டும். சிந்தனையுள்ள புராட்டஸ்டன்ட்டுகள் நான்கு நூற்றாண்டுகளாக அந்தச் சிக்கலோடு நேர்மையாகப் போராடியிருக்கிறார்கள். இரண்டுமே வாதத்துக்கான குத்துகள் அல்ல; ஒவ்வொன்றும் உண்மையான சுமை.

வேறுபாட்டை வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிட்டால் அது பயமுறுத்துவதாக இருப்பதில்லை. வேதாகமம் போதாது என்று ஆர்த்தடாக்ஸி கருதவில்லை; வரலாறு மதிப்பற்றது என்று புராட்டஸ்டன்ட் மரபும் கருதவில்லை. பிரிவினை திருச்சபையின் நிலை குறித்ததே; மற்ற அனைத்தும் அதிலிருந்தே பின்தொடர்கின்றன.

திறந்தே விடப்பட்ட ஒரு கதவு

இங்கே எழுதப்பட்ட எதுவும் ஓர் உரையாடலை மூடுவதற்கானது அல்ல. திருச்சபை ஒன்றே என்றும், அவளுடைய திருவருட்சாதனங்கள் அவளுக்குள்ளேயே அளிக்கப்படுகின்றன என்றும் அருட்தந்தை செராஃபிம் பாரம்பரிய ஆர்த்தடாக்ஸ் நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தார்; அதை அவர் வெளிப்படையாகச் சொன்னார், அதை மென்மையாக்குவது நேர்மையின்மையாகும். அதே வேளையில், ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபைக்கு வெளியே இருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் கடவுள் முன் எங்கே நிற்கிறார் என்று தீர்ப்புச் சொல்ல அவர் உறுதியாகவும் திரும்பத் திரும்பவும் மறுத்தார்; பிறர் ஆர்த்தடாக்ஸியைக் காணத் தவறும்போது அதன் குற்றத்தில் ஒரு பங்கு நமக்கு அருகிலேயே இருக்கிறது என்றும் அவர் கருதினார்.

தன் புராட்டஸ்டன்ட் மற்றும் கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தாரைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று தொடர்ந்து அழைக்கலாமா என்று கேட்ட ஒரு வினவுபவருக்கு 1980 நவம்பரில் எழுதிய கடிதத்தில், அருட்தந்தை டிமித்ரி டுட்கோவிடமிருந்து தாம் பெற்றதாக அவர் குறிப்பிடும் ஒரு சொல்லாட்சியை அவர் கடத்தினார்: ஆர்த்தடாக்ஸ் அல்லாதவர்களை, ஆர்த்தடாக்ஸி இன்னும் வெளிப்படுத்தப்படாதவர்களாக — வாய்ப்பளவில் ஆர்த்தடாக்ஸாக இருப்பவர்களாக — நாம் கருத வேண்டும். எந்த வாதத்தையும் விட அந்த வாக்கியத்தோடே இந்தப் பங்கு முடிக்க விரும்புகிறது.

இவ்வளவு தூரம் வாசித்துவிட்டு நீங்கள் உடன்படவில்லை என்றாலும், கோவனில் நடக்கும் ஞாயிறு வழிபாட்டுக்கு நீங்கள் வரவேற்கப்படுகிறீர்கள்; உங்கள் கருத்து வேறுபாட்டையும் உடன் கொண்டுவர வரவேற்கப்படுகிறீர்கள். நற்செய்தி ஆலயத்தின் நடுவில், மக்களை நோக்கி, அதைப் பற்றி எதுவும் சொல்லப்படுவதற்கு முன்பே உரக்க வாசிக்கப்படுகிறது. ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் வேதாகமத்தை உண்மையில் என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்த்து, அங்கிருந்து நீங்களே தீர்மானிக்கலாம்.

அவர்கள் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய விதத்தில் ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தை நாம் வாழாததும் கற்பிக்காததும் ஒருவேளை நம் தவறாக இருக்கலாம்

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், 27 நவம்பர் 1980 கடிதம்; ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்) (St. Herman Press, 2003), அத். 84