ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆலயங்கள் ஏன் ஐகான்களால் நிறைந்திருக்கின்றன

ஒரு பார்வையாளர் முதலில் காண்பது

முதல் அபிப்பிராயம் முகங்களைப் பற்றியதாகவே இருக்கும். ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆலயத்தில் வெறுமையான சுவரே கிட்டத்தட்ட இல்லை: சபைக்கும் பலிபீடத்துக்கும் இடையே வரையப்பட்ட பலகைகளின் ஒரு திரை நிற்கிறது; ஆலயத்தின் உடற்பகுதியில் மேலும் பல பலகைகள் மேடைகளில் வைக்கப்பட்டிருக்கும்; கூரையும் வழக்கமாக நிரம்பியிருக்கும். அவற்றுக்கு முன்னால் பித்தளை மணல் பெட்டிகளில் மெழுகுதிரிகள் எரிகின்றன. மக்கள் உள்ளே வந்து, சிலுவை அடையாளம் வரைந்து, தலைவணங்கி, அந்தப் பலகைகளை முத்தமிடுகிறார்கள். புதியவர்களுக்கு இதை யாரும் விளக்குவதில்லை; ஏனெனில் இதனோடு வளர்ந்தவர்களுக்கு விளக்க ஒன்றுமில்லை.

ரிஃபார்ம்டு, எவாஞ்சலிக்கல், பிரிவு சாராத பின்னணிகளிலிருந்து வரும் பார்வையாளர்கள் அடிக்கடி ஒரு குறிப்பிட்ட வசனத்தை மனத்தில் வைத்தே வருகிறார்கள்; அவர்கள் அப்படிச் செய்வது சரியே. இரண்டாம் கட்டளை, வம்புக்காகத் தோண்டியெடுக்கப்பட்ட ஒரு மங்கலான ஆட்சேபனை அல்ல. அது பத்துக் கட்டளைகளில் இருக்கிறது, அழுத்தமாக இருக்கிறது; வேதாகமத்தைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளும் ஒரு கிறிஸ்தவர் அதைப் பற்றிக் கேட்டே ஆக வேண்டும். அந்தக் கேள்வியைக் கையசைத்து விலக்காமல், அதற்குத் தகுந்த பதிலைத் தரவே இந்தக் கட்டுரை முயல்கிறது.

கட்டளையை முழுமையாக வாசித்தல்

வாசகம் தெளிவானது. “மேலே வானத்திலும், கீழே பூமியிலும், பூமியின் கீழ் நீரிலும் உள்ள எதன் உருவத்தையும், செதுக்கப்பட்ட எந்த உருவத்தையும் நீ உனக்கு உண்டாக்க வேண்டாம்; அவைகளை நீ பணிந்துகொள்ளவும் வேண்டாம், அவைகளுக்குப் பணிவிடை செய்யவும் வேண்டாம்” (யாத்திராகமம் 20:4-5, KJV). தனியாக வாசித்தால் இது விஷயத்தைத் தீர்த்துவிட்டதாகத் தோன்றும்; அந்த வசனம் தெளிவில்லாதது என்று நடித்துக்கொண்டு ஆர்த்தடாக்ஸ் நிலைப்பாட்டின் நேர்மையான எந்த விளக்கமும் தொடங்க முடியாது.

அதைச் சிக்கலாக்குவது அதே சட்டத்தின் மீதிப் பகுதியே. சில அத்தியாயங்களுக்குப் பின், இரக்க ஆசனத்துக்காகப் பொன்னால் இரண்டு கேருபீன்களை — சிறகுகளை விரித்து ஒன்றையொன்று நோக்கி நிற்பவையாக — உண்டாக்குமாறு மோசேக்குக் கடவுளே கட்டளையிடுகிறார் (யாத்திராகமம் 25:18-20). சாலமோனின் ஆலயம் முழுவதும் கேருபீன்கள், பேரீச்ச மரங்கள், மலர்ந்த பூக்கள் ஆகியவற்றால் செதுக்கப்பட்டிருந்தது (1 இராஜாக்கள் 6:29). பாலைநிலத்தில், ஒரு வெண்கலப் பாம்பைச் செய்து கம்பத்தில் நிறுத்துமாறு மோசேக்குச் சொல்லப்படுகிறது — கடிபட்ட எவரும் அதைப் பார்த்து உயிர் பிழைக்கும்படி (எண்ணாகமம் 21:8-9).

எதிர்த்திசையிலும் வாதம் அத்தோடு முடிவதில்லை. நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின், அதே வெண்கலப் பாம்பை எசேக்கியா துண்டுகளாக உடைத்தார்; ஏனெனில் இஸ்ரயேலர் அதற்குச் சாம்பிராணி காட்டத் தொடங்கியிருந்தார்கள் (2 இராஜாக்கள் 18:4). எனவே உருவங்களைச் செய்யக் கட்டளையிடுவதும் வேதாகமமே; ஒன்று அழிக்கப்பட்டதைப் பதிவு செய்வதும் வேதாகமமே. அந்தக் கட்டளை செதுக்குவதற்கான தடை அல்ல; படைத்தவருக்கு உரியதைப் படைக்கப்பட்ட ஒன்றுக்குத் தருவதற்கான தடையே. உண்மையான கேள்வி இதுதான்: ஓர் உருவம் எதற்காக இருக்கிறது, அதன் முன் என்ன செய்யப்படுகிறது.

மனுவுருவாதல் மாற்றியது என்ன

ஆர்த்தடாக்ஸ் பதில் கலையைப் பற்றிய கூற்றில் அல்ல, கிறிஸ்துவைப் பற்றிய கூற்றிலேயே திரும்புகிறது. “வார்த்தை மாமிசமாகி, நமக்குள்ளே வாசம் செய்தார்” (யோவான் 1:14, KJV). கிறிஸ்துவைப் “பார்க்கப்படாத கடவுளின் உருவம்” என்று புனித பவுல் அழைக்கிறார் (கொலோசெயர் 1:15, KJV). புனித யோவான் தம் முதல் கடிதத்தை வேண்டுமென்றே உடல்சார்ந்த ஒரு பட்டியலோடு தொடங்குகிறார்: நாங்கள் கேட்டது, எங்கள் கண்களால் பார்த்தது, உற்றுநோக்கியது, எங்கள் கைகளால் தொட்டது.

சர்ச்சை உச்சத்தில் இருந்த எட்டாம் நூற்றாண்டில் எழுதிய தமஸ்குவின் புனித யோவான், இந்த வாதத்தை இரு படிகளில் வைத்தார். முதலில் ஆட்சேபனையை முழுமையாக ஒப்புக்கொள்கிறார்: “பார்க்கப்படாத, உடலற்ற, வரையறுக்கப்படாத, வடிவமற்ற கடவுளுக்கு ஒரு பிரதியை உருவாக்க யாரால் முடியும்? எனவே தெய்வீகத்துக்கு வடிவம் தருவது மடமையின், இறைப்பற்றின்மையின் உச்சம்.” சட்டத்தின்கீழ் கடவுளின் உருவங்கள் அரிதாக இருந்ததற்குக் காரணம் அதுவே என்று அவர் சொல்கிறார். பிறகு திருப்பம் வருகிறது: கடவுள் “நம் மீட்புக்காக உண்மையிலேயே மனிதரானார்”, பூமியில் வாழ்ந்தார், பார்க்கப்பட்டார் — பார்க்கப்பட்டதைப் பதிவு செய்ய முடியும் (An Exposition of the Orthodox Faith [ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தின் விளக்கம்], நான்காம் நூல், அத். 16).

எனவே இரண்டாம் கட்டளை ரத்து செய்யப்பட்டது என்பது ஆர்த்தடாக்ஸ் நிலைப்பாடு அல்ல. எந்த மனிதராலும் கற்பனை செய்திருக்க முடியாத உருவை, கடவுளே தந்திருக்கிறார் என்பதே. கிறிஸ்துவை வரையும் ஒரு கிறிஸ்தவர் தெய்வீக இயல்பைக் கற்பனை செய்யவில்லை; பெத்லகேமில் பிறந்து, பொந்தியு பிலாத்துவின் கீழ் சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒரு மனிதரையே வரைகிறார். ஐகான் குறித்த கேள்வி, மனுவுருவாதல் உண்மையானதா என்ற கேள்வியாகவே கிழக்கில் எப்போதும் கையாளப்பட்டதற்கு இதுவே காரணம்.

திருச்சபை இதைப் பற்றி வாதிட்ட நூற்றாண்டு

அந்த விவாதம் அமைதியானது அல்ல. கி.பி. 726 வாக்கில் பேரரசர் மூன்றாம் லியோ பொது இடங்களிலிருந்து உருவங்களை அகற்றத் தொடங்கினார்; அடுத்த நூற்றாண்டின் பெரும்பகுதிக்கு அரசின் கொள்கை அவற்றுக்கு எதிராகவே ஓடியது. ஐகான்களைக் காத்த துறவிகளும் ஆயர்களும் பதவி பறிக்கப்பட்டார்கள், நாடுகடத்தப்பட்டார்கள், சில இடங்களில் கொல்லப்பட்டார்கள். கி.பி. 754-இல் ஹைரியாவில் கூடிய ஒரு பெரிய சங்கம் உருவங்கள் செய்வதையே முற்றிலும் கண்டித்தது; சிலை வழிபாட்டிலிருந்து திருச்சபையைத் தூய்மைப்படுத்துகிறோம் என்றே அதன் ஆதரவாளர்கள் நம்பினார்கள்.

ஐகான்களைக் காத்தவர்கள் கிறிஸ்துவியல் அடிப்படையிலேயே பதில் வாதிட்டார்கள். கிறிஸ்துவை வரைய முடியாது என்றால், ஒன்று அவரது மனிதத்தன்மை முழுமையானதல்ல, அல்லது அவரது தெய்வீகம் அதனோடு குழப்பப்படுகிறது என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். அந்த வாதம் பல பத்தாண்டுகள் ஓடியது; இரு தரப்பிலும் மனிதர்களின் உயிரை அது விலையாகக் கொண்டது.

கி.பி. 787-இல் பேரரசி ஐரீனும் பெருந்தந்தை தாராசியுவும் நிசேயாவில் ஒரு சங்கத்தைக் கூட்டினார்கள்; ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபை அதை ஏழாம் பொதுச் சங்கமாகக் கணக்கிடுகிறாள். கி.பி. 815 முதல் ஐந்தாம் லியோவின் கீழ் ஐகான் எதிர்ப்பு திரும்பியது; கி.பி. 843-இல் பேரரசி தியோதோராவும் பெருந்தந்தை மெத்தோடியுவும் உருவங்களை மீட்டெடுத்தபோது அது நிரந்தரமாக முடிவுக்கு வந்தது. அந்த மீட்பு இன்றும் பெரிய நோன்புக் காலத்தின் முதல் ஞாயிறன்று ஆர்த்தடாக்ஸியின் வெற்றியாக நினைவுகூரப்படுகிறது; அன்று பங்குகள் தங்கள் ஐகான்களை ஊர்வலமாகச் சுமக்கின்றன.

ஏழாம் சங்கம் உண்மையில் வரையறுத்தது என்ன

ஐகான்கள் அனுமதிக்கப்படுகின்றன என்று மட்டும் சங்கம் சொல்லவில்லை. அது ஒரு வேறுபாட்டை எழுத்தில் வகுத்தது; அந்த வேறுபாடே இந்த விஷயத்தின் இதயம். கிறிஸ்துவின், தேவமாதாவின், வானதூதர்களின், புனிதர்களின் உருவங்கள் ஆலயங்களிலும் வீடுகளிலும் நிறுவப்பட வேண்டும்; “இவற்றுக்கு உரிய வாழ்த்தும் மரியாதைக்குரிய வணக்கமும் தரப்பட வேண்டும்” — கிரேக்கத்தில் திமேத்திகே ப்ரோஸ்கினேசிஸ் — “தெய்வீக இயல்புக்கு மட்டுமே உரிய, விசுவாசத்தின் உண்மையான ஆராதனையை (லத்ரேயா) அல்ல.”

அதற்கான காரணம், நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் புனித பசில் கூறிய ஒரு கொள்கை: “உருவத்துக்குச் செலுத்தப்படும் மரியாதை, அந்த உருவம் குறிப்பவரையே சென்றடைகிறது; உருவத்தை மதிப்பவர், அதில் அது குறிக்கும் ஒருவரையே மதிக்கிறார்.” ஓர் ஐகான் இறுதி நிலையம் அல்ல. அதற்குச் செலுத்தப்படுவது எதுவானாலும் மேலே பயணிக்கிறது.

வேதாகம ஆட்சேபனைக்கும் நிசேயா நேரடியாகப் பதிலளித்தது — அந்தக் கட்டளையைக் கூர்ந்து வாசித்து. வணக்கம் கடவுளுக்குச் செலுத்தப்பட வேண்டும் என்று வேதாகமம் சொல்கிறது, ஆனால் “மட்டுமே” என்ற சொல்லைச் சேர்ப்பதில்லை என்று அது கவனித்தது; ஏனெனில் அந்தக் கிரேக்கச் சொல், நண்பர்களுக்கிடையிலான ஒரு தலைவணக்கம் முதல் கடவுளுக்குச் செலுத்தப்படும் ஆராதனை வரை அனைத்தையும் உள்ளடக்குகிறது. ஆனால் பணிவிடை என்று வரும்போது, வாசகம் அந்தக் கட்டுப்பாட்டைச் சேர்க்கவே செய்கிறது. “அவரொருவருக்கே நீ பணிவிடை செய்” என்று சங்கம் மேற்கோளிடுகிறது; “ஏனெனில் லத்ரேயாவைக் கடவுளுக்கு மட்டுமே நாம் செலுத்துகிறோம்.” இதைச் சரிபார்க்க விரும்பும் வாசகர்கள் சங்கத்தின் சொந்தச் சொற்களை ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வாசிக்கலாம்; இணைப்பு கீழே உள்ளது.

ஓர் ஐகானை முத்தமிடும்போது ஒருவர் செய்வது என்ன

இறையியலைச் சற்று ஒதுக்கிவைத்து, உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்று பாருங்கள். ஒரு பெண் தெருவிலிருந்து உள்ளே வந்து, தன் பைகளை வைத்து, சிலுவை அடையாளம் வரைந்து, தலைவணங்கி, வரையப்பட்ட ஒரு பலகையின் ஓரத்தை முத்தமிடுகிறார். விமான நிலையத்தில் தன் தாயைக் கண்டால் என்ன செய்வாரோ அதையே அவர் செய்கிறார். இந்தக் கருத்தை சங்கமே முன்வைத்தது: அந்தக் கிரேக்க வினைச்சொல் வாழ்த்துவதையும் முத்தமிடுவதையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது என்று கவனித்து, யோனத்தான் முன் முகங்குப்புற விழுந்து அவரை முத்தமிட்ட தாவீதை (1 சாமுவேல் 20:41; சங்க வாசகத்தில் கிரேக்க எண்ணிக்கையில் மேற்கோளிடப்பட்டது) அது சுட்டிக்காட்டியது.

நடக்காதது எதுவோ, அதைச் சொல்வதும் அவ்வளவே முக்கியம். அந்த மரம் கேட்கும் என்று யாரும் நம்பவில்லை. பலகை மரம், வண்ணம் முட்டையில் கலந்த சாயம்; ஓர் ஐகான் அழிக்கப்பட்டால் அந்தப் புனிதருக்கு எந்தத் தீங்கும் இல்லை. ஐகான் ஒரு வாழ்விடம் அல்ல, ஒரு சந்திப்பிடம். மிக அருகிலான சாதாரண ஒப்பீடு, ஒரு விதவை படுக்கையருகே வைத்திருந்து, கடந்து செல்லும்போதெல்லாம் தொடும் புகைப்படமே; இருப்பினும் அந்த ஒப்பீடு முழுமையானது அல்ல, ஏனெனில் உணர்ச்சியைவிட மேலான ஒன்றைத் திருச்சபை உரிமை கொண்டாடுகிறாள்: அந்த மரியாதை உண்மையாகவே அந்த நபரைச் சென்றடைகிறது; புனிதர்கள் உயிரோடு இருக்கிறார்கள், செபித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நடைமுறையில் அந்தச் சைகைகள் எளியவை; ஒரு பார்வையாளர் அவற்றுள் எதையும் செய்யாமல் இருக்க முழு உரிமை உண்டு. ஆர்த்தடாக்ஸ் கிறிஸ்தவர்கள் இருமுறை சிலுவை அடையாளம் வரைந்து, ஐகானை முத்தமிட்டு — வழக்கப்படி முகத்தில் அல்ல, கைகளிலோ, கால்களிலோ, ஆடையின் ஓரத்திலோ — மீண்டும் சிலுவை அடையாளம் வரைகிறார்கள். ஒரு சிறு காணிக்கையாக மெழுகுதிரிகள் ஏற்றப்பட்டு, ஒரு செபம் எரியவிடப்படுகிறது. புதிதாக வந்தவர் இதில் சேர்கிறாரா இல்லையா என்று யாரும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கவில்லை.

இந்த ஆட்சேபனை இன்னும் வலு கொண்டிருக்கும் இடம்

அந்தக் கட்டளை பெயரிடும் ஆபத்து ஆர்த்தடாக்ஸ் வாழ்வைத் தொட்டதே இல்லை என்ற தோற்றத்தை விட்டுச்செல்வது நேர்மையற்றதாகும். அது தொட்டிருக்கிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட ஐகானை ஒரு தாயத்தாகவும், ஒரு தீபத்தை ஒரு காப்பீடாகவும் மக்கள் சில வேளைகளில் நடத்துவதுண்டு; திருச்சபையின் சொந்தத் துறவற எழுத்தாளர்கள் நூற்றாண்டுகளாக அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். தாமே ஒரு மதமாற்றரான அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், சமயத்தின் வெளிப்புறக் கூறுகள் குறித்து பொதுவாகச் சொன்னது இங்கே அப்படியே பொருந்துகிறது.

வெளிப்புறமான எதுவும் … ஒரு போலியாக மாற முடியும்.

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்; ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 63 (St. Herman Press, 2003) நூலில் மேற்கோளிடப்பட்டது

திருச்சபை தனக்குத்தானே பயன்படுத்தும் சோதனை

சங்கம் பெயரிட்ட பாதுகாப்பே இங்குள்ள காவல்; அதைச் சோதித்துப் பார்க்கவும் முடியும். ஓர் ஆர்த்தடாக்ஸ் ஆலயத்தில் சொல்லப்படுவதைக் கேளுங்கள்; யாரை நோக்கிச் சொல்லப்படுகிறது என்று கவனியுங்கள். கிறிஸ்துவின் ஐகானுக்கு முன் சொல்லப்படும் செபங்கள் கிறிஸ்துவை நோக்கியவை. ஒரு புனிதரின் ஐகானுக்கு முன் சொல்லப்படும் செபங்கள், அந்தப் புனிதரைக் கிறிஸ்துவிடம் வேண்டிக்கொள்ளச் சொல்கின்றன — ஒருவர் தன் நண்பரிடம் தனக்காகச் செபிக்கச் சொல்லும் அதே இலக்கணத்திலேயே. எந்த ஆர்த்தடாக்ஸ் செபமும் ஒரு ஓவியத்தை நோக்கிச் சொல்லப்படுவதில்லை; எந்த ஆர்த்தடாக்ஸ் வழிபாடும் ஓர் ஓவியத்தை எதற்கும் ஊற்றாகக் கருதுவதில்லை.

இது நம்பிக்கையின் பேரில் ஏற்க வேண்டிய கூற்று அல்ல; ஒரு பார்வையாளர் சரிபார்க்கக்கூடிய கூற்று. ஓர் இரவு வழிபாட்டின் பின்பக்கம் நின்று, வாசகத்தைப் பின்தொடர்ந்து, சொல்லப்படுவது இங்கே விவரிக்கப்பட்டதோடு ஒத்துப்போகிறதா என்று பாருங்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதரிடம் சொற்களும் சைகைகளும் எப்போதாவது பிரிந்து நின்றால், தவறு அந்த மனிதரிடமே; அப்படி இல்லை என்று திருச்சபை ஒருபோதும் நடித்ததில்லை.

வாசற்படியில் நிற்றல்

இரண்டாம் கட்டளையின்மீதுள்ள பயபக்தியால் தன் சுவர்களை வெறுமையாக வைத்திருக்கும் ஒரு மரபிலிருந்து நீங்கள் வந்தால், இங்குள்ள எதுவும் உங்கள்மீதான குற்றச்சாட்டு அல்ல. அந்தப் பயபக்தி சிறிய விஷயம் அல்ல; அதே கவலையைச் சுற்றி ஒரு நூற்றாண்டு ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபையும் போராடியது. ஆர்த்தடாக்ஸி வேறு முடிவுக்கு வந்த ஒரே புள்ளி இதுவே: கடவுள் மாமிசம் எடுத்தபோது தம்மை வரையத்தக்கவராக ஆக்கிக்கொண்டார்; உருவத்தை மறுப்பது, போகும் தூரம் வரை பின்தொடர்ந்தால், அந்த மாமிசத்தின் உண்மைத்தன்மையையே ஐயத்துக்கு உள்ளாக்கும் என்று ஐகான்களைக் காத்தவர்கள் கொண்டார்கள். இதுவே ஆர்த்தடாக்ஸ் பகுத்தறிவு; திணிப்பதற்கு அல்ல, நிறுத்துப் பார்ப்பதற்காகவே இது வைக்கப்படுகிறது.

சொல்ல மேலும் ஒன்று உண்டு; அது வாசிப்பவரைப் பற்றியது அல்ல, எங்களைப் பற்றியது. ஐகான்கள் பற்றிய வாதங்கள் தொடங்கும் முன்பே அடிக்கடி தோற்றுப்போகின்றன; ஏனெனில் ஓர் அந்நியர் முதலில் சந்திப்பது இறையியலை அல்ல, அந்த ஓவியங்களுக்குக் கீழே நிற்கும் மனிதர்களையே. 1980-இல் ஒரு வினவுபவருக்கு எழுதிய அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், ஒரு பங்கு தன்மீது வைக்கப்படுவதற்கு விருப்பத்தோடு இருக்க வேண்டிய இடத்திலேயே பொறுப்பை வைத்தார்; பிறரை நோக்கி அல்ல, தன்னையே நோக்கி இந்தப் பங்கு அவரை மேற்கோளிட விரும்புகிறது.

அவர்கள் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய விதத்தில் ஆர்த்தடாக்ஸ் விசுவாசத்தை நாம் வாழாததும் கற்பிக்காததும் ஒருவேளை நம் தவறாக இருக்கலாம்

அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ், 27 நவம்பர் 1980 கடிதம்; ஹைரோமோங்க் டமாசீன், Father Seraphim Rose: His Life and Works (அருட்தந்தை செராஃபிம் ரோஸ்: அவரது வாழ்வும் பணிகளும்), அத். 84 (St. Herman Press, 2003) நூலில் மேற்கோளிடப்பட்டது