Ang minuto pagkatapos ng tubig
Tanungin mo ang isang bisita kung ano ang nangyayari sa Ortodoksong binyag at maririnig mo ang tungkol sa tubig: ang tatlong paglubog, ang puting damit, ang maliit na krus na isinasabit sa leeg. Ang sumusunod makalipas ang isang minuto ay mas madalang ilarawan, at iyon ang paksa ng artikulong ito. Habang basa pa ang bagong binyagan, binubuksan ng pari ang isang maliit na sisidlan, hinihipo ito, at pinapahiran ang noo, ang mga mata, ang mga butas ng ilong, ang bibig, ang mga tainga, ang dibdib, ang mga kamay at ang mga paa, at sinasabi sa bawat pagkakataon ang gayunding maikling pangungusap: “Ang tatak ng kaloob ng Banal na Espiritu.”
Krismasyon ang pagpapahid na iyon. Sa Ortodoksong Simbahan ito ay sakramentong may sariling katayuan, at tumutugma ito sa kilala ng maraming Kristiyanong Kanluranin bilang kumpirmasyon. Sa kasaysayan ay iisang gawa ang dalawa. Ang naghiwalay sa kanila ay hindi gaanong pagtatalo tungkol sa doktrina kundi isang praktikal na suliranin tungkol sa mga obispo, na magkaiba ang solusyon ng dalawang bahagi ng Kakristiyanuhan. Totoo ang pagkakaiba, at hindi ito ikukubli ng artikulong ito; ngunit dapat itong maunawaan bago pagtalunan.
Bakit sumusunod ito sa binyag nang walang patlang
Ang binyag, sa pagkaunawang Ortodokso, ay kamatayan at pagkabuhay: inililibing sa tubig ang lumang buhay at umaahon mula rito ang bago. Ang krismasyon ang susunod na ginagawa ng Simbahan, at nauunawaan itong bilang personal na Pentekostes ng partikular na Kristiyanong ito — ang Banal na Espiritung ibinibigay hindi sa Simbahan sa pangkalahatan kundi sa taong ito na may pangalan, itinatak sa katawang ito, sa bangang ito. Dahil magkasama ang dalawa gaya ng paglilibing at paghinga, hindi kailanman ninais ng Ortodoksiya ng patlang sa pagitan nila.
Tumatanggap ang mga sanggol ng pagpapahid sa gayunding dahilan. Ang sanggol na binyagan sa Ortodoksong simbahan ay kinikrisma sa gayunding serbisyo at pagkatapos ay dinadala upang tumanggap ng Banal na Komunyon, karaniwan sa susunod na Banal na Liturhiya. Hindi itinuturing ng Simbahan na naghihintay ang Banal na Espiritu hanggang makapagpaliwanag ang bata tungkol sa Kanya. Hindi rin niya itinuturing ang bata bilang miyembrong nakasubok na papasukin nang maayos sa hinaharap. Anuman ang masasabi pabor o laban sa gawaing iyon, hindi bababa sa tugma ito: ang buong Kristiyanong pagsisimula ay ibinibigay nang sabay-sabay, sa buong tao, bago pa ito pagsikapan ninuman.
Kaya walang huling ritwal. Ang Ortodoksong tinedyer ay hindi kinukumpirmahan sa edad na labing-apat. Natatakan na siya mula pagkasanggol, at ang naghihintay sa kanya ay hindi ikalawang sakramento kundi ang pangungumpisal, ang komunyon at ang karaniwang gawain ng buhay Kristiyano.
Ano ang nangyayari sa serbisyo
Para sa mambabasa ng parokya, mainam malaman ang hugis nito nang maaga. Pagkatapos ng mga paglubog at ng pagbibihis ng puting damit, binabasa ng pari ang isang panalanging humihiling sa Diyos na ipagkaloob sa bagong binyagan ang tatak ng Banal na Espiritu, at pagkatapos ay ginagawa ang mga pagpapahid na inilarawan sa itaas. Ang kandidato, ang ninong at ninang, at ang pari ay tatlong beses na lumalakad palibot sa banga habang may dalang kandila at inaawit ng koro ang mga salita ng Gal 3:27 — “Sapagkat kayong lahat na binyagan kay Kristo ay nagbihis kay Kristo” — kapalit ng karaniwang himnong nauuna sa sulat.
Binabasa ang sipi ni San Pablo tungkol sa binyag bilang paglilibing at pagkabuhay (Rom 6:3-11), sinusundan ng Ebanghelyo. Pagkatapos ay dumarating ang dalawang maliit na ritwal na ikinagugulat ng mga hindi pa nakakikita ng mga ito: ang paghuhugas ng krisma sa pamamagitan ng espongha, at ang tonsura, kung saan ginugupit ang ilang hibla ng buhok sa anyo ng krus bilang unang malayang handog ng taong wala nang ibang maibibigay. Sa maraming parokya ay sumusunod agad ang mga ito; sa iba ay itinatago ang mga ito para sa ibang araw.
Mga isang oras ang buong bagay, at wala ritong inuulit pagkatapos. Makikilala ng may-gulang na nagbalik-loob na tinanggap sa pamamagitan ng krismasyon ang halos buong ikalawang kalahati ng serbisyong ito, na ginagamit nang walang banga: ang pagpapahayag ng pananampalataya, ang panalangin, ang mga pagpapahid, ang sulat at ang Ebanghelyo. Karaniwang iniuuwi ng mga pamilya ang kandila ng binyag at sinisindihan ito sa anibersaryo. Dapat sabihin, para sa sinumang nag-iisip ng isang bagay na mahigpit, na masikip at masaya ang mga Ortodoksong binyag, at walang naiinis sa umiiyak na sanggol.
Ang krisma mismo, at kung paano ito kinokonsagra
Ang banal na krisma ay hindi pangkaraniwang langis. Langis ito ng oliba na hinaluan ng alak at ng mahabang listahan ng mga mabangong sangkap, at sa Simbahang Ruso ay inihahanda ito sa Semana Santa: nagsisimula ang pagluluto sa Dakilang Lunes at nagpapatuloy sa Martes at Miyerkules, habang tuloy-tuloy na binabasa ang Ebanghelyo sa ibabaw ng mga sisidlan habang hinahalo ang mga ito. Sa Dakilang Huwebes ay kinokonsagra ito ng Patriyarka sa Liturhiya, at pagkatapos ay ipinamamahagi sa mga diyosesis ng Patriyarkado ng Moscow, at mula roon ay nakararating ito sa mga parokyang kasinlayo ng Singapore.
Mas mahalaga ito kaysa sa hitsura nito. Hindi ginawa ng paring nagpapahid sa isang nagbabalik-loob sa Kovan ang krismang nasa kanyang kamay; dumating ito sa kanya mula sa kanyang obispo, at sa kanyang obispo mula sa Patriyarka. Kaya naroroon ang obispo sa gawa kahit wala siya sa silid. Sa gayunding dahilan, ang karapatang magkonsagra ng krisma ay matagal nang itinuturing sa mga Ortodoksong Simbahan bilang isa sa mga tanda ng isang Simbahang may sariling pamamahala, awtosepalo — kaya iniuulat bilang balita ang taunang konsagrasyon.
Pagtatatak at pagpapahid sa mga Kasulatan
Apostoliko ang wika bago pa ito maging liturhiko. Sa pagsulat sa Corinto, sinasabi ni San Pablo na ang Diyos ang “nagpahid sa atin”, at idinaragdag niya: “Siya rin ang nagtatak sa atin, at nagbigay ng Espiritu sa ating mga puso bilang patotoo” (2 Cor 1:21-22). Isinulat ni San Juan sa kanyang mga mambabasa, “Ngunit kayo ay may pahid mula sa Banal” (1 Jn 2:20), at bumabalik siya sa “ang pagpapahid na inyong tinanggap mula sa kanya” makalipas ang ilang talata. Ang pagpapahid, pagtatatak at kaloob ng Espiritu ay bumubuo ng iisang kumpol ng ideya sa mga sulat apostoliko, hindi tatlong magkakahiwalay.
Itinatala rin ng Mga Gawa ang gawa bukod sa mga salita. Nang tanggapin ng Samaria ang salita ng Diyos, ang mga binyagan ay hindi pa tumatanggap ng Banal na Espiritu; bumaba sina Pedro at Juan, nanalangin, “Pagkatapos ay ipinatong nila sa kanila ang kanilang mga kamay, at tinanggap nila ang Banal na Espiritu” (Gw 8:17). May sumunod sa binyag, at ibinigay ito ng mga apostol.
Nangangailangan ng katapatan ang isang pagtatangi rito. Na ipinatong ng mga apostol ang mga kamay sa bagong binyagan ay nasa teksto. Na gumamit sila ng kinonsagrang langis ay wala; ang pagpapahid ng krisma ang paraan kung paano ipinagpatuloy ng Simbahan ang ginawa ng mga apostol, nang lumampas na ito sa abot ng mga kamay ng iisang tao. Hawak ng Ortodoksiya na totoo ang pagpapatuloy, at hindi niya inaangking nakasulat sa Mga Gawa ang detalye ng ritwal.
Bakit nagkaiba ang Silangan at Kanluran
Sa dalawang bahagi ng sinaunang Simbahan, ang obispo ang karaniwang tagapagbigay ng pagtatatak na ito. Dumating ang hirap kasabay ng tagumpay. Nang dumami ang mga kongregasyon nang lampas sa kayang dalawin ng isang obispo, may kailangang bitawan: ang kamay ng obispo o ang pagkakaisa ng ritwal.
Pinanatili ng gawaing Silangan ang buong ritwal at hinayaan ang presbitero na gawin ang pagpapahid, gamit ang krismang kinonsagra ng obispo. Pinanatili ng gawaing Kanluran ang tagapagbigay at hinayaang maghintay ang ikalawang kalahati sa pagdalaw ng obispo. Sa paglipas ng panahon ay tumigas ang paghihintay tungo sa prinsipyo, at naiugnay ang kumpirmasyon sa edad kung saan kayang sagutin mismo ng Kristiyano ang pananampalataya. Pinananatili ng batas-kanon ng Roma ngayon ang dalawang hibla: ang obispo ang karaniwang tagapagbigay, at ang kumpirmasyon ay ipinagkakaloob “sa mga edad ng katinuan maliban kung nagtakda ng ibang edad ang kumperensiya ng mga obispo” (Code of Canon Law, kk. 882, 891).
Dalawang bagay ang dapat idagdag, dahil pinapaliit nila ang agwat nang hindi ito isinasara. Ang may-gulang na binyagan sa ritwal na Romano ay karaniwang kinukumpirmahan sa gayunding serbisyo, gaya ng hinihingi ng sinaunang padron; at ang mga Silangang Katolikong simbahan ay kinikrisma ang mga sanggol gaya mismo ng ginagawa ng mga Ortodokso. Maraming Protestanteng pamayanan din ang may ritwal na tinatawag na kumpirmasyon, bagaman sa pangkalahatan ay ibang-iba ang pagkaunawa rito — bilang sandaling ipinapahayag nang hayag ng Kristiyanong pinalaki sa pananampalataya na kanya na ito, na isang seryoso at mahalagang bagay at ibang tanong sa tinatalakay dito.
Kung saan naiiba ang Ortodoksiya, tuwiran ang pagkakaiba: hindi niya kailanman itinuring ang pagpapahid bilang sandali ng pagpapasya ng isang tao, kundi bilang sandali ng pagbibigay ng kaloob. Kaya maibibigay ito sa isang batang wala pang napagpapasyahan.
Paano karaniwang tinatanggap ang mga nagbabalik-loob
Karamihan sa mga may-gulang na lumalapit sa Ortodoksiya mula sa ibang pananampalatayang Kristiyano ay hindi na binibinyagan muli. Kung ang isang tao ay binyagan sa tubig sa ngalan ng Ama at ng Anak at ng Banal na Espiritu, karaniwang tinatanggap siya ng Ortodoksong Simbahan sa pamamagitan ng krismasyon, pagkatapos ng panahon bilang katekumeno, kasama ang pagpapahayag ng pananampalatayang Ortodokso at ang unang pangungumpisal ng mga kasalanan.
Sinauna ang gawain. Inilalahad ng Kanon 95 ng Konsilyo sa Trullo (692), na ang mga kanon ay tinatanggap ng Ortodoksong Simbahan kasama ng Ikaanim na Ekumenikal na Konsilyo, kung paano tatanggapin ang iba't ibang pangkat. May tinatanggap pagkatapos magharap ng sertipiko at tumalikod sa kanilang mga kamalian, at pagkatapos, sa mismong salita ng kanon, “pinapahiran namin sila ng banal na krisma sa kanilang noo, mga mata, mga butas ng ilong, bibig at mga tainga; at habang tinatatakan sila ay sinasabi namin — Ang tatak ng kaloob ng Banal na Espiritu.” May iba namang iniuutos ng gayunding kanon na tanggapin sa pamamagitan ng binyag. Sinusuri ng Simbahan ang bawat kaso mula pa sa simula.
Dapat sabihin nang tapat na walang iisang tuntuning ipinapatupad nang magkakapareho sa bawat Ortodoksong hurisdiksyon. Ang pagtanggap ay pasya ng obispo ng diyosesis, na inihahatid sa pamamagitan ng pari ng parokya, at ang pasyang binyagan sa halip na krismahan ay paghatol tungkol sa kung ano ang tiyak, hindi hatol sa naunang buhay Kristiyano ninuman. Kung isinasaalang-alang mo ang hakbang na ito, iisa ang sagot sa halos bawat tanong mo: tanungin ang pari, nang maaga, at hayaan siyang dalhin ito sa obispo.
Madalas dumating ang mga katekumeno nang nababahala kung gaano karami ang kanilang tatalikuran, o kung gaano karami ang dapat nilang malaman bago sila papasukin. Hindi pagsusulit ang paghahanda, at hindi ito pangunahing tungkol sa pagkuha ng impormasyon. Sa pagsulat noong 1979 sa isang naghahanda para sa pagtanggap, inilagay ni Padre Seraphim Rose ang layunin nito sa iisang pangungusap, at ito pa rin ang pinakamahusay na buod na mayroon.
Lumalapit ka sa Ortodoksiya upang tanggapin si Kristo, at ito ay hindi mo dapat kalimutan kailanman.
Padre Seraphim Rose, liham ng 3 Mayo 1979, sinipi sa Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works (Si Padre Seraphim Rose: Ang Kanyang Buhay at mga Gawa), kab. 84 (St. Herman Press, 2003)
Ano ang tatak, at ano ang hindi ito
Ang krismasyon ay hindi gradwasyon, hindi gantimpala at hindi sertipiko ng tagumpay. Inilalagay ang tatak sa mga taong walang ginawa upang matamo ito — na siyang dahilan kaya matatanggap ito ng sanggol na ilang linggong gulang pa lamang. Hindi rin ito anting-anting. Sa loob ng maraming siglo ay nagbabala ang mga manunulat na Ortodokso laban sa pagtuturing sa mga banal na bagay na parang makinang gumagana sa taong hindi naman tumitingin sa direksyon ng mga ito.
Kung tamang nauunawaan, simula ito at hindi wakas. Ibinibigay nang buo ang Espiritu; ang pagkatutong mabuhay sa Kanya ay tumatagal ng buong buhay, at ginagawa ito sa karaniwang paraan, sa pamamagitan ng panalangin, ng Liturhiya, ng pangungumpisal, at ng hindi kapansin-pansing tungkulin ng kawanggawa. Karamihan sa gawaing iyon ay walang kahit anong hitsura mula sa labas.
Kung nabasa mo ito hanggang dito mula sa ibang tradisyong Kristiyano, wala rito ang paratang. Si Padre Seraphim Rose — isang Amerikanong nagbalik-loob na Protestante ang ina at naging Protestante rin ang ama — ay inilagay ang bagay sa paraang malugod na hinihiram ng parokyang ito, at ipinapaubaya niya ang pagbuo nito kay Padre Dimitry Dudko.
Dapat nating tingnan ang mga hindi Ortodokso bilang mga taong hindi pa naihahayag ang Ortodoksiya, bilang mga taong maaaring maging Ortodokso
Padre Seraphim Rose, liham ng 27 Nobyembre 1980, sinipi sa Hieromonk Damascene, Father Seraphim Rose: His Life and Works, kab. 84 (St. Herman Press, 2003)
Kung nais mo itong makita
Ang mga binyag at pagtanggap sa Parokya ng Dormisyon ng Ina ng Diyos sa Kovan ay hindi pribadong seremonya. Maaaring tumayo at manood ang sinuman, at nalalaman ng karamihan na mas marami ang nasasagot ng isang oras ng panonood kaysa sa isang gabi ng pagbabasa. Kung seryoso ang iyong pagtatanong, kausapin ang isa sa klero ng parokya; walang obligasyong kalakip ang pagtatanong, at walang iskedyul na inaasahan sa iyo.
Ang pintong binubuksan ng krismasyon ay hindi pinto tungo sa isang klub. Pinto ito tungo sa buhay ng pagsisisi, na mas mabagal at mas simple kaysa inaasahan ng karamihan sa mga nagbabalik-loob, at tungo sa komunyon, na siyang punto ng lahat ng ito.