Bakit Sabado
Laging ipinagdarasal ng Simbahan ang kanyang mga yumao, at naglalaan siya ng mga tiyak na araw para gawin ito nang sama-sama. Likas na araw ang Sabado: ito ang araw na nahimlay si Kristo sa libingan, at ang araw na inilalaan ng Simbahan sa lingguhang ikot para sa mga yumao at para sa lahat ng mga santo.
Tinatawag ang mga araw na ito na parental na Sabado (sa Ruso, roditelskie subboty, “mga Sabado ng mga magulang”), dahil ang mga magulang at lolo’t lola ang unang naiisip ng karamihan. Mas malawak ang kahulugan ng pangalang ito. Ang pag-aalaala tuwing Sabado ay para sa lahat ng namatay sa pananampalataya, kasama ang mga walang natitirang mag-aalaala sa kanila, at ang mga pangalang walang buhay na nakakaalam.
Ang mga Sabado ng taon
Iba’t ibang Sabado ang may ganitong pag-aalaala. Ang Sabado bago ang Linggo ng Meatfare (ang Linggo ng Huling Paghuhukom) ay tinatawag na Pangkalahatang Sabado ng Pag-aalaala (Ecumenical Memorial Saturday), at ang mga Sabado ng ikalawa, ikatlo at ikaapat na linggo ng Dakilang Kuwaresma ay ipinagdiriwang bilang mga araw ng pag-aalaala. Isa pa ang Sabado ng Santatlo, bago ang Pentecostes. Sa kaugaliang Slavic, ang Radonitsa, sa Martes pagkatapos ng Linggo ni Tomas, ang unang buong pag-aalaala pagkatapos ng Pascha, at ang Sabado ni Dimitri ang nagtatapos sa taglagas.
Gumagalaw ang mga petsa ayon sa Pascha, maliban sa Sabado ni Dimitri na nakatali sa isang takdang kapistahan. Tingnan ang kalendaryo ng parokya para sa eksaktong mga petsa sa kasalukuyang taon, at itanong sa pari ang anumang katanungan.
Ang Sabado ni Dimitri
Ang Sabado ni Dimitri ay ang Sabado bago ang 26 Oktubre sa kalendaryo ng Simbahan, ang kapistahan ng banal na Dakilang Martir na si Demetrio ng Tesalonica. Sa sibil na kalendaryo, ito ay 8 Nobyembre, kaya sa 2026 ang pag-aalaala ay sa Sabado, 7 Nobyembre.
Sa tradisyong Ruso, nakuha nito ang pangalan at anyo pagkatapos ng ikalabing-apat na siglo, nang ipaalaala ni Grand Prince Dmitry Donskoy sa pangalan ang mga sundalong nasawi, matapos manalo sa labanan sa Kulikovo, at ayon sa tradisyon ay ipinagdasal niya sila sa Sabado bago ang kapistahan ng kanyang patrong santo. Pagkatapos, kumalat sa buong Simbahang Ruso ang kaugalian ng pangkalahatang pag-aalaala sa panahong iyon ng taon. Para sa karamihan ng mga mananampalataya, gayunman, simple ang dahilan at higit na matanda kaysa sa kasaysayan: inaalala ng Simbahan ang mga namatay, at isa ito sa mga araw na itinakda para rito.
Ano ang nangyayari sa simbahan
Isinasagawa ang Liturhiya sa umaga, at sa Banal na Liturhiya ay inaalala ang mga yumao sa proskomedia, kapag nag-aangat ang pari ng isang piraso ng tinapay para sa bawat pangalan sa mga listahang dinadala ng mga mananampalataya. Pagkatapos ng Liturhiya, karaniwang isinasagawa ang panikhida, ang maikling serbisyo para sa mga yumao, kadalasan na may mesa ng kolyva (pinakuluang trigo na may pulot) sa harap ng krus.
Sa bisperas, ang gabi ng Biyernes, ayon sa tradisyon ay isinasagawa ang serbisyo ng pag-aalaala na may Dakilang Panikhida. Sa parokya, magtanong sa mga pari o tingnan ang iskedyul para sa mga oras; maaari itong mag-iba taon-taon.
Paano makibahagi
Magsulat ng listahan ng mga yumaong nais mong alalahanin, na nakasulat ang kanilang mga pangalan sa binyag sa kaukulang paari (“para sa kapahingahan ni Ivan, Maria”), at ibigay ito sa mesa ng kandila o sa pari. Mga Kristiyanong Orthodox lamang ang pinangangalanan sa mga listahan para sa proskomedia. Para sa hindi bininyagan o hindi Orthodox, maaari kang magdasal nang pribado, at makapagpapayo ang pari.
Dumalo sa Liturhiya kung kaya mo, at manatili para sa panikhida. Sa bahay, magsindi ng kandila, basahin ang ika-17 kathisma ng Mga Awit kung alam mo ito, o sabihin lamang ang “Alalahanin Mo, Panginoon, ang kaluluwa ng Iyong lingkod” at ang mga pangalan. Ang pagbibigay sa mahihirap bilang alaala nila ay matanda at mabuting kaugalian.
Ano ang naidudulot nito sa mga buháy
Itinuturo ng Simbahan na pinakikinggan at nakatutulong sa kanila ang panalangin para sa mga yumao, at gayundin na walang sinuman sa Simbahan ang kailanman nahihiwalay sa iba. Naaalala ng mga nagdarasal para sa mga patay na sila rin ay mamamatay, at hindi humihinto ang pag-ibig sa hangganang iyon. Kaya ang mga Sabadong ito ay marangal ngunit hindi walang pag-asa: paulit-ulit na bumabalik ang mga serbisyo sa Muling Pagkabuhay.
