เหตุใดผู้คนจึงเป็นพระและแม่ชี: ชีวิตนักบวชออร์โธดอกซ์คืออะไร

เหตุใดจึงมีคนเลือกเป็นพระหรือแม่ชี

คำตอบแบบออร์โธดอกซ์ที่สั้นที่สุดคือบุคคลนั้นได้ยินการเรียกของพระคริสต์และปรารถนาจะตามโดยไม่สงวนสิ่งใด นักบวชไม่ได้อ้างว่าคริสเตียนที่แต่งงานเป็นชั้นสอง หรือว่าโลกเป็นสิ่งเลว พวกเขากล่าวว่าพระวรสารเดียวกันที่เรียกคนส่วนใหญ่ให้มีชีวิตครอบครัว เรียกคนบางคนให้ถวายทุกสิ่งแก่การอธิษฐานและการรับใช้ และผู้ที่แน่ใจในการเรียกนั้นไม่ควรปฏิเสธ

การเรียกนี้ระบุไว้ในพระวรสารด้วยถ้อยคำเรียบง่าย พระคริสต์ตรัสกับชายหนุ่มมั่งมีว่า “ถ้าท่านปรารถนาจะเป็นผู้สมบูรณ์ จงไปขายสิ่งที่ท่านมีแจกจ่ายแก่คนยากจน ... แล้วมาตามเรา” (มัทธิว 19:21 ฟังในพระคัมภีร์เสียง) เมื่อเปโตรกล่าวว่าเหล่าสาวกละทิ้งทุกสิ่ง พระเยซูทรงสัญญาว่าผู้ที่ทำเช่นนั้นเพราะพระองค์จะไม่ขาดรางวัลร้อยเท่า (มาระโก 10:28-30 ฟังในพระคัมภีร์เสียง) พระองค์ตรัสอีกว่าผู้ใดไม่สละทุกสิ่งที่ตนมีก็เป็นสาวกของพระองค์ไม่ได้ (ลูกา 14:33 ฟังในพระคัมภีร์เสียง) นักบวชรับประโยคเหล่านี้ตามตัวอักษรมากกว่าที่พวกเราส่วนใหญ่ทำ และนั่นคือโครงการทั้งหมดของพวกเขา

นักบุญเปาโลเสริมข้อสังเกตเชิงปฏิบัติว่า คนโสดอาจห่วงใยเรื่องของพระเจ้า ว่าจะทำให้พระเจ้าพอพระทัยอย่างไร โดยไม่แบ่งความสนใจ (1 โครินธ์ 7:32-35 ฟังในพระคัมภีร์เสียง) ชีวิตนักบวชจัดรอบความสนใจอันไม่แบ่งแยกเดียวนั้น พระคริสต์เองทรงถอยไปในที่เงียบสงัดเพื่ออธิษฐาน (ลูกา 5:16 ฟังในพระคัมภีร์เสียง) และธรรมเนียมนักบวชตามแบบอย่างนั้น

ชีวิตนักบวชเป็นการหนีชีวิตหรือไม่

นี่คือความเข้าใจผิดแรกที่พบบ่อย และธรรมเนียมมีคำตอบ บางครั้งผู้คนมาถึงอารามขณะวิ่งหนีบางสิ่ง เช่นชีวิตสมรสที่พังทลาย อาชีพที่ล้มเหลว ความโศกเศร้า เจ้าอาวาสและเจ้าอาวาสหญิงผู้มีประสบการณ์รู้เรื่องนี้และทดสอบ ผู้ที่มาเพียงเพื่อหนีมักพบภายในไม่กี่สัปดาห์ว่าตนได้นำตัวเองมาด้วย พร้อมนิสัยและความขุ่นเคืองทุกอย่าง เข้าสู่ห้องที่เล็กลงและมีสิ่งรบกวนน้อยลง

นักเขียนออร์โธดอกซ์จึงบรรยายพระภิกษุว่าเป็นผู้ที่ไม่ได้ออกจากการต่อสู้ แต่เลือกรูปแบบที่ยากที่สุดของมัน บิดาแห่งทะเลทรายเรียกชีวิตนี้ว่าสงครามต่อกิเลส และพระภิกษุยุคแรกพูดถึงมันว่าเป็นการเป็นมรณสักขีโดยไม่มีโลหิต ผู้ชายที่เข้าอารามเพื่อหลีกเลี่ยงผู้คนจะเรียนรู้ในไม่ช้าว่าชุมชนคือส่วนที่ยากที่สุด เช่นเดียวกับความกลัวความล้มเหลว ซึ่งไม่ได้ทำให้เกิดกระแสเรียก บรรดาบิดากล่าวว่าสิ่งที่ทำให้เกิดกระแสเรียกคือความรักและความเชื่อมั่นที่มั่นคง ซึ่งผ่านการทดสอบตามเวลา

ความเข้าใจผิดประการที่สองคือพระและแม่ชีเป็นพวกคลั่งหรือหนีความรับผิดชอบ ในทางปฏิบัติ อารามเป็นสถานที่ทำงาน มีฟาร์ม โรงงาน การต้อนรับแขก การเขียนไอคอน การแปล และการดูแลผู้จาริกแสวงบุญ วันของนักบวชสร้างอยู่บนทั้งการอธิษฐานและการทำงาน

ชีวิตนักบวชออร์โธดอกซ์มาจากไหน

ชีวิตนักบวชในรูปแบบคริสเตียนเริ่มต้นที่อียิปต์ นักบุญอันโตนีมหาราช (ราว ค.ศ. 251 ถึง 356) เจ้าของที่ดินหนุ่ม ถูกเขย่าใจด้วยข้อพระคัมภีร์เรื่องขายสิ่งที่ตนมี จึงแจกจ่ายทรัพย์สินและไปอยู่โดดเดี่ยวในทะเลทราย บันทึกชีวิตของท่านโดยนักบุญอาทานาซีอุสแห่งอเล็กซานเดรีย เขียนราว ค.ศ. 360 นำอุดมคตินี้ไปทั่วโลกคริสเตียน ท่านได้รับขนานนามว่าบิดาแห่งชีวิตนักบวช แม้ท่านไม่ใช่นักพรตคนแรก

นักบุญปาโคมีอัส (ราว ค.ศ. 292 ถึง 348) ก้าวต่อไป ท่านก่อตั้งอารามแรกที่ทาเบนนีซีในเทบาอิดของอียิปต์ระหว่างราว ค.ศ. 318 ถึง 323 และจัดพระภิกษุเป็นชุมชนที่มีโต๊ะอาหารร่วม ทรัพย์สินร่วม และกฎลายลักษณ์อักษร เมื่อท่านสิ้นชีวิต อารามแปดแห่งปฏิบัติตามคำแนะนำของท่าน แบบแผนทั้งสอง คือแบบโดดเดี่ยวและแบบชุมชน ดำเนินคู่กันในศาสนจักรนับแต่นั้น

ธรรมเนียมแพร่ไปยังปาเลสไตน์ ซีเรีย และคัปปาโดเกีย แล้วไปยังคอนสแตนติโนเปิลและภูเขาอาทอส ซึ่งลาฟราใหญ่ก่อตั้งใน ค.ศ. 963 โดยนักบุญอาทานาซีอุสแห่งอาทอส ธรรมเนียมถึงรัสเซียผ่านอารามถ้ำเคียฟ และต่อมาผ่านนักบุญเซอร์เกย์แห่งราโดเนซ (ค.ศ. 1314 ถึง 1392) ซึ่งอารามพระตรีเอกภาพใกล้มอสโกของท่านกลายเป็นแบบอย่างให้อารามราวสี่สิบแห่งที่ศิษย์ของท่านก่อตั้ง ภาคเหนือของรัสเซียพร้อมวาลาม และออพทินาในศตวรรษที่สิบเก้า สืบสายต่อไป ตัวอย่างที่รู้จักกันดีของธรรมเนียมเดียวกันคือ อารามปัสคอฟ-เปเชอรี ซึ่งก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1473

คำปฏิญาณของนักบวชคืออะไร

นักบวชออร์โธดอกซ์ปฏิญาณสามประการเมื่อรับพิธีบวช คือการเชื่อฟัง การไม่ครอบครองทรัพย์ และพรหมจรรย์ บางชุมชนเพิ่มความมั่นคง คือคำมั่นว่าจะอยู่ในอารามเดียว การไม่ครอบครองทรัพย์หมายความว่าพระภิกษุไม่เป็นเจ้าของสิ่งใดเป็นของตน ห้อง หนังสือ และเครื่องนุ่งห่มถูกถือไว้ด้วยอนุญาตของเจ้าอาวาส พรหมจรรย์หมายถึงการถือโสด เป็นการถวายความรักและความใส่ใจแด่พระเจ้าตลอดชีวิตโดยไม่มีครอบครัวของตนเอง

การเชื่อฟังเป็นรากของทั้งสามประการ และอธิบายอย่างละเอียดใน การเชื่อฟังในอารามออร์โธดอกซ์คืออะไร คำปฏิญาณรับเป็นขั้น ๆ จากสามเณรสู่ระดับแรก ๆ ของพิธีบวช แล้วสู่สกีมาใหญ่ (great schema) และขั้นตอนต่าง ๆ อธิบายไว้ใน ขั้นตอนของพิธีบวชเป็นนักบวช

คำปฏิญาณไม่ใช่คำปฏิญาณแห่งความทุกข์ระทม ธรรมเนียมกล่าวว่าเป็นหนทางที่จะเลิกถูกทรัพย์สินและความอยากครอบครอง ยังมีคำกล่าวบ่อยครั้งว่าพระภิกษุไม่ได้ตายต่อโลก แต่ตายต่อความประสงค์ของตนเอง จึงเป็นอิสระที่จะรัก

ในทางปฏิบัติ บุคคลจะเป็นพระหรือแม่ชีได้อย่างไร

ไม่มีใครถูกรับเข้าที่หน้าประตู ชายหรือหญิงที่ปรารถนาเข้าอารามมักไปเยือนอยู่ระยะหนึ่ง พูดคุยกับเจ้าอาวาสหรือเจ้าอาวาสหญิงและกับบิดาฝ่ายจิตวิญญาณผู้รับสารภาพ แล้วจึงได้รับเข้าเป็นคนงานหรือ trudnik หลังช่วงทดลอง บุคคลนั้นจะได้รับเครื่องแต่งกายเป็นสามเณร ผู้อยู่ภายใต้กฎโดยไม่มีคำปฏิญาณ ช่วงนี้มักยาวสามปีหรือมากกว่า ศาสนจักรต้องการให้การตัดสินใจเสรีและผ่านการทดสอบอย่างดี และอนุญาตให้สามเณรออกได้

หลังจากนี้เท่านั้นจึงมีพิธีบวช และในศาสนจักรออร์โธดอกซ์เป็นพิธีกรรมสำคัญของศาสนจักร ไม่ใช่คำมั่นส่วนตัว บุคคลได้รับเครื่องแต่งกาย รับชื่อใหม่ และเริ่มชีวิตใหม่ ขั้นตอนต่างกันตามธรรมเนียม แต่หลักการเดียวกัน คืออย่าเร่งรีบ

นักบวชจำนวนมากเข้าเมื่อเป็นผู้ใหญ่หลังจากศึกษา ทำงาน หรือสมรสที่จบลงด้วยการเป็นหม้าย อายุของสามเณรทั่วไปแตกต่างกันมาก อารามมักถามเรื่องภาระผูกพันต่อครอบครัว สุขภาพ และหนี้สิน เพื่อไม่ให้ใครใช้อารามหลีกเลี่ยงหน้าที่ การที่ผู้เปลี่ยนมานับถือออร์โธดอกซ์อย่างบาทหลวงเซราฟิม โรส ก่อตั้งภราดรภาพเล็ก ๆ ในแคลิฟอร์เนียได้ แสดงว่ากระแสเรียกไม่ผูกกับวัฒนธรรมเดียว ดู บาทหลวงเซราฟิม โรสคือใคร

พระและแม่ชีทำอะไรตลอดวัน

งานแรกคือการอธิษฐาน วันของนักบวชสร้างรอบพิธี มักได้แก่เวสเปอร์ มาตินส์ และพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ พร้อมคำอธิษฐานพระเยซูและการอ่านสดุดีในห้อง งานที่เติมเวลาที่เหลือของวันต่างกันตามอาราม เช่นทำสวน อบขนมปัง เขียนไอคอน เย็บเล่มหนังสือ ต้อนรับแขก สอน และดูแลผู้ป่วย

การอธิษฐานของนักบวชไม่ได้เพื่อประโยชน์ของพระภิกษุเองเท่านั้น พระภิกษุอธิษฐานเพื่อทั้งศาสนจักรและโลก เพื่อผู้มีชีวิตและผู้ล่วงลับ และอารามเก็บรายชื่อไว้เพื่อจุดประสงค์นี้มานาน ฆราวาสทั่วไปที่ขอให้อารามอธิษฐานเพื่อญาติที่ป่วยกำลังใช้บริการเก่าแก่นี้ ดู เหตุใดคริสเตียนออร์โธดอกซ์จึงอธิษฐานเพื่อผู้ล่วงลับ ธรรมเนียมเรียกชีวิตนักบวชว่า “แบบเทวดา” เพราะพระภิกษุพยายามถวายวันของตนแด่การสรรเสริญเหมือนที่เหล่าเทวดาทำ

สตาเรตส์และเจ้าอาวาสในอารามได้รับการปรึกษาจากฆราวาส ซึ่งพบในท่านเหล่านั้นคำแนะนำรูปแบบที่หาไม่ได้ที่อื่น ธรรมชาติของบทบาทนี้และอันตรายของมันอธิบายไว้ใน บิดาฝ่ายจิตวิญญาณและสตาเรตส์

ผู้ที่อยู่นอกอารามนำอะไรจากชีวิตนักบวชไปใช้ได้

ผู้อ่านส่วนใหญ่จะไม่เป็นพระ และศาสนจักรไม่ได้ขอเช่นนั้น อย่างไรก็ตาม ธรรมเนียมนักบวชเป็นของขวัญสำหรับทุกคน ธรรมเนียมนี้รักษาแนวคิดว่าการอธิษฐานเป็นรูปแบบหนึ่งของงาน ความเงียบเป็นวินัย และทรัพย์สินเป็นเครื่องมือ ไม่ใช่เป้าหมาย ฆราวาสที่รักษากฎการอธิษฐานประจำวัน ปฏิบัติการต้อนรับแขก และจำศีลอดอาหารตามศาสนจักรกำลังยืมจากอาราม

หากท่านรู้สึกถูกดึงดูดสู่ชีวิตนักบวชเอง ก้าวแรกที่สมเหตุสมผลเป็นไปอย่างพอประมาณ คือถามพระสงฆ์ประจำวัด เยี่ยมอารามในฐานะผู้จาริกแสวงบุญ พูดคุยกับบิดาฝ่ายจิตวิญญาณผู้รับสารภาพ และเหนืออื่นใด อย่าตัดสินใจเร็ว พระภิกษุเองกล่าวว่าปีแรกของการเรียกมักเป็นปีแห่งข้อสงสัย และกระแสเรียกแสดงตัวตามเวลา ผู้ที่มาจากภูมิหลังศาสนาอื่นอาจพบว่าเป็นประโยชน์ที่จะอ่าน ศาสนาตะวันออกกับผู้แสวงหาชาวตะวันตก ซึ่งเปรียบเทียบหนทางคริสเตียนกับการสละรูปแบบอื่น

ท่านติดตามจังหวะของอารามจากที่ไกลได้ หน้าพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ และ ปฏิทินศาสนจักร แสดงวันฉลองและการจำศีลอดอาหารที่นักบวชรักษา และ พระคัมภีร์เสียง มีบทสดุดีที่พวกท่านขับร้อง หนังสือ Everyday Saints and Other Stories ให้ภาพชีวิตของอารามหนึ่งซึ่งแตะหลายแก่นเรื่องเหล่านี้ แม้บทความนี้อิงพระคัมภีร์และบรรดาบิดามากกว่าหนังสือเล่มนั้น